Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρότυπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρότυπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Άρι Βάτανεν: «Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, έχουμε μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα»
Η οδήγησή του; Τολμηρή, ενστικτώδης και αξέχαστη. Το 1985, ύστερα από ένα σχεδόν θανατηφόρο ατύχημα, επέστρεψε στους αγώνες νικώντας ξανά. Στην έρημο. Στον πιο σκληρό αγώνα του κόσμου: το Ράλι Παρίσι-Ντακάρ. Το κατέκτησε τέσσερις φορές: 1987, 1989, 1990 και 1991. Και όταν κατέβηκε από το cockpit, πέρασε σε έναν άλλο στίβο: την πολιτική.
Ως ευρωβουλευτής, αγωνίστηκε για την οδική ασφάλεια, για πιο έξυπνες υποδομές και υπεύθυνη οδήγηση στην Ευρώπη. Μιλάει πάντα ως οδηγός που γνωρίζει τις συνέπειες, και ως πολίτης που θέλει ασφαλέστερους δρόμους για όλους. Τον συναντήσαμε στο Ζάππειο, όπου βρέθηκε στην ημερίδα του Ινστιτούτου Πάνος Μυλωνάς με αφορμή τη συμπλήρωση των 20 χρόνων αδιάλειπτης και πολυσήμαντης δράσης για την οδική ασφάλεια.
– Ως πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής ράλι, πώς η εμπειρία σας πίσω από το τιμόνι διαμόρφωσε την άποψή σας για την οδική ασφάλεια;
– Θεωρώ πως έχω συνειδητοποιήσει πόσο πολύτιμη είναι η ζωή. Η οικογένειά μου, ξέρετε, έχει παρευρεθεί σε πολλές κηδείες, λίγο έλειψε και στη δική μου το ’85, πολύ καιρό πριν. Λατρεύω την ταχύτητα, φυσικά. Υπήρξε κινητήρια δύναμη στη ζωή μου. Πρέπει όμως να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή. Η ταχύτητα ανήκει στις πίστες και στις αθλητικές διοργανώσεις. Η ταχύτητα και η απρόσεκτη οδήγηση στο δημόσιο οδικό δίκτυο μπορεί να αποβούν θανάσιμες για εμάς ή για τους διερχόμενους οδηγούς. Πρέπει να σεβόμαστε τη ζωή και να τηρούμε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.
– Αναφέρατε το έτος 1985. Τί συνέβη τότε;
– Σε έναν αγώνα ράλι στην Αργεντινή, ενεπλάκην σε ένα σχεδόν θανάσιμο ατύχημα. Μου πήρε ενάμιση χρόνο να αναρρώσω. Μετά συμμετείχα στο Ράλι Παρίσι-Ντακάρ και ξεκίνησε η δεύτερη ζωή μου. Συνειδητοποίησα πόσο εύθραυστη και πολύτιμη είναι η ζωή, αφού κόντεψα να τη χάσω. Γι’ αυτό πρέπει να την προστατεύουμε.
– Υπερασπιστήκατε σθεναρά την οδική ασφάλεια κατά τη θητεία σας ως ευρωβουλευτή. Πού υπολείπονται οι ισχύουσες πολιτικές οδικής ασφάλειας στην Ευρώπη;
– Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε την Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη μόνο οδηγίες μπορεί να δώσει. Η οδική ασφάλεια αποτελεί εθνική αρμοδιότητα. Εξαρτάται από το πώς είναι οι νόμοι. Οι νόμοι είναι σωστοί. Εφαρμόζονται, όμως; Επιβάλλονται; Εκεί έγκειται πραγματικά το πρόβλημα. Ας δούμε τη διαφορά, για παράδειγμα, ανάμεσα στη Σουηδία και την Ελλάδα. Στην Ελλάδα γίνονται τρεις φορές περισσότερα δυστυχήματα, αναλογικά με τον πληθυσμό. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε ειλικρινείς και να παραδεχτούμε ότι έχουμε μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα. Τί θα κάνουμε γι’ αυτό; Το οδικό δίκτυό σας βελτιώνεται με ταχείς ρυθμούς. Έχω εντυπωσιαστεί. Είναι καλύτερο από της Φινλανδίας. Ωστόσο, οφείλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα: η συμπεριφορά των ατόμων είναι πολύ συχνά παραβατική. Επειδή δεν υπάρχει επιβολή του νόμου, τα άτομα παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους και οδηγούν πολύ γρήγορα, κάνουν προσπεράσεις όπου θέλουν και ο καθένας ακολουθεί τους δικούς του νόμους. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό στο δημόσιο οδικό δίκτυο. Είναι αναγκαία η επιβολή του νόμου. Έτσι θα αλλάξει και η κουλτούρα σιγά σιγά. Η κουλτούρα αλλάζει, αλλά χρειάζεται χρόνος.
– Άρα απαιτούνται καλύτεροι δρόμοι, καλύτερα αμάξια ή καλύτερη οδηγική συμπεριφορά;
– Τα αμάξια είναι σχετικά παλιά στην Ελλάδα, όπως και στη Φινλανδία. Η μέση ηλικία τους είναι τα 18 έτη. Κάπου τόσο. Όμως, το οδικό δίκτυο πράγματι βελτιώνεται. Φυσικά, μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω, αλλά στις δεδομένες συνθήκες, αυτό που θα κάνει τη διαφορά είναι η συμπεριφορά. Αν ο κόσμος τηρούσε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, δεν θα είχαμε σχεδόν καθόλου ατυχήματα. Για παράδειγμα, χθες που ήρθα από το αεροδρόμιο στο κέντρο της πόλης…
– Ως πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής ράλι, πώς η εμπειρία σας πίσω από το τιμόνι διαμόρφωσε την άποψή σας για την οδική ασφάλεια;
– Θεωρώ πως έχω συνειδητοποιήσει πόσο πολύτιμη είναι η ζωή. Η οικογένειά μου, ξέρετε, έχει παρευρεθεί σε πολλές κηδείες, λίγο έλειψε και στη δική μου το ’85, πολύ καιρό πριν. Λατρεύω την ταχύτητα, φυσικά. Υπήρξε κινητήρια δύναμη στη ζωή μου. Πρέπει όμως να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή. Η ταχύτητα ανήκει στις πίστες και στις αθλητικές διοργανώσεις. Η ταχύτητα και η απρόσεκτη οδήγηση στο δημόσιο οδικό δίκτυο μπορεί να αποβούν θανάσιμες για εμάς ή για τους διερχόμενους οδηγούς. Πρέπει να σεβόμαστε τη ζωή και να τηρούμε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.
– Αναφέρατε το έτος 1985. Τί συνέβη τότε;
– Σε έναν αγώνα ράλι στην Αργεντινή, ενεπλάκην σε ένα σχεδόν θανάσιμο ατύχημα. Μου πήρε ενάμιση χρόνο να αναρρώσω. Μετά συμμετείχα στο Ράλι Παρίσι-Ντακάρ και ξεκίνησε η δεύτερη ζωή μου. Συνειδητοποίησα πόσο εύθραυστη και πολύτιμη είναι η ζωή, αφού κόντεψα να τη χάσω. Γι’ αυτό πρέπει να την προστατεύουμε.
– Υπερασπιστήκατε σθεναρά την οδική ασφάλεια κατά τη θητεία σας ως ευρωβουλευτή. Πού υπολείπονται οι ισχύουσες πολιτικές οδικής ασφάλειας στην Ευρώπη;
– Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε την Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη μόνο οδηγίες μπορεί να δώσει. Η οδική ασφάλεια αποτελεί εθνική αρμοδιότητα. Εξαρτάται από το πώς είναι οι νόμοι. Οι νόμοι είναι σωστοί. Εφαρμόζονται, όμως; Επιβάλλονται; Εκεί έγκειται πραγματικά το πρόβλημα. Ας δούμε τη διαφορά, για παράδειγμα, ανάμεσα στη Σουηδία και την Ελλάδα. Στην Ελλάδα γίνονται τρεις φορές περισσότερα δυστυχήματα, αναλογικά με τον πληθυσμό. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε ειλικρινείς και να παραδεχτούμε ότι έχουμε μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα. Τί θα κάνουμε γι’ αυτό; Το οδικό δίκτυό σας βελτιώνεται με ταχείς ρυθμούς. Έχω εντυπωσιαστεί. Είναι καλύτερο από της Φινλανδίας. Ωστόσο, οφείλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα: η συμπεριφορά των ατόμων είναι πολύ συχνά παραβατική. Επειδή δεν υπάρχει επιβολή του νόμου, τα άτομα παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους και οδηγούν πολύ γρήγορα, κάνουν προσπεράσεις όπου θέλουν και ο καθένας ακολουθεί τους δικούς του νόμους. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό στο δημόσιο οδικό δίκτυο. Είναι αναγκαία η επιβολή του νόμου. Έτσι θα αλλάξει και η κουλτούρα σιγά σιγά. Η κουλτούρα αλλάζει, αλλά χρειάζεται χρόνος.
– Άρα απαιτούνται καλύτεροι δρόμοι, καλύτερα αμάξια ή καλύτερη οδηγική συμπεριφορά;
– Τα αμάξια είναι σχετικά παλιά στην Ελλάδα, όπως και στη Φινλανδία. Η μέση ηλικία τους είναι τα 18 έτη. Κάπου τόσο. Όμως, το οδικό δίκτυο πράγματι βελτιώνεται. Φυσικά, μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω, αλλά στις δεδομένες συνθήκες, αυτό που θα κάνει τη διαφορά είναι η συμπεριφορά. Αν ο κόσμος τηρούσε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, δεν θα είχαμε σχεδόν καθόλου ατυχήματα. Για παράδειγμα, χθες που ήρθα από το αεροδρόμιο στο κέντρο της πόλης…
Χαίρομαι που ήρθα πάλι στην Ελλάδα, ξυπνούν μνήμες. Όμως, είδα ήδη διάφορα περιστατικά. Είδα πεζούς να αναγκάζονται να γυρνούν πίσω, την ώρα που διέσχιζαν τη διάβαση πεζών. Τα αμάξια δεν σταματούσαν. Είδα επίσης κάποιες πολύ επικίνδυνες προσπεράσεις και τα αμάξια ήταν παρκαρισμένα παντού. Δεν είδα πουθενά αστυνομία. Αν οι πολίτες ξέρουν ότι δε θα τιμωρηθούν, αν δεν υπάρχουν συνέπειες για τη συμπεριφορά τους, θα τη συνεχίζουν. Λυπάμαι που το λέω, αλλά χρειάζεται μεγαλύτερη αστυνόμευση στην Ελλάδα.
– Συζητιέται στη χώρα ότι το όριο ταχύτητας μέσα στην πόλη θα μειωθεί στα 30 χλμ./ώρα. Συμφωνείτε με αυτό; Θα βοηθούσε;
– Ακούγεται κάπως υπερβολικό. Θα μπορούσε να είναι 30 χλμ./ώρα κοντά σε σχολεία ή σε δρόμους με πολύ συχνή διέλευση πεζών. Εξαρτάται από το τί είδους μέρος είναι μέσα στην πόλη. Ας το θέσω όμως αλλιώς. Αν δεν τηρούνται τα ισχύοντα όρια ταχύτητας, τί νόημα έχει να μειωθούν; Πρώτα πρέπει να εφαρμοστούν τα ισχύοντα όρια και να τηρούνται από τους πολίτες. Αυτή τη στιγμή, το πρόβλημα δεν είναι τα όρια ταχύτητας, αλλά το γεγονός ότι δεν τηρούνται. Ας αντιμετωπίσουμε, λοιπόν, αυτό το πρόβλημα πρώτα.
– Θεωρείτε πως τα σύγχρονα οχήματα είναι ενίοτε πολύ ισχυρά ή περίπλοκα για τον μέσο οδηγό, ιδίως για τους νεαρούς και άπειρους οδηγούς;
– Δεν συμφωνώ με αυτό. Η τεχνολογία έχει σημειώσει τεράστια πρόοδο. Τα σύγχρονα αμάξια έχουν πολλά χαρακτηριστικά ασφάλειας, τα οποία δε διαθέτουν τα παλιά αμάξια. Τα ίδια τα αμάξια γίνονται ασφαλή και εννοώ τόσο την ενεργή όσο και την παθητική ασφάλεια. Η διαφορά είναι τεράστια τα τελευταία 20 χρόνια.
– Κινούμαστε, επομένως, προς ένα πιο ασφαλές μέλλον ή θεωρείτε πως ανακύπτουν νέα είδη κινδύνων;
– Όχι, σίγουρα κινούμαστε προς ένα πιο ασφαλές μέλλον. Ο φίλος μου ο Κωστής Χατζηδάκης, με τον οποίο θητεύσαμε μαζί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επιβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση θα αυξήσει τις δαπάνες και θα αυξήσει και την αστυνόμευση. Έχει γίνει σημαντική πρόοδος στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό. Οι ρυθμοί είναι αργοί, αλλά θα φτάσουμε στον στόχο τα επόμενα χρόνια. Πρέπει όμως να συνεχίσετε τη δουλειά. Δε γίνεται να επαναπαυθείτε. Πρέπει διαρκώς να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές.
– Τί γνώμη έχετε για τα αυτόματα συστήματα ελέγχου ταχύτητας; Βελτιώνουν την ασφάλεια ή παραβιάζουν τα δικαιώματα των οδηγών;
– Όχι, όχι. Ποιά είναι η πρωταρχική προτεραιότητα; Είναι να σωθούν ανθρώπινες ζωές. Η παραβίαση είναι μια παρατραβηγμένη δικαιολογία για να μην υπάρχουν αυτόματα συστήματα ελέγχου ταχύτητας. Όπου εγκαταστάθηκαν, λειτούργησαν. Διότι όταν οι οδηγοί τιμωρούνται για υπερβολική ταχύτητα, πληρώνουν πρόστιμα ή χάνουν την άδειά τους, οδηγούν πιο αργά και έτσι σώζονται ζωές. Δεν μπορούμε να έχουμε μια κοινωνία όπου επειδή είμαι καλός οδηγός, επειδή είμαι ο Βάτανεν, να μπορώ να τρέχω. Όχι. Σε μια δημοκρατική κοινωνία, πρέπει να σκύβεις το κεφάλι και να δέχεσαι τους κανόνες που ισχύουν για όλους. Πρέπει όμως και να επιβάλλονται οι κανόνες. Τα αυτόματα ραντάρ είναι πολύ αποτελεσματικά. Ας ελπίσουμε ότι θα έχετε αρκετά από αυτά στην Ελλάδα.
– Έχετε οδηγήσει υπό ακραίες συνθήκες σε αγώνες. Τί θα συμβουλεύατε όσους υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους πίσω από το τιμόνι;
Εύστοχη παρατήρηση. Αυτή είναι η ψυχολογία των ανθρώπων. Οι περισσότεροι οδηγοί θεωρούν ότι είναι πάνω από τον μέσο όρο. Μαθηματικά, αυτό δεν είναι δυνατό. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μεγάλη ταπεινότητα και αλλαγή κουλτούρας. Η οδήγηση έπειτα από κατανάλωση αλκοόλ επιτρεπόταν μέχρι πριν από 20 χρόνια. Το κάπνισμα επιτρεπόταν παντού, πλέον δεν επιτρέπεται. Οι νοοτροπίες αλλάζουν. Η δουλειά όμως πρέπει να ξεκινάει από τις πολύ νεαρές ηλικίες. Στη Φινλανδία, τα μικρά παιδιά εκπαιδεύονται και μετά λένε στους γονείς τους, “μπαμπά, δεν προσπέρασες σωστά” ή “δε φόρεσες ζώνη”. Η αλλαγή της νοοτροπίας ξεκινά από τις νεαρές ηλικίες. Μπορεί να συμβεί, αλλά πρέπει να δουλέψουμε γι’ αυτό.
– Επομένως, στο δίλημμα ανάμεσα σε αυστηρότερες πολιτικές, κυρώσεις και βαθμούς ποινής, και στην εστίαση σε θετική ενίσχυση και εκπαίδευση, τί από τα δύο επιλέγετε;
– Χρειαζόμαστε όλα τα εργαλεία από την εργαλειοθήκη. Φυσικά, ποιός θέλει να πληρώνει πρόστιμα; Αν όμως έχεις παραβιάσει νόμους σε ισχύ, αν έχεις θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια, τη ζωή τη δική σου και των συνανθρώπων σου, πρέπει να τιμωρηθείς. Πρέπει, λοιπόν, να χρησιμοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα εργαλεία. Η εφαρμογή του νόμου, τα πρόστιμα, ενίοτε ακόμη και η κατάσχεση οχήματος αποτελούν εργαλεία.
– Είναι κάποιες περιοχές ή χώρες που δίνουν το καλό παράδειγμα όσον αφορά στις πολιτικές οδικής ασφάλειας στην Ευρώπη;
– Μπορούμε να τις εντοπίσουμε, επειδή αποδεικνύεται στατιστικά. Το Ηνωμένο Βασίλειο, παρά την πολλή κίνηση, είναι πολύ ασφαλής χώρα.Οι σκανδιναβικές χώρες είναι επίσης ασφαλείς. Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι τρίτη από το τέλος, μία θέση πάνω από τη Ρουμανία. Είναι ένα βάρος αυτό για την κοινωνία και δεν μπορούμε απλώς να παραμείνουμε απαθείς. Πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για την οδική ασφάλεια.
– Αν υπήρχε μόνο ένα πράγμα, μία αλλαγή που θα είχε τον πιο άμεσο αντίκτυπο στην οδική ασφάλεια, ποιά θα ήταν;
– Ας δούμε τί συνέβη στη Γαλλία. Στη Γαλλία δεν υπήρχαν ραντάρ και είχαν 20.000 θανάτους τον χρόνο. Το 2004 άρχισαν να εγκαθιστούν ραντάρ παντού και οι θάνατοι μειώθηκαν στους 3.000. Φυσικά, ακόμη και οι 3.000 θάνατοι είναι πολλοί, αφού ποτέ ένας θάνατος ανθρώπου στον δρόμο δεν είναι ένας δικαιολογημένος θάνατος. Πάντως, ο πιο οικονομικά αποδοτικός και γρήγορος τρόπος για να σωθούν ανθρώπινες ζωές στο δημόσιο οδικό δίκτυο είναι η επιβολή των νόμων, και αυτό σημαίνει αστυνόμευση και πολλά περισσότερα νέα ραντάρ.
– Σας λείπουν οι αγώνες;
– Η οδήγηση είναι σαν μουσική. Κατά κάποιον τρόπο, είναι σαν να ακούω μουσική, όποτε οδηγώ. Όταν έχω ένα ωραίο αμάξι, έναν περίκλειστο δρόμο ή μια πίστα, κάνω εξάσκηση και πλαγιολισθήσεις. Κάθε χρόνο πηγαίνω στη Λαπωνία, στη Φινλανδία, οδηγώ μέσα απ’ τα χιόνια και είναι σαν μουσική αυτό για μένα. Νομίζω πως ξανανιώνω κάθε φορά που οδηγώ.
"Portrait": Όταν ο Τάκης Χατζής συνάντησε τον Χάρρυ Κλυνν
Δείτε το βίντεο της απολαυστικής συνέντευξης με τον άνθρωπο που είχε στιγματίσει τη χώρα με το χιούμορ και τις παρεμβάσεις του.
"Portrait": Όταν ο Τάκης Χατζής συνάντησε τον Σαράντο Καργάκο
Δείτε τη συνέντευξη του σπουδαίου αυτού ανθρώπου:
Γιάννης Καΐλης: Ο φοιτητής που είχε γράψει με το πινέλο του στην πύλη του Πολυτεχνείου τα δύο συνθήματα που έμειναν άσβηστα στην Ιστορία: «Εξω αι ΗΠΑ», «Εξω το ΝΑΤΟ»
Γιάννης Μανέτας: Συνέντευξη στον Γιάννη Μουρατίδη, δημοσιογράφο επιστήμης
Παρακολουθήστε παρακάτω τη συνέντευξη του καθηγητή Γιάννη Μανέτα στον δημοσιογράφο επιστήμης Γιάννη Μουρατίδη με αφορμή τα βιβλία του «Τί θα έβλεπε η Αλίκη στη χώρα των φυτών» και «Περί φυτών αφηγήματα – Μικρές ιστορίες για φυτά που άλλαξαν τον κόσμο» που κυκλοφορούν από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
Υ. Γ.
Ντιν Καρνάζης: Τα μυστικά ενός υπερμαραθωνοδρόμου
Το όνομά του έχει βρεθεί στον κατάλογο του Time με τους 100 ανθρώπους που ασκούν με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο. Το βιβλίο του με τίτλο "Ultramarathon Man" ήταν το 2005 στη θέση νούμερο 7 της παγκόσμιας λίστας ευπώλητων sports book.
Πρόκειται για τον ελληνικής καταγωγής υπερμαραθωνοδρόμο, Ντιν (Κωνσταντίνος) Καρνάζη, γνωστό ως "Ultra-Marathon Man".
Το 2008, ο Ντιν Καρνάζης έγινε ο πρώτος αθλητής που ολοκλήρωσε μέσα σε έναν χρόνο τη διοργάνωση 4 Deserts: μέσα σε 7 ημέρες οι δρομείς καλύπτουν 250 χλμ., διασχίζοντας τις μεγαλύτερες και δυσκολότερες ερήμους του πλανήτη – Atacama Crossing στη Χιλή, Gobi March στη Μογγολία, Namib Race στη Ναμίμπια και The Last Desert στην Ανταρκτική.
Αυτό, όμως, που μου κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό το έργο του, είναι ότι μέχρι την ηλικία των 30 ετών, ο Ντιν Καρνάζης δεν είχε ασχοληθεί με το άθλημα αυτό. Το τρέξιμο μπήκε ξαφνικά στη ζωή του, τη νύχτα των 30ών του γενεθλίων, όταν βγαίνοντας από το μπαρ όπου γιόρταζε με φίλους, απλά άρχισε να τρέχει. Κι αυτό ήταν μια καλή αφορμή για να του τεθούν λίγες ερωτήσεις.
– Τί σχέση έχει η ζωή με το τρέξιμο;
Στη ζωή παλεύεις, το ίδιο και στο τρέξιμο. Στη ζωή είναι πολύ σημαντικό να έχεις επιμονή, το ίδιο και στο τρέξιμο. Στη ζωή πρέπει να συνεχίζεις ακόμα κι όταν είσαι κουρασμένος, και το ίδιο ισχύει για το τρέξιμο. Επομένως, ναι, το τρέξιμο είναι σαν τη ζωή.
– Μπορείς να μας περιγράψεις την καθημερινότητά σου;
Ένα πράγμα που ποτέ δεν κάνω είναι το να κάθομαι. Από τη στιγμή που θα σηκωθώ το πρωί από το κρεβάτι μέχρι τη στιγμή που θα πέσω για ύπνο το βράδυ, δεν κάθομαι.
Όσο για τη διατροφή μου; Αυτό που συνήθως λέω είναι ότι αν δεν μπορώ να το μαζέψω από ένα δέντρο, να το βγάλω από τη γη ή να το πιάσω με τα χέρια μου, τότε δεν το τρώω. Δεν τρώω τίποτα επεξεργασμένο, τίποτα που να βρίσκεται μέσα σε σακουλάκι ή κουτί. Αυτό σημαίνει ότι δεν τρώω ψωμί, δημητριακά ή ζυμαρικά. Τρώω κυρίως ψάρια και θαλασσινά για πρωτεΐνη και πολλά φυλλώδη και φρέσκα λαχανικά. Τα τρόφιμα αυτά αποτελούν τη βάση της διατροφής μου.
Στο κομμάτι της άσκησης, εκτός από το καθημερινό τρέξιμο, κάνω πολλές προπονήσεις ενδυνάμωσης, κυρίως χρησιμοποιώντας το σωματικό μου βάρος (π.χ. push-ups, pull-ups, sit-ups και burpees). Όταν πρόκειται για σωματική δραστηριότητα, θα δοκιμάσω σχεδόν οτιδήποτε.
– Ποιά είναι η πιο δύσκολη, είτε σωματικά είτε ψυχικά, διαδρομή που έχεις κάνει;
Κάποτε έτρεξα 50 μαραθώνιους στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ μέσα σε 50 συνεχόμενες ημέρες. Αυτό ήταν πραγματικά δύσκολο, γιατί το διάστημα ήταν αρκετά μεγάλο.
– Τί σκέφτεσαι όταν τρέχεις; Πώς καταφέρνεις να συνεχίζεις, όταν το σώμα είναι έτοιμο να τα παρατήσει;
Δε σκέφτομαι όταν τρέχω. Η σκέψη είναι το πρόβλημα και το να μη σκέφτεσαι είναι η λύση. Μη σκέφτεσαι, απλά τρέξε…
– Ποιά διαδρομή θα ήθελες να τρέξεις στην Ελλάδα;
Υπάρχουν τόσες πολλές διαδρομές στην Ελλάδα που θέλω να τρέξω! Φυσικά, η αγαπημένη μου διοργάνωση είναι το Navarino Challenge. Είναι ο λόγος που ήρθα στην Ελλάδα το 2013 και από τότε τρέχω τον συγκεκριμένο Ημιμαραθώνιο. Έχω κάνει το Σπάρταθλον, αλλά υπάρχει και ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας, ο Olympus Marathon, το Zagori Mountain Running, το Amorgos Trail Challenge. Η λίστα είναι μεγάλη. Η Ελλάδα έχει τόσα πολλά πράγματα!
Υπάρχουν τόσες πολλές διαδρομές στην Ελλάδα που θέλω να τρέξω! Φυσικά, η αγαπημένη μου διοργάνωση είναι το Navarino Challenge. Είναι ο λόγος που ήρθα στην Ελλάδα το 2013 και από τότε τρέχω τον συγκεκριμένο Ημιμαραθώνιο. Έχω κάνει το Σπάρταθλον, αλλά υπάρχει και ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας, ο Olympus Marathon, το Zagori Mountain Running, το Amorgos Trail Challenge. Η λίστα είναι μεγάλη. Η Ελλάδα έχει τόσα πολλά πράγματα!
– Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας ένα αστείο ή συγκινητικό περιστατικό που σου συνέβη κατά τη διάρκεια προπόνησης;
Η μητέρα μου κατάγεται από την Ικαρία και κάθε φορά που επισκεπτόμαστε το νησί και πηγαίνω για τρέξιμο, άνθρωποι που περνούν δίπλα μου με τα αυτοκίνητά τους, σταματούν και με ρωτούν αν θέλω να με πάρουν μαζί τους. «Γιατί τρέχεις εδώ έξω;» μου λένε, κατεβάζοντας το παράθυρο του αυτοκινήτου. «Έλα, μπες, και θα σε πάρουμε μαζί μας»! [σ.σ. όποιος έχει επισκεφτεί το νησί αυτό, γνωρίζει ότι το ωτοστόπ είναι κάτι που ντόπιοι και επισκέπτες συνηθίζουν να κάνουν].
Αφιέρωμα στον Γιάννη Σταματίου (Σπόρο)
Βαμβακάρης, Ξυλούρης: Όταν άνοιξαν την πόρτα του παραδείσου τραγουδώντας...
Πατριάρχης του λαϊκού-ρεμπέτικου, ο Μάρκος, εκπρόσωπος της παράδοσης (κυρίως της κρητικής) που την πάντρεψε με το έντεχνο λαϊκό, ο Ξυλούρης.
Ο Μάρκος, γέννημα θρέμμα της Σύρας. Ο Ξυλούρης των Ανωγείων. Μπουζουξής ο ένας, λυράρης ο άλλος. Και οι δυο αγαπήθηκαν από τον λαό! Σημαντικό στη στεγνή εποχή της τεχνολογικής αλλοτρίωσης.
«Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι… Ούτε και ξέρω πώς τη λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι' αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη Φραγκοσυριανή» γράφει ο Βαμβακάρης για τη σπουδαία επιτυχία του.
Κι ο Νίκος Ξυλούρης είχε πει σε μια από τις συνεντεύξεις του: «Πολλές φορές συμβαίνει να 'μαι κακόκεφος ή κουρασμένος. Πριν βγω, νοιώθω λίγο ανήσυχος για το τι θα κάνω. Ε, λοιπόν, όταν βγω, και πιάσω το μικρόφωνο στο χέρι μου και δω τον κόσμο, τα ξεχνάω όλα: Ούτε κακοκεφιές, ούτε κούραση, ούτε τίποτε. Δεν έχει σημασία πόσοι σε ακούν εκείνη τη στιγμή. Και ένας άνθρωπος να βρίσκεται στο μαγαζί, πρέπει να τραγουδάς όπως πάντα. Και ο ένας, μετά, όταν θα τελειώσεις, θα σκεφτεί τι άκουσε, θα σε κρίνει»…
Τα βιογραφικά είναι περιττά, άλλωστε για τους Αγίους ουδείς θέλησε ποτέ να μάθει πώς άγιασαν… Απλά, οι θρησκευόμενοι άνθρωποι θαυμάζουν και γονατίζουν με ό,τι ακούνε γι’ αυτούς. Το ίδιο συμβαίνει και με τους λαϊκούς βάρδους. Μια εικόνα-αφίσα πάνω από το προσκέφαλο: Τα ματόκλαδά σου λάμπουν από το βάθος και πιο έξω στο χρόνο: Ήταν μια φορά μάτια μου… Κι ένα καντήλι άσβεστο για τη βαθιά ψυχούλα τους. Ο Μάρκος «έφυγε» στα 66 του. Ο Ξυλούρης στα 43.
Στιβ Τζομπς (Steve Jobs) - Η ζωή και το έργο του
Ήταν μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες στον χώρο της τεχνολογίας, ένας εκ των δύο συνιδρυτών, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Apple και πρώην πρόεδρος της Pixar.
Έχει χαρακτηριστεί ως οραματιστής στον χώρο των υπολογιστών και πολλές ιδέες του άλλαξαν τον τρόπο που οι καταναλωτές χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία.
Ήταν από τους πρώτους που συνέλαβαν την ιδέα του οικιακού προσωπικού υπολογιστή.
Μέσα από συνεντεύξεις με συναδέλφους και άλλους που γνώριζαν τη δημιουργική μεγαλοφυΐα του Steve Jobs, του οποίου οι καινοτομίες έχουν αλλάξει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, το βίντεο/ντοκιμαντέρ με τίτλο "Steve Jobs: One Last Thing" που ακολουθεί υποτιτλισμένο στα ελληνικά, προσφέρει μια ματιά στο εσωτερικό του Steve Jobs, ιδρυτή της Apple, και τις σημαντικότερες επιρροές που τον βοήθησαν να διαμορφώσει τη ζωή και την καριέρα του.
1ο Εσπερινό ΕΠΑΛ Ταύρου: Μικρού μήκους ταινία αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη
Συνέντευξη του Νίκου Ξυλούρη στη Λιάνα Κανέλλη
«Δε μέτρησα τις γρατσουνιές απ’ τ’ αγκάθια στο πρόσωπο του Ξυλούρη. Το σίγουρο είναι πως δεν έχει την ανέμελη φυσιογνωμία πολλών συναδέλφων του. Πρόσωπο σκαμμένο, μάτια σκεφτικά, που δυσκολεύεται να τα γυροφέρει πίσω στην πραγματικότητα από κάποια μακρινή σκέψη.
Ο Νίκος Ξυλούρης δεν είναι αστέρας. Δεν ξέρει καν να «πλασάρεται» μπροστά στον φακό ή σ’ ένα μάτι που τον ψάχνει εξεταστικά. Μετρημένος στις κινήσεις κι απίστευτα λιγόλογος, στην αρχή νόμισα πως ήταν απλώς συγκροτημένος. Μετά από ώρες κουβέντας ήταν ο ίδιος. Άνοιξε την καρδιά του, είπε πολλά παράπονά του, κι ωστόσο έμεινε εξωτερικά ατάραχος και λίγο αμήχανος.
Συναντηθήκαμε στο στούντιο. Ηχογραφούσε ξανά ένα τραγούδι με τον Λεοντή, γιατί πίστευε πως δεν το 'χε πει καλά στο δίσκο. Πίσω απ’ το χοντρό απομονωμένο τζάμι με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά έλεγε και ξανάλεγε «... του προδότη... ζητώ την τιμωρία...». Ο ηχολήπτης έκλεισε μέσα σ’ ένα μικρό σχόλιο τη μισή ζωή κι όλο τον χαρακτήρα του τραγουδιστή. «Είναι Κρητίκαρος τούτος εδώ. Δεν μπορεί να πειθαρχήσει τη φωνή του. Αλλιώς θα ’χαμε κιόλας τελειώσει!».
Ανταλλάξαμε μόνο λίγες κουβέντες σ’ ένα δυο διαλείμματα. Στεναχωριόταν πού μ’ ανάγκαζε να τον περιμένω. Και με ρώταγε συχνά...
"Θα τα πούμε όλα; Και για το ραδιόφωνο, και για την τηλεόραση; Όλα;".
Ο Νίκος Ξυλούρης δεν είναι αστέρας. Δεν ξέρει καν να «πλασάρεται» μπροστά στον φακό ή σ’ ένα μάτι που τον ψάχνει εξεταστικά. Μετρημένος στις κινήσεις κι απίστευτα λιγόλογος, στην αρχή νόμισα πως ήταν απλώς συγκροτημένος. Μετά από ώρες κουβέντας ήταν ο ίδιος. Άνοιξε την καρδιά του, είπε πολλά παράπονά του, κι ωστόσο έμεινε εξωτερικά ατάραχος και λίγο αμήχανος.
Συναντηθήκαμε στο στούντιο. Ηχογραφούσε ξανά ένα τραγούδι με τον Λεοντή, γιατί πίστευε πως δεν το 'χε πει καλά στο δίσκο. Πίσω απ’ το χοντρό απομονωμένο τζάμι με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά έλεγε και ξανάλεγε «... του προδότη... ζητώ την τιμωρία...». Ο ηχολήπτης έκλεισε μέσα σ’ ένα μικρό σχόλιο τη μισή ζωή κι όλο τον χαρακτήρα του τραγουδιστή. «Είναι Κρητίκαρος τούτος εδώ. Δεν μπορεί να πειθαρχήσει τη φωνή του. Αλλιώς θα ’χαμε κιόλας τελειώσει!».
Ανταλλάξαμε μόνο λίγες κουβέντες σ’ ένα δυο διαλείμματα. Στεναχωριόταν πού μ’ ανάγκαζε να τον περιμένω. Και με ρώταγε συχνά...
"Θα τα πούμε όλα; Και για το ραδιόφωνο, και για την τηλεόραση; Όλα;".
Τον διαβεβαίωσα κι ησύχασε. Μάλλον ξαλάφρωσε σαν να ’θελε να τα πει από καιρό. Κάποια στιγμή φύγαμε. Έπρεπε, κάπου να βρεθούμε και να μιλήσουμε. Και παράξενο. Καταλήξαμε σ’ ένα κοσμικό ζαχαροπλαστείο, με κοσμοπολίτικη στέρεο μουσική που έγινε τελικά και το "πλέι μπακ" της μαγνητοφωνημένης κουβέντας μας.
Ο Νίκος ο Ξυλούρης, έφαγε φιλέτο, ήπιε καπουτσίνο, κάπνιζε εγγλέζικα τσιγάρα κι εγώ έψαχνα σ’ όλες τούτες τις λεπτομέρειες να βρω τί δεν... κολλάει.»
Ο Νίκος ο Ξυλούρης, έφαγε φιλέτο, ήπιε καπουτσίνο, κάπνιζε εγγλέζικα τσιγάρα κι εγώ έψαχνα σ’ όλες τούτες τις λεπτομέρειες να βρω τί δεν... κολλάει.»
- Όχι, όχι καθόλου, αλλά είμαι ευχαριστημένος από άλλα πράγματα.
Επαγγελματικά;
Επαγγελματικά;
- Ναι. Αλλά περισσότερο απ’ την αγάπη που μου ’χει ο κόσμος. Αυτό με συγκινεί πολύ. Δεν ήρθα για να κάτσω εδώ. Έτσι για να τραγουδήσω σ’ ένα μαγαζί. Και να μην ερχόμουνα εδώ το πράγμα θα γινόταν έτσι.
Τί δε σ’ αρέσει σε τούτη την πολιτεία;
Τί δε σ’ αρέσει σε τούτη την πολιτεία;
- Με πνίγει. Γενικά η πόλη με πνίγει. Στην Κρήτη ήμουνα κοντά στη φύση. Μ’ όλο που ζούσα στο Ηράκλειο ήταν εύκολο να πας στο χωριό, να καθίσεις.
Στην πορεία της κουβέντας βρήκα το κλειδί της ζωής και των αντιφάσεων του καλλιτέχνη και του ανθρώπου που λέγεται Ξυλούρης. Η ζωή του, η διήγησή του χωρίζεται στα δυο κάθε τόσο με μια έκφραση: «Ναι, και πριν έρθω εδώ και μετά». Ορόσημο, ο ερχομός του στην Αθήνα. Κι ο ίδιος δε θέλει να το παραδεχτεί. Όχι τόσο επαγγελματικό όσο ουσιαστικό. Προσαρμόστηκε σα ρομπότ. Άφησε το καφενείο και τα πρόβατα του πατέρα, «τα περβολάκια, τ’ αμπελάκια» τους, έξη αδέρφια και μια μάνα που θα δουλεύει ως την τελευταία της πνοή, γιατί αλλιώς «θα σκάσει», για να γίνει λυράρης. Τραγούδησε σε όλο το νησί. Δεν το 'χε όνειρο από μικρός να γίνει τραγουδιστής.
- Πρωτόπιασα λύρα στα 12 και στα 15 έκανα κιόλας διασκεδάσεις. Μετά έπεσα στο επάγγελμα. Τώρα είμαι πολύ επαγγελματίας. Μ’ αρέσει η δουλειά. Δεν ήμουνα όμως έτσι. Ήμουνα άνθρωπος όπως ερχότανε, ό,τι ερχότανε. Και έτσι είμαστε όλοι οι Κρητικοί.
Στην πορεία της κουβέντας βρήκα το κλειδί της ζωής και των αντιφάσεων του καλλιτέχνη και του ανθρώπου που λέγεται Ξυλούρης. Η ζωή του, η διήγησή του χωρίζεται στα δυο κάθε τόσο με μια έκφραση: «Ναι, και πριν έρθω εδώ και μετά». Ορόσημο, ο ερχομός του στην Αθήνα. Κι ο ίδιος δε θέλει να το παραδεχτεί. Όχι τόσο επαγγελματικό όσο ουσιαστικό. Προσαρμόστηκε σα ρομπότ. Άφησε το καφενείο και τα πρόβατα του πατέρα, «τα περβολάκια, τ’ αμπελάκια» τους, έξη αδέρφια και μια μάνα που θα δουλεύει ως την τελευταία της πνοή, γιατί αλλιώς «θα σκάσει», για να γίνει λυράρης. Τραγούδησε σε όλο το νησί. Δεν το 'χε όνειρο από μικρός να γίνει τραγουδιστής.
- Πρωτόπιασα λύρα στα 12 και στα 15 έκανα κιόλας διασκεδάσεις. Μετά έπεσα στο επάγγελμα. Τώρα είμαι πολύ επαγγελματίας. Μ’ αρέσει η δουλειά. Δεν ήμουνα όμως έτσι. Ήμουνα άνθρωπος όπως ερχότανε, ό,τι ερχότανε. Και έτσι είμαστε όλοι οι Κρητικοί.
Είσαι βεντέτα;
- Όοοχι! Δεν αισθάνομαι έτσι. Είναι πολύ αστείο ν' ακούς κάποιον να τον λένε βεντέτα.
Γελάει πολύ. Ένα γέλιο πηγαίο και στριμωγμένο στην αμηχανία του. Τα ’χασε με τη λέξη, σαν να μην την είχε ξανακούσει ποτέ για τον εαυτό του.
- ...Ξέρεις, είμαστε τρία αδέρφια, τραγουδιστές και μουσικοί. Είμαστε πολύ αγαπημένα αδέρφια. Μερικοί δημοσιογράφοι προσπάθησαν να μας κάνουν κακό. Δε βαριέσαι όμως, είμαστε καλή οικογένεια και αγαπιόμαστε.
Βαδίζοντας πάνω στον τρόπο που ο ίδιος βλέπει τη ζωή του, χωρισμένη στο πριν την Αθήνα και μετά, τον ρωτάω λίγο δύσπιστα.
Έχεις διατηρήσει τις φιλίες σου;
Γελάει πολύ. Ένα γέλιο πηγαίο και στριμωγμένο στην αμηχανία του. Τα ’χασε με τη λέξη, σαν να μην την είχε ξανακούσει ποτέ για τον εαυτό του.
- ...Ξέρεις, είμαστε τρία αδέρφια, τραγουδιστές και μουσικοί. Είμαστε πολύ αγαπημένα αδέρφια. Μερικοί δημοσιογράφοι προσπάθησαν να μας κάνουν κακό. Δε βαριέσαι όμως, είμαστε καλή οικογένεια και αγαπιόμαστε.
Βαδίζοντας πάνω στον τρόπο που ο ίδιος βλέπει τη ζωή του, χωρισμένη στο πριν την Αθήνα και μετά, τον ρωτάω λίγο δύσπιστα.
Έχεις διατηρήσει τις φιλίες σου;
- Όλες. Άμα είναι ο φίλος καλός. Και καλός να μην είναι, τον κάνω εγώ.
Τα πιο πολλά στην καριέρα σου σε ποιόν τα οφείλεις;
Τα πιο πολλά στην καριέρα σου σε ποιόν τα οφείλεις;
- Κι ο Μαρκόπουλος κι ο Ξαρχάκος με βοήθησαν πολύ. Όμως εμένα γενικά δε με πήρανε να με κάνουνε τραγουδιστή. Να μου δώσουνε σουξέ. Ήμουνα. Με αξιοποιήσανε. Μου κάνανε καλό, αλλά νομίζω ότι κι εγώ έχω προσφέρει. Όλα μπορώ να τα τραγουδήσω. Στην Κρήτη, όταν χρειαζόταν στη δουλειά μου, έλεγα και ξένα ακόμα τραγούδια.
Πες μου, απ’ τη δουλειά σου κερδίζεις πολλά;
Πες μου, απ’ τη δουλειά σου κερδίζεις πολλά;
- Όχι, δεν κερδίζω. Απλώς περνάω. Γιατί όσο πιο πολλά βγάζεις τόσο πιο πολλά ξοδεύεις. Πάντως δε λέω ότι υστερούμαι. Περνάω πάρα πολύ καλά. Μέχρι στιγμής, μπορεί να σου φανεί και παράξενο, κάνω πολλά χρόνια τον τραγουδιστή, δεν έχω κάνει τίποτα που να μπορώ να πω: Αυτό το 'καμα με τη δουλειά μου. Δε μένει τίποτα. Δε βγάζω τόσα. Μη νομίζεις πως μου δίνεται κι η ευκαιρία. Ας νομίζει ο κόσμος. Να σου πω ένα πράμα.
(Σε αυτή του την τελευταία φράση άκουσα και το πρώτο χαρακτηριστικό κρητικό τόνισμα της φωνής). Μερικοί από μας που δεν είχαμε και διαφήμιση είμαστε καταδικασμένοι. Κι από εταιρεία κι απ’ το κέντρο κι απ’ το κράτος.
Μα μέσα στα εφτάχρονα της σκοτεινιάς, τραγούδησες για ξαστεριά. Πολύ κουβέντα για λευτεριά, για λεβεντιά.
(Σε αυτή του την τελευταία φράση άκουσα και το πρώτο χαρακτηριστικό κρητικό τόνισμα της φωνής). Μερικοί από μας που δεν είχαμε και διαφήμιση είμαστε καταδικασμένοι. Κι από εταιρεία κι απ’ το κέντρο κι απ’ το κράτος.
Μα μέσα στα εφτάχρονα της σκοτεινιάς, τραγούδησες για ξαστεριά. Πολύ κουβέντα για λευτεριά, για λεβεντιά.
- Έχεις δίκιο, μα δεν είναι μονάχα πολιτικοί οι λόγοι. Τώρα το τραγούδι είναι σε καλή κατάσταση. Καλοί συνθέτες, καλές δουλειές. Πάψανε να κάνουνε τραγουδάκια, να μπαίνουνε μέσα, σουξέ που λένε. Κι εμένα δε μ' αρέσει να κάνω ένα τραγούδι για να γίνει επιτυχία.
Προτιμάς το τραγούδι με μηνύματα;
Προτιμάς το τραγούδι με μηνύματα;
- Αναλόγως, τα μηνύματα.
Τα τραγούδια παντιέρα, λοιπόν. Τα επαναστατικά;
Τα τραγούδια παντιέρα, λοιπόν. Τα επαναστατικά;
- Πρώτα πρώτα αυτά που έχουνε καλό στίχο. Και τα ερωτικά τραγούδια έχουνε μηνύματα. Κι ο «Ερωτόκριτος» έχει τόσο πολλά κι είναι τραγούδι αγάπης. Έτσι είμαι. Μια ρίζα. Ένα τραγούδι ρίζα. Σαν την «ξαστεριά». Οπόταν κι αν το πω, το ίδιο αποτέλεσμα φέρνει.
Ο Ξυλούρης ήταν μια ρίζα, σκέφτηκα. Μια ρίζα όμως κλεισμένη σε θερμοκήπιο. Το 'χει δεχτεί λιγάκι μοιρολατρικά. Σαν να 'ταν ένας συμβιβασμός που έγινε χωρίς πολλή σκέψη. Σαν να 'ταν ο μόνος που θα του επέτρεπε να ζήσει σαν τραγουδιστής. Είναι αυθόρμητος ο Ξυλούρης. Σε όλα του. Σεμνός και περήφανος. Φιλόδοξος και μοιρολάτρης. Αντιφατικός και ήπιος. Παράξενος στο βάθος.
Σου άλλαξαν τα λεφτά το χαρακτήρα;
Ο Ξυλούρης ήταν μια ρίζα, σκέφτηκα. Μια ρίζα όμως κλεισμένη σε θερμοκήπιο. Το 'χει δεχτεί λιγάκι μοιρολατρικά. Σαν να 'ταν ένας συμβιβασμός που έγινε χωρίς πολλή σκέψη. Σαν να 'ταν ο μόνος που θα του επέτρεπε να ζήσει σαν τραγουδιστής. Είναι αυθόρμητος ο Ξυλούρης. Σε όλα του. Σεμνός και περήφανος. Φιλόδοξος και μοιρολάτρης. Αντιφατικός και ήπιος. Παράξενος στο βάθος.
Σου άλλαξαν τα λεφτά το χαρακτήρα;
- Τα μισώ τα χρήματα. Μα τον Θεό δε βαστώ ποτέ μου. Όχι πως θέλω να το πω, αλλά σ’ ορκίζομαι σε ό,τι ιερό έχω. Όλο τον καιρό που δουλεύω εδώ, ο κόσμος με βλέπει ό,τι ώρα θέλει. Βλέπεις, δεν τραγουδάω πουθενά για τα 30 χιλιάρικα και μετά να εξαφανίζομαι. Εγώ είμαι μέσα στον κόσμο. Και στο μαγαζί και στον δρόμο. Ανάγκες υπάρχουνε... Δε μου λείπουνε τα λεφτά. Όποιος έχει ανάγκη έρχεται και με βρίσκει. Το ξέρουνε. Πάντα. Όχι τώρα. Και στην Κρήτη πού ήμουνα.
Έχεις αυτοκίνητο όμως.
(Το είπα για να τον κεντρίσω, νοιώθοντας πως μου μιλούσε εμπιστευτικά κι όχι για να προβάλλει τις καλοσύνες του). Κι απάντησε απλά:
Έχεις αυτοκίνητο όμως.
(Το είπα για να τον κεντρίσω, νοιώθοντας πως μου μιλούσε εμπιστευτικά κι όχι για να προβάλλει τις καλοσύνες του). Κι απάντησε απλά:
- Το 'χα απ’ την Κρήτη. Δεν το 'καμα εδώ. Για μένα να κάνω αυτοκίνητο εδώ, τώρα, είναι πολύ δύσκολο. Αλλά το χρειαζόμουνα για να γυρίζω την Κρήτη σα λυράρης. Το μισώ τ' αυτοκίνητο. Πας δέκα βήματα με τα πόδια, βλέπεις πέντε ανθρώπους. Σου λένε: γεια σου Νίκο, τί κάνεις Νίκο. Πίνουμε κι έναν καφέ. Και είναι και υγεία. Εγώ είχα μάθει να βαδίζω.
Θα άφηνες τον γιο σου να γίνει τραγουδιστής, λυράρης;
Θα άφηνες τον γιο σου να γίνει τραγουδιστής, λυράρης;
- Όχι. (Το 'πε κοφτά). Έχω δει πολλά. Μεγάλη ατιμία. Για να τον κάνω τον γιο μου καλλιτέχνη είναι σα να του λέω γίνε άτιμος. Αυτό τα λέει όλα. Μεγάλη βρωμιά. Πώς να φάει ο ένας τον άλλο, να καταστρέψει. Έχεις αξία; Θα σε θάψουνε. Ανεβάζουνε όποιον θένε, κι όποιον θένε κατεβάζουνε. Και αν εσώθηκα εγώ, είναι γιατί ήταν το «Τσίρκο». Εκεί φαινόμουνα κάθε βράδυ, κι έμεινα κοντά στον κόσμο. Επέπλευσα. Είμαι πολύ πικραμένος. Και αν τα εγκαταλείψω καμιά φορά γι' αυτά θα 'τανε. Αλλά λέω θα τους εξυπηρετήσω. Και δεν το κάνω. Ήμουνα μια χαρά εκεί. Τα λέω και δεν έχω κανένα να φοβηθώ. Κι αν δεν είχα την αγάπη του κόσμου θα τα παρατούσα και θα 'φευγα. Θα πήγαινα στην ησυχία μου. Σου είπα και προηγουμένως ότι δεν ήμουνα κάποιος που τον πήραν και τον έκαναν τραγουδιστή. Ήμουνα. Θυμάμαι...
(Τον διέκοψε η κασέτα που τελείωσε. Αλλά συνέχισε αποφασισμένος να μου πει κάτι που τον έπνιγε καιρό).
Θυμάμαι, μια φορά τραγούδαγα σ' ένα κρητικό μαγαζί κι έπαιζα λύρα. Μου στέλνανε γράμματα απ’ την Ε.Ρ.Τ. να πάω να κάνω μερικές εκπομπές στο ραδιόφωνο. Δεν ήθελα. Ο αδερφός μου ο Γιάννης κι ο Ζαχάρης που παίζουνε λαούτο με τουμπάρανε τελικά. Κι επήγα κι εβρήκα τον Σίμο Καρρά. Αυτός ο άνθρωπος διευθύνει. Κι έχει κάμει μεγάλη ζημιά στο δημοτικό τραγούδι. Ήταν με τη γυναίκα του. Εγώ τότε είχα κάμει επιτυχίες που αγαπιότανε όχι μόνο στην Κρήτη. Είχα γυρίσει στις ρίζες.
«Τί θα πεις», μου λέει. - «Την Ανυφαντού», του απάντησα.
«Αυτός ο δίσκος είναι να τον βάζεις για να γελάς». Εγώ έμεινα. Λέω: Λες να είναι κι έτσι; Είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο που κρατάει τη δημοτική μουσική στα χέρια του.
Να πω «Τον Αντρειωμένο μην τον κλαις». «Όχι, μου είπε. Δεν το τραγουδάς καλά». Μάζεψα τα όργανά μου κι έφυγα. Έπαθα σοκ. Κλονίστηκα. Απογοητεύτηκα. Αχ! Τα θυμάμαι, δεν τα ξεχνάω.
Είπε την τελευταία κουβέντα μ’ ένα τόνο υποσχετικό. Σκέφτηκα το στίχο «Το ρόδο κι ο όμορφος ανθός φυτρώνει μες στ' αγκάθι». Αλλά για τον φρόνιμο. Κι ο Ξυλούρης είναι. Με την πραγματική σημασία της λέξης. Πικράθηκε. Δεν παθιάστηκε. Πείνασε κάποτε. Και μικρός και μεγαλύτερος. Δεν του ’γινε απωθημένο. Δε συγχωράει όμως όσους κάνανε κακό στη μουσική. Όλους όσοι κρατάνε τα κλειδιά στην έκφραση, και τα χρησιμοποιούνε κατά πως νομίζουνε, χωρίς να ξέρουνε.
- Ο Μαρκόπουλος με βοήθησε να βρω κουράγιο στην αρχή. Κι ο Ξαρχάκος. Το τραγούδι που ο Καρράς έβρισκε για γέλια, την «Ανυφαντού», κι οι δυο λένε πως είναι απ’ τα καλύτερα κρητικά τραγούδια. Μου δώσανε δουλειά. Αλλά δεν έχουμε υποστήριξη από το κράτος. Ευτυχώς που υπάρχουνε καλοί συνθέτες. Το βλέπεις και από την κασετοπειρατεία. Δεν κάνει τίποτα το κράτος. Τίποτα. Και μπορεί. Αλλά αδιαφορεί. Όσο για τις εταιρείες... Τον τραγουδιστή τον έχουν για να τον εκμεταλλεύονται. Να τον ξεζουμίζουν. Μέχρι που σκέφτομαι καμιά φορά ότι συνεργάζονται οι εταιρείες στην κασετοπειρατεία. Ότι παίρνουνε ποσοστά. Νομίζω. Υποψιάζομαι. Έτσι θα έλεγα αν με ρωτούσες.
Λέει πράγματα βαριά. Που άλλοι θα τα κρύβανε για λόγους επαγγελματικούς. Όχι μόνο δεν τον νοιάζει, αλλά μου λέει κάθε τόσο:
- «Να το γράψεις αυτό. Και το άλλο. Και το άλλο». Να γράψεις και για την τηλεόραση. Είναι αίσχος δηλαδή. Παίρνουνε τις εκπομπές αυτοί που παίρνανε και κατά την εφταετία. Και στο ραδιόφωνο και παντού. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Έχουμε μόνο τον Χατζιδάκι εκεί πέρα που ’χει κάνει πολλά πράγματα και παλεύει. Στην τηλεόραση είναι πάλι εφταετία.
Τα λέει ήρεμα. Σα σίγουρες διαπιστώσεις. Που επιτέλους μπορεί να τις πει. Μου κάνει εντύπωση πως η ομιλία του δε θυμίζει τόσο έντονα Κρητικό, όσο η νοοτροπία του. Κάπου, κάπου ο απόηχος του τσε αντί για το και.
Τί σ’ ανησυχεί, Νίκο Ξυλούρη. Το βλέπω στο βάθος των ματιών σου. Τί σε φοβίζει;
(Τον διέκοψε η κασέτα που τελείωσε. Αλλά συνέχισε αποφασισμένος να μου πει κάτι που τον έπνιγε καιρό).
Θυμάμαι, μια φορά τραγούδαγα σ' ένα κρητικό μαγαζί κι έπαιζα λύρα. Μου στέλνανε γράμματα απ’ την Ε.Ρ.Τ. να πάω να κάνω μερικές εκπομπές στο ραδιόφωνο. Δεν ήθελα. Ο αδερφός μου ο Γιάννης κι ο Ζαχάρης που παίζουνε λαούτο με τουμπάρανε τελικά. Κι επήγα κι εβρήκα τον Σίμο Καρρά. Αυτός ο άνθρωπος διευθύνει. Κι έχει κάμει μεγάλη ζημιά στο δημοτικό τραγούδι. Ήταν με τη γυναίκα του. Εγώ τότε είχα κάμει επιτυχίες που αγαπιότανε όχι μόνο στην Κρήτη. Είχα γυρίσει στις ρίζες.
«Τί θα πεις», μου λέει. - «Την Ανυφαντού», του απάντησα.
«Αυτός ο δίσκος είναι να τον βάζεις για να γελάς». Εγώ έμεινα. Λέω: Λες να είναι κι έτσι; Είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο που κρατάει τη δημοτική μουσική στα χέρια του.
Να πω «Τον Αντρειωμένο μην τον κλαις». «Όχι, μου είπε. Δεν το τραγουδάς καλά». Μάζεψα τα όργανά μου κι έφυγα. Έπαθα σοκ. Κλονίστηκα. Απογοητεύτηκα. Αχ! Τα θυμάμαι, δεν τα ξεχνάω.
Είπε την τελευταία κουβέντα μ’ ένα τόνο υποσχετικό. Σκέφτηκα το στίχο «Το ρόδο κι ο όμορφος ανθός φυτρώνει μες στ' αγκάθι». Αλλά για τον φρόνιμο. Κι ο Ξυλούρης είναι. Με την πραγματική σημασία της λέξης. Πικράθηκε. Δεν παθιάστηκε. Πείνασε κάποτε. Και μικρός και μεγαλύτερος. Δεν του ’γινε απωθημένο. Δε συγχωράει όμως όσους κάνανε κακό στη μουσική. Όλους όσοι κρατάνε τα κλειδιά στην έκφραση, και τα χρησιμοποιούνε κατά πως νομίζουνε, χωρίς να ξέρουνε.
- Ο Μαρκόπουλος με βοήθησε να βρω κουράγιο στην αρχή. Κι ο Ξαρχάκος. Το τραγούδι που ο Καρράς έβρισκε για γέλια, την «Ανυφαντού», κι οι δυο λένε πως είναι απ’ τα καλύτερα κρητικά τραγούδια. Μου δώσανε δουλειά. Αλλά δεν έχουμε υποστήριξη από το κράτος. Ευτυχώς που υπάρχουνε καλοί συνθέτες. Το βλέπεις και από την κασετοπειρατεία. Δεν κάνει τίποτα το κράτος. Τίποτα. Και μπορεί. Αλλά αδιαφορεί. Όσο για τις εταιρείες... Τον τραγουδιστή τον έχουν για να τον εκμεταλλεύονται. Να τον ξεζουμίζουν. Μέχρι που σκέφτομαι καμιά φορά ότι συνεργάζονται οι εταιρείες στην κασετοπειρατεία. Ότι παίρνουνε ποσοστά. Νομίζω. Υποψιάζομαι. Έτσι θα έλεγα αν με ρωτούσες.
Λέει πράγματα βαριά. Που άλλοι θα τα κρύβανε για λόγους επαγγελματικούς. Όχι μόνο δεν τον νοιάζει, αλλά μου λέει κάθε τόσο:
- «Να το γράψεις αυτό. Και το άλλο. Και το άλλο». Να γράψεις και για την τηλεόραση. Είναι αίσχος δηλαδή. Παίρνουνε τις εκπομπές αυτοί που παίρνανε και κατά την εφταετία. Και στο ραδιόφωνο και παντού. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Έχουμε μόνο τον Χατζιδάκι εκεί πέρα που ’χει κάνει πολλά πράγματα και παλεύει. Στην τηλεόραση είναι πάλι εφταετία.
Τα λέει ήρεμα. Σα σίγουρες διαπιστώσεις. Που επιτέλους μπορεί να τις πει. Μου κάνει εντύπωση πως η ομιλία του δε θυμίζει τόσο έντονα Κρητικό, όσο η νοοτροπία του. Κάπου, κάπου ο απόηχος του τσε αντί για το και.
Τί σ’ ανησυχεί, Νίκο Ξυλούρη. Το βλέπω στο βάθος των ματιών σου. Τί σε φοβίζει;
- Στην καρδιά του ανθρώπου η βρωμιά και στην καρδιά του τόπου η διχόνοια. Πρέπει όλοι εμείς να μονιάσουμε για να πάει μπροστά τούτος ο τόπος. Δεν είναι καλό κάτι; Να το σβήσουμε όλοι μαζί. Είναι; Να το σπρώξουμε όλοι μαζί. Να το υποστηρίξουμε. Εμείς αυτό είναι το πιο σπουδαίο που πρέπει να κάνουμε.
Τί σε τρομάζει;
Τί σε τρομάζει;
- Η κακία. Η κακία με τρομάζει.
Θα σκότωνες ποτέ σου; Ξαφνιάστηκε. Αλλά απάντησε:
Θα σκότωνες ποτέ σου; Ξαφνιάστηκε. Αλλά απάντησε:
- Άμα απειλούσανε κάποιο δικό μας, ναι. Δύσκολη ερώτηση. Μόνο για άμυνα.
Τί γνώμη έχεις για τις γυναίκες; Τον μετρούσα με ξαφνικά θέματα. Δεν τον ένοιαζε όμως.
Τί γνώμη έχεις για τις γυναίκες; Τον μετρούσα με ξαφνικά θέματα. Δεν τον ένοιαζε όμως.
- Ο άντρας πρέπει να ’ναι άντρας κι η γυναίκα, γυναίκα. Μερικά πράγματα δεν μπορεί να τα κάνει η γυναίκα.
Σαν τί δηλαδή;
Σαν τί δηλαδή;
- Εγώ μπορώ ν’ ανεβώ στον Ψηλορείτη που θέλει τέσσερις ώρες ως την κορφή στο άψε σβήσε, κι αυτή να φάει μια μέρα.
Χαμογέλασε παιδιάστικα. Μεγάλωσε με τις φροντίδες τριών αδερφάδων και μιας μάνας.
- Απ’ το πρωί ως το βράδυ με φροντίζανε. Τα στιβάκια μου, όλα. Κι εγώ φώναζα. Αλλά έτσι θέλουνε. Έχω λίγο συνηθίσει. Μπορεί η γυναίκα να γίνει και προεδρίνα. Αλλά όλα είναι εύκολα σήμερα. Κι η ζωή είναι ωραία άμα την παλέψεις. Άμα την ψάξεις, την αναζητήσεις.
Πώς αισθάνεσαι σαν καλλιτέχνης μέσα στον κόσμο τον σημερινό; Σκέφτεται λίγο, κουνάει και το κεφάλι στωικά.
Χαμογέλασε παιδιάστικα. Μεγάλωσε με τις φροντίδες τριών αδερφάδων και μιας μάνας.
- Απ’ το πρωί ως το βράδυ με φροντίζανε. Τα στιβάκια μου, όλα. Κι εγώ φώναζα. Αλλά έτσι θέλουνε. Έχω λίγο συνηθίσει. Μπορεί η γυναίκα να γίνει και προεδρίνα. Αλλά όλα είναι εύκολα σήμερα. Κι η ζωή είναι ωραία άμα την παλέψεις. Άμα την ψάξεις, την αναζητήσεις.
Πώς αισθάνεσαι σαν καλλιτέχνης μέσα στον κόσμο τον σημερινό; Σκέφτεται λίγο, κουνάει και το κεφάλι στωικά.
- Ο άνθρωπος που δημιουργεί πρέπει, να ελπίζει πως κάποτε θ’ αλλάξουν τα πράγματα και ν’ αγωνιστεί γι' αυτό. Πολλοί νέοι κυκλοφορούνε με το σεξουαλικό βιβλιαράκι στην τσέπη. Οι σκηνοθέτες κάνουνε πορνό για να εντυπωσιάσουνε. Πρέπει ν’ αλλάξουν όλα τούτα και θα παλέψουμε. Πιστεύω και στον Θεό. Έτσι όπως βαδίζουμε σ’ όλο τον κόσμο για την καταστροφή, τί να πω. Αλλά είμαι αισιόδοξος.
Τα ναρκωτικά;
Τα ναρκωτικά;
- Να σου πω μια ιστορία. Βιαζόμουνα να πάω στο θέατρο. Τρακάρισα μ’ έναν ηλικιωμένο με τη γυναίκα και την κόρη του στ’ αμάξι. Δεν πειράζει, θα τα κανονίσουν οι ασφάλειες. Και λέει η κόρη του - για καλό βέβαια η κοπέλα: Μπαμπά, είναι ο κύριος Ξυλούρης. Κι αρχίζει αυτός:
«Α! Έχεις πιει τα χασίσια σου, τα ναρκωτικά σου και πας τώρα να τραγουδήσεις. Βέβαια θα σκοτώσεις κι ανθρώπους». Εγώ πέθανα. Μα τον Θεό, αν μου ’παιζες δέκα μαχαιριές δεν θα ’βγαζα σταλιά αίμα. Κοίταξε, λέω, σε ποια κατηγορία μας έχουν εμάς τους καλλιτέχνες. Δε φεύγει απ’ το μυαλό μου. Αυτό τα λέει όλα.
Κλαις συχνά;
«Α! Έχεις πιει τα χασίσια σου, τα ναρκωτικά σου και πας τώρα να τραγουδήσεις. Βέβαια θα σκοτώσεις κι ανθρώπους». Εγώ πέθανα. Μα τον Θεό, αν μου ’παιζες δέκα μαχαιριές δεν θα ’βγαζα σταλιά αίμα. Κοίταξε, λέω, σε ποια κατηγορία μας έχουν εμάς τους καλλιτέχνες. Δε φεύγει απ’ το μυαλό μου. Αυτό τα λέει όλα.
Κλαις συχνά;
- Ναι. Συγκινιέμαι εύκολα. Οι άντρες κλαίνε. Οι γυναίκες είναι δυνατές, σκληρές, όσο κι ευαίσθητες να ’ναι. Κλαίω και για στενοχώρια. Κι όταν μ’ αρέσει κάτι.
Εδώ τέλειωσε η κουβέντα μου με τον Ξυλούρη. Το βράδυ αργά τον ξαναβρήκα στην «Αποσπερίδα» να τραγουδάει «Ερωτόκριτο» μαζί με τη Μαρίζα. Ήταν ευτυχισμένος, γιατί βρήκε μια συνεργασία χωρίς αντιζηλίες, κακίες και μικρότητες. Σ’ ένα καμαρίνι γεμάτο φίλους και φωτογραφίες των παιδιών του, του Ρίτσου, του Λεοντή, του Ξαρχάκου. Μια ατμόσφαιρα σπιτικού. Μου μίλησε για τα όνειρά του. Τα κοντινά και τα μακρινά.
- Θέλω να τραγουδήσω δικά μου τραγούδια. Κι άλλα καλά τραγούδια με γερό στίχο κι από καλούς συνθέτες. Να κάνω τον «Ρωτόκριτο» δίσκο.
Και μετά;
Εδώ τέλειωσε η κουβέντα μου με τον Ξυλούρη. Το βράδυ αργά τον ξαναβρήκα στην «Αποσπερίδα» να τραγουδάει «Ερωτόκριτο» μαζί με τη Μαρίζα. Ήταν ευτυχισμένος, γιατί βρήκε μια συνεργασία χωρίς αντιζηλίες, κακίες και μικρότητες. Σ’ ένα καμαρίνι γεμάτο φίλους και φωτογραφίες των παιδιών του, του Ρίτσου, του Λεοντή, του Ξαρχάκου. Μια ατμόσφαιρα σπιτικού. Μου μίλησε για τα όνειρά του. Τα κοντινά και τα μακρινά.
- Θέλω να τραγουδήσω δικά μου τραγούδια. Κι άλλα καλά τραγούδια με γερό στίχο κι από καλούς συνθέτες. Να κάνω τον «Ρωτόκριτο» δίσκο.
Και μετά;
- Μετά να πάω στην Κρήτη. Να τακτοποιηθώ εκεί. Να στεριώσω δηλαδή, όπως ήμουνα. Και ακούς εκεί; Ήρθε ένας δήμαρχος και μου 'πε πως προσπαθούνε στο νησί να ξεσηκώσουνε τους Κρητικούς να ζητήσουν ανεξαρτησία. Μετά από τόσους αγώνες για να ενωθούμε, με την Ελλάδα μας. Μας βάζουνε πάλι φιτιλιές. Κοντεύω να πεθάνω. Σε παρακαλώ, γράψ' το κι αυτό. Πάνε να βάλουνε φωτιά στην Κρήτη, όπως και στην Κύπρο...
Έφυγα με την αίσθηση ότι είχα κουβεντιάσει μ’ ένα κομμάτι γης. Γης στέρεης, βραχοσύστατης. Που δε λασπώνει εύκολα, κι έχει νερό πολύ στις πηγές της. Δεν είπε μεγάλες κουβέντες, ο Ξυλούρης. Αγωνίζεται σιωπηλά. Μόνο το τραγούδι του, κεφάτη κρητική μαντινάδα, «Ερωτόκριτος» η φωνή βγαλμένη απ’ τα σωθικά αυτού του τόπου, τραβάει τις νυστεριές του. Φρόνιμα «δε χάνεται στα πάθη». Γιατί τα μάτια του άστραφταν και χαμογέλαγαν τραγουδώντας:
Ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα σαν είν’ ο τράγος δυνατός δεν τόνε στένει η μάντρα...
Έφυγα με την αίσθηση ότι είχα κουβεντιάσει μ’ ένα κομμάτι γης. Γης στέρεης, βραχοσύστατης. Που δε λασπώνει εύκολα, κι έχει νερό πολύ στις πηγές της. Δεν είπε μεγάλες κουβέντες, ο Ξυλούρης. Αγωνίζεται σιωπηλά. Μόνο το τραγούδι του, κεφάτη κρητική μαντινάδα, «Ερωτόκριτος» η φωνή βγαλμένη απ’ τα σωθικά αυτού του τόπου, τραβάει τις νυστεριές του. Φρόνιμα «δε χάνεται στα πάθη». Γιατί τα μάτια του άστραφταν και χαμογέλαγαν τραγουδώντας:
Ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα σαν είν’ ο τράγος δυνατός δεν τόνε στένει η μάντρα...
Κούρος Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί: Ο Ιρανός πρόσφυγας που αρίστευσε στις Πανελλήνιες Εξετάσεις 2022
Πρόκειται για τον Κούρο Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί, ο οποίος άφησε μια δύσκολη ζωή πίσω του και κατάφερε να αριστεύσει στις Πανελλήνιες εξετάσεις 2022 συγκεντρώνοντας μέσο όρο 18,25.
Ο Κούρος από το Ιράν ή Κύρος στα ελληνικά, όπως ο βασιλιάς των Περσών - όπως ο ίδιος λέει - βγήκε δεύτερος στο σχολείο του στη θετική κατεύθυνση γράφοντας μαθηματικά 20, φυσική 20, χημεία 19,5 και έκθεση 13,5.
Ο 19χρονος με 18,25 ετοιμάζεται για το τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών της Θεσσαλονίκης που είναι ο στόχος του.
Ο 19χρονος με 18,25 ετοιμάζεται για το τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών της Θεσσαλονίκης που είναι ο στόχος του.
Η συγκλονιστική ιστορία του πρόσφυγα από το Ιράν
Η οικογένεια του Κούρου Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί έφυγε από το Ιράν, καθώς ο πατέρας του ήταν ενάντια στο θεοκρατικό καθεστώς. Το βράδυ της 15ης Αυγούστου του 2019 μαζί με τους γονείς του και τον κατά τέσσερα χρόνια μικρότερο αδερφό του μπήκαν σε μία βάρκα από την Τουρκία και πέρασαν στη Λέσβο.
Ο πρώτος σταθμός της οικογένειας του Κούρο ήταν το ΚΥΤ, ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη Μόρια και όταν αυτή έκλεισε, στον δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ.
«Τους τελευταίους μήνες που πήραμε χαρτιά νοικιάσαμε σπίτι και ζούμε εδώ κανονικά» αναφέρει και εξηγεί πως οι γονείς του εργάζονταν ως μεταφραστές σε μια ΜΚΟ, ενώ αυτός… διάβαζε. «Με τη βοήθεια των καθηγητών μου τα κατάφερα», σημειώνει.
Ο 19χρονος δηλώνει πως «πετάει από τη χαρά του». Έγραψε 20 στα μαθηματικά και στη φυσική, 19,5 στη χημεία και 13,5 στην έκθεση. «Έ, λογικό είναι λέει, γελώντας», αφού τα τρία χρόνια πριν δεν ήξερε ούτε μια ελληνική λέξη.
«Έμαθα ελληνικά λέει σε τρία χρόνια, γιατί ζούσα σε ένα περιβάλλον που μιλούσαν ελληνικά. Όλοι οι πρόσφυγες μπορούμε να μάθουμε ελληνικά και να ενταχθούμε στις τοπικές κοινωνίες. Φτάνει να μας δοθεί η ευκαιρία» επισημαίνει ο Κούρος Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί.
Η μπλούζα του πρόσφυγα από το Ιράν είναι άσπρη και έχει το Πυθαγόρειο θεώρημα. «Την αγόρασα από την Αθήνα και είπα να τη βάλω σήμερα για τον καθηγητή μου στα μαθηματικά, τον κ. Κουτσκουδή, που με βοήθησε τόσο πολύ», αναφέρει.
Η οικογένεια του Κούρου Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί έφυγε από το Ιράν, καθώς ο πατέρας του ήταν ενάντια στο θεοκρατικό καθεστώς. Το βράδυ της 15ης Αυγούστου του 2019 μαζί με τους γονείς του και τον κατά τέσσερα χρόνια μικρότερο αδερφό του μπήκαν σε μία βάρκα από την Τουρκία και πέρασαν στη Λέσβο.
Ο πρώτος σταθμός της οικογένειας του Κούρο ήταν το ΚΥΤ, ενώ στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη Μόρια και όταν αυτή έκλεισε, στον δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ.
«Τους τελευταίους μήνες που πήραμε χαρτιά νοικιάσαμε σπίτι και ζούμε εδώ κανονικά» αναφέρει και εξηγεί πως οι γονείς του εργάζονταν ως μεταφραστές σε μια ΜΚΟ, ενώ αυτός… διάβαζε. «Με τη βοήθεια των καθηγητών μου τα κατάφερα», σημειώνει.
Ο 19χρονος δηλώνει πως «πετάει από τη χαρά του». Έγραψε 20 στα μαθηματικά και στη φυσική, 19,5 στη χημεία και 13,5 στην έκθεση. «Έ, λογικό είναι λέει, γελώντας», αφού τα τρία χρόνια πριν δεν ήξερε ούτε μια ελληνική λέξη.
«Έμαθα ελληνικά λέει σε τρία χρόνια, γιατί ζούσα σε ένα περιβάλλον που μιλούσαν ελληνικά. Όλοι οι πρόσφυγες μπορούμε να μάθουμε ελληνικά και να ενταχθούμε στις τοπικές κοινωνίες. Φτάνει να μας δοθεί η ευκαιρία» επισημαίνει ο Κούρος Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί.
Η μπλούζα του πρόσφυγα από το Ιράν είναι άσπρη και έχει το Πυθαγόρειο θεώρημα. «Την αγόρασα από την Αθήνα και είπα να τη βάλω σήμερα για τον καθηγητή μου στα μαθηματικά, τον κ. Κουτσκουδή, που με βοήθησε τόσο πολύ», αναφέρει.
Rafa Nadal: 10 βασικές αρχές που θα έπρεπε να καθοδηγούν κάθε αληθινό sportsman
2. Σε κανένα σπορ δεν υπάρχουν εχθροί, μόνο αντίπαλοι.
3. Στον αθλητισμό δεν χωρά η βία και η επιθετικότητα. Κι αυτό είναι μία ικανότητα.
4. Η προπόνηση σε κάνει χαρούμενο. Το παιχνίδι, ευτυχισμένο. Πρέπει να τα απολαμβάνεις και τα δύο.
5. Είσαι άνθρωπος και ως εκ τούτου μπορείς να κάνεις λάθη. Ο διαιτητής είναι επίσης άνθρωπος.
6. Να έχεις κατανόηση. Όλα φαίνονται ευκολότερα από την κερκίδα.
7. Οι προσβολές ποτέ δεν πρόκειται να σου δώσουν έξτρα πόντους. Σε υποβαθμίζουν και δημιουργούν άσχημες εντυπώσεις στους συναθλητές σου.
8. Να αντιμετωπίζεις τους πάντες όπως θα ήθελες να σε αντιμετωπίζουν και αυτοί.
9. Να αναζητάς πάντοτε καινούριους τρόπους για να προσφέρεις στην ομάδα και τους συμπαίκτες σου.
10. Πάντοτε θα υπάρχει κάποιος που θα σε κερδίσει. Πρέπει να βρεις τον τρόπο να αποδέχεσαι τις ήττες, όπως και τις νίκες.
10 ερωτήσεις για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ
Το όνομα μου ήταν, μιλώ σε παρελθοντικό χρόνο, γιατί ίσως γνωρίζετε ότι έχω πεθάνει εδώ και 66 χρόνια περίπου, προσθέστε και 58 χρόνια που έζησα, μου ζητάτε λοιπόν να θυμηθώ μια ιστορία εκατό είκοσι τεσσάρων ετών. Θα το κάνω όμως γιατί έχει σημασία να καταλάβουμε ότι μπορούμε εμείς οι άνθρωποι ν` αλλάξουμε τα πράγματα και να σπάσουμε τον τσαμπουκά της νομοτελειακής λογικής και των συναφών παραγώγων της.
Γιατί άλλαξα λοιπόν το τελευταίο γράμμα από το δεύτερο κατά σειρά όνομά μου; Μα σας το απάντησα ήδη.
2. Πώς σας επηρέασε η πάθηση της καρδιάς σας;
Επιμένετε να ρωτάτε πράγματα ιδιωτικά που αφορούν στο παρελθόν, πράγματα ασύγκριτα με τις συνέπειες της σημερινής πανδημίας. Θα σας πω πως η δική μου ασθένεια με οδήγησε σε μια συμφιλίωση με τον θάνατο, αν και είναι πάντα δύσκολο να πεις στη ζωή αντίο. Δεν ξέρω όμως αν το ίδιο θα συμβεί με την ανθρωπότητα, αν θα οδηγηθεί σε μια τέτοια συμφιλίωση - παράδοση ή θ' αποφασίσει να παλέψει για να βελτιώσει την ανεπάρκεια της ζωής της.
Επιμένετε να ρωτάτε πράγματα ιδιωτικά που αφορούν στο παρελθόν, πράγματα ασύγκριτα με τις συνέπειες της σημερινής πανδημίας. Θα σας πω πως η δική μου ασθένεια με οδήγησε σε μια συμφιλίωση με τον θάνατο, αν και είναι πάντα δύσκολο να πεις στη ζωή αντίο. Δεν ξέρω όμως αν το ίδιο θα συμβεί με την ανθρωπότητα, αν θα οδηγηθεί σε μια τέτοια συμφιλίωση - παράδοση ή θ' αποφασίσει να παλέψει για να βελτιώσει την ανεπάρκεια της ζωής της.
3. Τί οφείλουν δηλαδή να κάνουν οι άνθρωποι;
Οι άνθρωποι είναι περισσότερο απ' ό,τι θα 'πρεπε ανθεκτικοί, αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι σε θέση να κάνουν υπερβολικά πολλά σε βάρος του εαυτού τους.
Οι άνθρωποι είναι περισσότερο απ' ό,τι θα 'πρεπε ανθεκτικοί, αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι σε θέση να κάνουν υπερβολικά πολλά σε βάρος του εαυτού τους.
4. Ποιά περίοδος της ζωής σας είναι πιο ισχυρή στη μνήμη σας;
Δεν επιτρέπω στις αναμνήσεις να εξουσιάζουν το μυαλό μου, γιατί όπως καταλαβαίνετε το μυαλό είναι κατασκευασμένο για να σκέφτεται και όχι για να αναπολεί.
Δεν επιτρέπω στις αναμνήσεις να εξουσιάζουν το μυαλό μου, γιατί όπως καταλαβαίνετε το μυαλό είναι κατασκευασμένο για να σκέφτεται και όχι για να αναπολεί.
5. Και τί σκέφτεστε τώρα;
Ότι πρέπει να συνεχίσω να σκέφτομαι. Έχω πολλά ακόμα να γράψω, αλλά κυρίως έχω πολλά να αμφισβητήσω σε όσα έχουν ήδη γραφτεί.
Ότι πρέπει να συνεχίσω να σκέφτομαι. Έχω πολλά ακόμα να γράψω, αλλά κυρίως έχω πολλά να αμφισβητήσω σε όσα έχουν ήδη γραφτεί.
6. Με ποιά σειρά προτεραιότητας θα τοποθετούσατε τις παρακάτω έννοιες; Πολιτική, Αλήθεια, Τέχνη, Αγώνας, Ζωή.
Αγαπητή μου δεν γνωρίζετε ότι οι τοποθετήσεις κατά σειρά κωδικοποιούν το αποτέλεσμα προς όφελος των ισχυρών; Εγώ είμαι ο Μπέρτολτ Μπρεχτ και θα μπερδέψω λίγο τα πράγματα για να χρεώσω ακόμα μια ουτοπία στο μέλλον και θα πω: Η Πολιτική της Τέχνης θα φουντώσει τον Αγώνα για την Αλήθεια της Ζωής.
Αγαπητή μου δεν γνωρίζετε ότι οι τοποθετήσεις κατά σειρά κωδικοποιούν το αποτέλεσμα προς όφελος των ισχυρών; Εγώ είμαι ο Μπέρτολτ Μπρεχτ και θα μπερδέψω λίγο τα πράγματα για να χρεώσω ακόμα μια ουτοπία στο μέλλον και θα πω: Η Πολιτική της Τέχνης θα φουντώσει τον Αγώνα για την Αλήθεια της Ζωής.
7. Εννοείτε;
Εννοώ πως έχετε πολύ δρόμο μπροστά σας, για να καταλάβετε τί εννοώ.
Εννοώ πως έχετε πολύ δρόμο μπροστά σας, για να καταλάβετε τί εννοώ.
8. Οπότε;
Οπότε πάρτε στα χέρια σας τα όπλα.
Οπότε πάρτε στα χέρια σας τα όπλα.
9. Τα όπλα;
Χα, τρομάξατε. Υπάρχουν όπλα που δεν σκοτώνουν.
Χα, τρομάξατε. Υπάρχουν όπλα που δεν σκοτώνουν.
10. Όπως;
Όπως τα βιβλία αγαπητή μου. Διαβάστε, διαβάστε, διαβάστε. Μόνο τότε το βλέμμα σας θα πετάξει πάνω από τους κάλπικους ορίζοντες του καπιταλισμού.
Όπως τα βιβλία αγαπητή μου. Διαβάστε, διαβάστε, διαβάστε. Μόνο τότε το βλέμμα σας θα πετάξει πάνω από τους κάλπικους ορίζοντες του καπιταλισμού.
Συγκλονίζει ο 25χρονος Γιάννης που έπεσε πέρσι τα Θεοφάνια για τον σταυρό και έμεινε παράλυτος
Ο νεαρός μαζί με τον πατέρα του ξεκίνησαν από τη Δροσιά Ευβοίας για την Αμάρυνθο προκειμένου να ρίξουν μόνοι τους τον Τίμιο Σταυρό. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο να εκπληρώσουν το τάμα για τον αδελφό του, ο οποίος πάσχει από λευχαιμία. Λίγες μέρες νωρίτερα, τα Χριστούγεννα, ο 25χρονος είχε γίνει δότης μυελού των οστών με σκοπό να βοηθήσει τον μεγαλύτερο αδελφό του.
Όμως η τύχη δεν ήταν με το μέρος του. Βούτηξε μαζί με τον πατέρα του και δύο ακόμα φίλους τους, όμως τραυματίστηκε σοβαρά στον αυχένα. Για μέρες ήταν σε κώμα. Τελικά οι γιατροί διέγνωσαν ολική τετραπληγία. Έκτοτε παραμένει καθηλωμένος σε αμαξίδιο. Ωστόσο, δεν έχασε την πίστη του και παραμένει αισιόδοξος για τη ζωή, παρόλο που αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα αρκετές δυσκολίες.
Έναν χρόνο αργότερα, ο αδελφός του Γιάννη βούτηξε και αυτός με τη σειρά του να πιάσει τον Σταυρό, για να εκπληρώσει το τάμα του για τον αδελφό του.
Μιλώντας στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα», τα δύο αδέλφια αναφέρθηκαν στην αγάπη και την ενότητα που έχουν. «Είμαστε ο ένας για τον άλλον», είπαν χαρακτηριστικά.
Ο Γιάννης συνεχίζει να χαμογελά παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μετά το ατύχημά του. Η σύντροφός του Μαρία στέκεται στο πλευρό του σαν φύλακας άγγελος από την πρώτη στιγμή.
Τσιτσιπάς: «Τα 6 σημάδια καλής ζωής»
Ο Στέφανος Τσιτσιπάς, με ανάρτησή του στo Twitter, έγραψε για τα έξι (6) σημάδια που δείχνουν ότι ένας άνθρωπος πάει καλά στη ζωή του:
1. Έφαγες σήμερα.
2. Έχεις στέγη από πάνω σου.
3. Έχεις καθαρό νερό.
4. Κάποιος νοιάζεται για σένα.
5. Έχεις καθαρά ρούχα.
6. Έχεις ένα όνειρο.
6 signs you are doing well in life:
— Stefanos Tsitsipas (@steftsitsipas) December 13, 2021
1. You ate today.
2. You have a roof over you.
3. You have clean water.
4. Someone cares for you.
5. You have clean clothes.
6. You have a dream.
Άρης Σερβετάλης: Αποχώρησε από την παράσταση «Ρινόκερος», γιατί δεν ήθελε να παίζει μόνο για εμβολιασμένους
Έτσι, σταματούν οι παραστάσεις του «Ρινόκερου», καθώς ο Άρης Σερβετάλης, ο οποίος είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν θέλει να παίζει μόνο για εμβολιασμένους θεατές και προτίμησε να αποχωρήσει. Ο παραγωγός σεβάστηκε την απόφασή του.
Ωστόσο, παραμένει μέχρι στιγμής άγνωστο αν η παράσταση θα συνεχιστεί με άλλο πρωταγωνιστή ή αν θα σταματήσει τελείως.
Υπενθυμίζεται πως από τη Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2021, ισχύουν νέα μέτρα κατά της πανδημίας. Σύμφωνα με αυτά, στα θέατρα και τους κινηματογράφους η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο στους εμβολιασμένους ή νοσήσαντες από κορωνοϊό τους τελευταίους έξι μήνες.
Συνέντευξη με τη Μελίνα Κανά: «Δεν μου επέτρεψα να πεθάνω!»
- Ποιός σας βάπτισε «Μελίνα Κανά»;
Το πραγματικό μου όνομα είναι Μαρία Κανατά. Μελίνα με φωνάζουν από παιδί. Το «Κανά» ήταν ιδέα του Νίκου Μαμαγκάκη. Μου είπε πως όταν θα γράφουν το όνομά σου στα κεφαλαία, θα το διαβάζουν «κανάτα». Αυτό ήταν ένα πολύ λογικό επιχείρημα και με έπεισε.
- Θυμάστε το πρώτο live σας;
Ήταν στη μπουάτ «Πλατώ» στη Θεσσαλονίκη. Τη θυμάμαι ολοκάθαρα την πρώτη μου εμφάνιση. Τελείωσε η βραδιά και νόμιζα ότι δεν θα το ξανακάνω ποτέ. Είπα «άντε να πάω σπίτι μου, τελείωσε και αυτό». Είχα τόσο άγχος που ήθελα να περάσει η βραδιά και να πάω σπίτι μου να ησυχάσω.
- Έχετε ακόμη άγχος πάνω στη σκηνή;
Δεν έχω κάθε φορά άγχος. Συνήθως το άγχος κρατά μέχρι η παράστασή μας να μορφοποιηθεί, να την παρουσιάσουμε στον κόσμο και να αρέσει. Όταν όλα αυτά μπουν σε έναν ρυθμό, περιορίζεται και το άγχος. Χωρίς να μπορώ να πω βέβαια, ότι εξαλείφεται τελείως. Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή λέω «Θεέ μου βοήθα με να πάει καλά αυτή η βραδιά, να είμαι καλή» και ξεκινάω... Μου αρέσουν οι μουσικές σκηνές, γιατί μπορούμε όλοι μαζί να γίνουμε μια παρέα. Οι μεγάλοι χώροι εξαφανίζουν την ατομικότητα.
- Για πού ταξιδεύετε όταν είστε στη σκηνή;
Υπάρχουν στιγμές που πάνω στη σκηνή εσωστρέφομαι. Με παρασύρει το τραγούδι και μπαίνω στον δικό μου κόσμο. Αλλά αυτό διαρκεί μικρές στιγμές, μετά επανέρχομαι. Αλλάζει το τραγούδι, ξαναρχίζει η επικοινωνία με τον κόσμο.
- Και όταν το πρόγραμμα τελειώσει, τί συνηθίζετε να κάνετε;
Μου αρέσει πάρα πολύ να κάθομαι ήρεμα μετά με τους φίλους και τους συνεργάτες μου να πιούμε ένα ποτό, να καπνίσουμε ένα τσιγαράκι και να πούμε με την ησυχία μας τι έγινε στο live. Ή να πάω μια βόλτα με το αυτοκίνητο να καθαρίσει το κεφάλι μου. Το καμαρίνι μου είναι ανοιχτό, αλλά αποφεύγω να φωτογραφίζομαι με τον κόσμο. Είμαι κουρασμένη αρκετά μετά από τρεις ώρες live πρόγραμμα και θεωρώ πως ό,τι είχα να δώσω, το έδωσα πάνω στη σκηνή.
- Στα μπουζούκια θα πάτε να διασκεδάσετε;
Μια στο τόσο θα το κάνω. Αν είναι κατάλληλη η παρέα ή με παρασύρουν θα πάω, αλλά δεν είναι κάτι που συνηθίζω. Δεν τα αφορίζω όμως. Δεν είναι εκείνοι της «πίστας» και εμείς της «κουλτούρας». Προς Θεού με όλες αυτές τις ταμπέλες.
- Το τραγούδι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο;
Το ταλέντο του καθενός πρέπει να είναι ένα κίνητρο που θα τον βοηθήσει να καλυτερέψει και ως άνθρωπος. Γιατί είναι ευνοημένος, του δόθηκε ένα δώρο από τον ουρανό. Προσωπικά, νομίζω ότι το τραγούδι με έχει βοηθήσει πολύ να καλυτερεύσω ως άνθρωπος. Δεν ξέρω αν έκανα κάποια άλλη δουλειά πως θα ήταν η σκέψη και η ιδιοσυγκρασία μου και πώς θα είχε εξελιχθεί ο χαρακτήρας μου, αλλά τα βασικά μου στοιχεία επειδή τα θυμάμαι από την εφηβεία μου, παραμένουν ίδια. «Φευγιό», «ιδιοτροπία», «μοναχικότητα»... Όλα τα είχα από παιδί.
- Γιατί δεν δίνετε συχνά συνεντεύξεις;
Ο καλλιτέχνης πρέπει να μιλά μέσα από το έργο του. Δεν χρειάζεται να βγαίνει να λέει την άποψή του για ό,τι συμβαίνει. Από την στάση που κρατά απέναντι στα πράγματα, φαίνονται τα πιστεύω του. Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης μπορεί να δίνει απαντήσεις μέσα από το έργο του σε ερωτήματα που θα τεθούν στο μέλλον. Δεν κουμπώνουν πάντα οι καλλιτέχνες στην εποχή τους. Γι΄ αυτό και μερικοί είναι δυσανάγνωστοι ή φαίνονται παράταιροι με το πνεύμα των καιρών. Αισθάνομαι για παράδειγμα, ότι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένας καλλιτέχνης που δεν «κουμπώνει» ακριβώς με την εποχή του. Το μέλλον θα δείξει αν τελικά ήταν πιο μπροστά...
- Σε ποιούς απευθύνεται η μουσική σας;
Το κοινό μου είναι κόσμος που με έμαθε απ' όταν ξεκίνησα και αγάπησε τα τραγούδια μου. Στο μεταξύ αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν όπως μεγάλωσα και εγώ, έκαναν τα παιδάκια τους και τώρα έρχονται και τα παιδιά τους να μας ακούσουν και αυτό είναι κάτι πάρα πολύ όμορφο. Η μουσική μου απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που μπορεί να τον αγγίξει.
- Στο σπίτι σας τί μουσική ακούτε;
Θα ακούσω τα πάντα, και ξένα και ελληνικά. Θα βάλω να ακούσω μουσική για συγκεκριμένο λόγο και στιγμή. Να σου πω την αλήθεια, θα βάλω σπανίως να ακούσω μουσική. Η μουσική που αναζητώ είναι μέσα μου. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τους ανθρώπους που όλη μέρα ακούν κάτι. Μου φαίνεται ανυπόφορο.
Μια στο τόσο θα το κάνω. Αν είναι κατάλληλη η παρέα ή με παρασύρουν θα πάω, αλλά δεν είναι κάτι που συνηθίζω. Δεν τα αφορίζω όμως. Δεν είναι εκείνοι της «πίστας» και εμείς της «κουλτούρας». Προς Θεού με όλες αυτές τις ταμπέλες.
- Το τραγούδι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο;
Το ταλέντο του καθενός πρέπει να είναι ένα κίνητρο που θα τον βοηθήσει να καλυτερέψει και ως άνθρωπος. Γιατί είναι ευνοημένος, του δόθηκε ένα δώρο από τον ουρανό. Προσωπικά, νομίζω ότι το τραγούδι με έχει βοηθήσει πολύ να καλυτερεύσω ως άνθρωπος. Δεν ξέρω αν έκανα κάποια άλλη δουλειά πως θα ήταν η σκέψη και η ιδιοσυγκρασία μου και πώς θα είχε εξελιχθεί ο χαρακτήρας μου, αλλά τα βασικά μου στοιχεία επειδή τα θυμάμαι από την εφηβεία μου, παραμένουν ίδια. «Φευγιό», «ιδιοτροπία», «μοναχικότητα»... Όλα τα είχα από παιδί.
- Γιατί δεν δίνετε συχνά συνεντεύξεις;
Ο καλλιτέχνης πρέπει να μιλά μέσα από το έργο του. Δεν χρειάζεται να βγαίνει να λέει την άποψή του για ό,τι συμβαίνει. Από την στάση που κρατά απέναντι στα πράγματα, φαίνονται τα πιστεύω του. Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης μπορεί να δίνει απαντήσεις μέσα από το έργο του σε ερωτήματα που θα τεθούν στο μέλλον. Δεν κουμπώνουν πάντα οι καλλιτέχνες στην εποχή τους. Γι΄ αυτό και μερικοί είναι δυσανάγνωστοι ή φαίνονται παράταιροι με το πνεύμα των καιρών. Αισθάνομαι για παράδειγμα, ότι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένας καλλιτέχνης που δεν «κουμπώνει» ακριβώς με την εποχή του. Το μέλλον θα δείξει αν τελικά ήταν πιο μπροστά...
- Σε ποιούς απευθύνεται η μουσική σας;
Το κοινό μου είναι κόσμος που με έμαθε απ' όταν ξεκίνησα και αγάπησε τα τραγούδια μου. Στο μεταξύ αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν όπως μεγάλωσα και εγώ, έκαναν τα παιδάκια τους και τώρα έρχονται και τα παιδιά τους να μας ακούσουν και αυτό είναι κάτι πάρα πολύ όμορφο. Η μουσική μου απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που μπορεί να τον αγγίξει.
- Στο σπίτι σας τί μουσική ακούτε;
Θα ακούσω τα πάντα, και ξένα και ελληνικά. Θα βάλω να ακούσω μουσική για συγκεκριμένο λόγο και στιγμή. Να σου πω την αλήθεια, θα βάλω σπανίως να ακούσω μουσική. Η μουσική που αναζητώ είναι μέσα μου. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τους ανθρώπους που όλη μέρα ακούν κάτι. Μου φαίνεται ανυπόφορο.
- Είστε χορτασμένη από την Τέχνη σας;
Τραγουδώ από τα 23 μου χρόνια. Είμαι πολύ ευχαριστημένη και ικανοποιημένη από αυτά που έχω κάνει, δεν αισθάνθηκα ότι πρόδωσα κάτι. Ήμουν πάντα συνεπής σε αυτά που ήθελα και τυχερή. Τα τραγούδια που είπα, τα επέλεξα εγώ, τα «όχι» που είπα ήταν με πλήρη συνείδηση και περισσότερα από τα «ναι». Και ήμουν τυχερή, γιατί μου έτυχαν καλά τραγούδια που τα αγάπησε ο κόσμος και αντέχουν ακόμη στον χρόνο. Πιστεύω ότι αν ξεκινούσα τώρα στο τραγούδι, τα πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα για μένα.
- Τον αγαπάτε πολύ τον εαυτό σας;
Εξ ολοκλήρου όχι, δεν τον έχω αγαπήσει. Έχω κάτι πλευρές στον χαρακτήρα μου που είναι απαίσιες. Αλλά και πλευρές που είναι αξιαγάπητες. Είμαι βέβαια της άποψης ότι ο άνθρωπος που έχει μεγάλα ελαττώματα συνήθως έχει και μεγάλα προτερήματα. Μου αρέσει να περνώ αρκετές ώρες με τον εαυτό μου. Θα έλεγα ότι μου αρέσει περισσότερο από το να βρίσκομαι με παρέες. Ξέρω τί έχω, ξέρω τί είμαι και δεν νομίζω να διεκδικώ κάτι τώρα πια. Όταν έπρεπε όμως, διεκδίκησα όσα ήθελα και μάλιστα με τη γροθιά στο μαχαίρι.
- Πόσο χρονών νιώθετε;
Μέσα μου νιώθω αιώνια. Μέσα μου έχω όλες τις ηλικίες. Είμαι και παιδί και υπερήλικας και μεσήλικας και αρχέγονη και καινούργια. Η βιολογική μου ηλικία είναι 48 ετών. Έχω συμβιβαστεί εντελώς με τον χρόνο, ξέρω ότι δεν μπορώ να τον νικήσω. Απλά πόσο «τοπ» μπορείς να είσαι στα 48 σου; Εκεί θέλω να πάω. Δεν θα προσποιηθώ την 25άρα, νευριάζω όταν βλέπω μεγάλους ανθρώπους να νεανίζουν άγαρμπα.
- Κάνατε μια εγχείρηση καρδιάς, περάσατε έναν καρκίνο. Το μεγάλο μάθημα ζωής;
Ξαφνικά ένιωσα πολύ πρόσκαιρη. Ότι μπορεί σε ένα φύσημα του αέρα να φύγω από αυτόν τον κόσμο. Άρχισα λοιπόν, να εκτιμώ μικρά πράγματα, να μην πολυασχολούμαι με αυτά που με ενοχλούν, να μην πληγώνομαι και να μην απογοητεύομαι πολύ. Να δέχομαι τους άλλους όπως είναι, χωρίς να θέλω να τους διορθώσω. Γιατί μάλλον δεν θέλουν να διορθωθούν οι άνθρωποι. Όταν ήμουν νεότερη με «έτρωγε» αυτό: να διορθώσω τα κακώς κείμενα. Τώρα πια, με ενδιαφέρει να τα «χωρέσω» τα κακώς κείμενα.
- Πού αναζητήσατε τη δύναμη για να αναμετρηθείτε με τον θάνατο;
Με βοήθησε μια σκέψη: ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβόμαστε αυτό το σκοτάδι και το χώμα που μπαίνουμε μέσα. Όταν άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτό που θα φύγει από μέσα μου, θα μεταφερθεί με τον θάνατό μου κάπου αλλού, ηρέμησα. Δεν σου κρύβω βέβαια, ότι γύρισα και είπα στον εαυτό μου: «είσαι πολύ νέα ακόμη για να φύγεις. Σύνελθε. Δεν μπορείς να πεθάνεις τώρα». Δεν τον φοβήθηκα τον θάνατο. Είπα «εγώ θα το παλέψω με όλη μου τη δύναμη, το χρωστάω στη ζωή». Άρχισα να ζω σαν να μην έχω τίποτα. Άλλαξα τις συνήθειές μου. Άρχισα να προσέχω τη διατροφή μου, να γυμνάζομαι. Έκοψα τα ξενύχτια δίχως λόγο. Μου αρέσει η μέρα, ίσως γιατί δεν την χάρηκα αρκετά...
- Τί εννοούσατε όταν δηλώσατε πως «το πιο ακραίο που έχω κάνει για τον έρωτα είναι να τον απαρνηθώ»;
Toν απαρνήθηκα για να μην τον «χαλάσω». Πίστευα ότι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο αν συνεχίζαμε, θα καταστρέφαμε αυτό που νιώθαμε. Θα γινόταν κάτι άσχημο. Οπότε προτίμησα να μην έχω ούτε τη χαρά του έρωτα. Γενικά, πιστεύω στους ιδανικούς έρωτες και τα παραμύθια. Στον καθαρό έρωτα που σε καίει και σε ξαναγεννάει. Είναι αυτός ο πραγματικός έρωτας που σου κάνει καλό και σου δίνει θετική δύναμη στη ζωή σου. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σέβονται τον έρωτα. Αυτό με νευριάζει. Μπαίνει ο έρωτας, που είναι ένα μυθικό πράγμα, σε μια κατάσταση κοινωνικών συμβάσεων.
- Είχατε τέτοιους «καθαρούς» έρωτες στη ζωή σας;
Ποτέ στη ζωή σου δεν έχεις αρκετούς τέτοιους. Και μπορεί να μην έχεις και κανέναν. Μπορεί απλά να τον ονειρεύεσαι. Αλλά εγώ ναι, βίωσα έναν τέτοιον έρωτα. Ήμουν πολύ νέα τότε. Ο έρωτας είναι ένα λουλούδι που θέλει μυστικότητα για να ανθίσει, θέλει να το μοιράζεσαι μόνο με λίγους...
- Ξεκινάτε αυτήν την Παρασκευή τις εμφανίσεις σας στον «Σταυρό του Νότου».
Ναι, αυτή την Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2021 και για οχτώ συνεχόμενες Παρασκευές μαζί με τον Πέτρο Μάλαμα και τον «Γόη του Θησείου», μια νέα μπάντα που αποτελείται από τους Παναγιώτη Μανουηλίδη, Θάνο Καζαντζή, Κώστα Νικολόπουλο, Νίκο Παπαϊωάννου. Πραγματικά ταλαντούχα παιδιά που είμαι πολύ χαρούμενη που τους γνώρισα και συναντιόμαστε μουσικά. Σας περιμένουμε να 'ρθείτε να γίνουμε όλοι μαζί μια μεγάλη παρέα.
Εξ ολοκλήρου όχι, δεν τον έχω αγαπήσει. Έχω κάτι πλευρές στον χαρακτήρα μου που είναι απαίσιες. Αλλά και πλευρές που είναι αξιαγάπητες. Είμαι βέβαια της άποψης ότι ο άνθρωπος που έχει μεγάλα ελαττώματα συνήθως έχει και μεγάλα προτερήματα. Μου αρέσει να περνώ αρκετές ώρες με τον εαυτό μου. Θα έλεγα ότι μου αρέσει περισσότερο από το να βρίσκομαι με παρέες. Ξέρω τί έχω, ξέρω τί είμαι και δεν νομίζω να διεκδικώ κάτι τώρα πια. Όταν έπρεπε όμως, διεκδίκησα όσα ήθελα και μάλιστα με τη γροθιά στο μαχαίρι.
- Πόσο χρονών νιώθετε;
Μέσα μου νιώθω αιώνια. Μέσα μου έχω όλες τις ηλικίες. Είμαι και παιδί και υπερήλικας και μεσήλικας και αρχέγονη και καινούργια. Η βιολογική μου ηλικία είναι 48 ετών. Έχω συμβιβαστεί εντελώς με τον χρόνο, ξέρω ότι δεν μπορώ να τον νικήσω. Απλά πόσο «τοπ» μπορείς να είσαι στα 48 σου; Εκεί θέλω να πάω. Δεν θα προσποιηθώ την 25άρα, νευριάζω όταν βλέπω μεγάλους ανθρώπους να νεανίζουν άγαρμπα.
- Κάνατε μια εγχείρηση καρδιάς, περάσατε έναν καρκίνο. Το μεγάλο μάθημα ζωής;
Ξαφνικά ένιωσα πολύ πρόσκαιρη. Ότι μπορεί σε ένα φύσημα του αέρα να φύγω από αυτόν τον κόσμο. Άρχισα λοιπόν, να εκτιμώ μικρά πράγματα, να μην πολυασχολούμαι με αυτά που με ενοχλούν, να μην πληγώνομαι και να μην απογοητεύομαι πολύ. Να δέχομαι τους άλλους όπως είναι, χωρίς να θέλω να τους διορθώσω. Γιατί μάλλον δεν θέλουν να διορθωθούν οι άνθρωποι. Όταν ήμουν νεότερη με «έτρωγε» αυτό: να διορθώσω τα κακώς κείμενα. Τώρα πια, με ενδιαφέρει να τα «χωρέσω» τα κακώς κείμενα.
- Πού αναζητήσατε τη δύναμη για να αναμετρηθείτε με τον θάνατο;
Με βοήθησε μια σκέψη: ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβόμαστε αυτό το σκοτάδι και το χώμα που μπαίνουμε μέσα. Όταν άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτό που θα φύγει από μέσα μου, θα μεταφερθεί με τον θάνατό μου κάπου αλλού, ηρέμησα. Δεν σου κρύβω βέβαια, ότι γύρισα και είπα στον εαυτό μου: «είσαι πολύ νέα ακόμη για να φύγεις. Σύνελθε. Δεν μπορείς να πεθάνεις τώρα». Δεν τον φοβήθηκα τον θάνατο. Είπα «εγώ θα το παλέψω με όλη μου τη δύναμη, το χρωστάω στη ζωή». Άρχισα να ζω σαν να μην έχω τίποτα. Άλλαξα τις συνήθειές μου. Άρχισα να προσέχω τη διατροφή μου, να γυμνάζομαι. Έκοψα τα ξενύχτια δίχως λόγο. Μου αρέσει η μέρα, ίσως γιατί δεν την χάρηκα αρκετά...
- Τί εννοούσατε όταν δηλώσατε πως «το πιο ακραίο που έχω κάνει για τον έρωτα είναι να τον απαρνηθώ»;
Toν απαρνήθηκα για να μην τον «χαλάσω». Πίστευα ότι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο αν συνεχίζαμε, θα καταστρέφαμε αυτό που νιώθαμε. Θα γινόταν κάτι άσχημο. Οπότε προτίμησα να μην έχω ούτε τη χαρά του έρωτα. Γενικά, πιστεύω στους ιδανικούς έρωτες και τα παραμύθια. Στον καθαρό έρωτα που σε καίει και σε ξαναγεννάει. Είναι αυτός ο πραγματικός έρωτας που σου κάνει καλό και σου δίνει θετική δύναμη στη ζωή σου. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σέβονται τον έρωτα. Αυτό με νευριάζει. Μπαίνει ο έρωτας, που είναι ένα μυθικό πράγμα, σε μια κατάσταση κοινωνικών συμβάσεων.
- Είχατε τέτοιους «καθαρούς» έρωτες στη ζωή σας;
Ποτέ στη ζωή σου δεν έχεις αρκετούς τέτοιους. Και μπορεί να μην έχεις και κανέναν. Μπορεί απλά να τον ονειρεύεσαι. Αλλά εγώ ναι, βίωσα έναν τέτοιον έρωτα. Ήμουν πολύ νέα τότε. Ο έρωτας είναι ένα λουλούδι που θέλει μυστικότητα για να ανθίσει, θέλει να το μοιράζεσαι μόνο με λίγους...
- Ξεκινάτε αυτήν την Παρασκευή τις εμφανίσεις σας στον «Σταυρό του Νότου».
Ναι, αυτή την Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2021 και για οχτώ συνεχόμενες Παρασκευές μαζί με τον Πέτρο Μάλαμα και τον «Γόη του Θησείου», μια νέα μπάντα που αποτελείται από τους Παναγιώτη Μανουηλίδη, Θάνο Καζαντζή, Κώστα Νικολόπουλο, Νίκο Παπαϊωάννου. Πραγματικά ταλαντούχα παιδιά που είμαι πολύ χαρούμενη που τους γνώρισα και συναντιόμαστε μουσικά. Σας περιμένουμε να 'ρθείτε να γίνουμε όλοι μαζί μια μεγάλη παρέα.
Υ.Γ. ClopYPastE.gr
Άρης Σερβετάλης: «Οι ζωές των Αγίων είναι παράδειγμα προς μίμηση»
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη σχέση που είχε ο Άγιος Νεκτάριος με τον Θεό, λέγοντας ότι αυτή ήταν «που τον οδήγησε».
Χαρακτήρισε «παράδειγμα προς μίμηση τις ζωές των Αγίων» και εξήγησε πως η ταινία πιάνει το νήμα της ζωής του Αγίου Νεκταρίου από τότε που εξορίζεται από την Αίγυπτο, έρχεται στην Αθήνα και βρίσκει καταφύγιο στην Εύβοια.
Η ταινία έχει κερδίσει τα βραβεία, αλλά και τις εντυπώσεις του κοινού, καθώς όπως λέει ο πρωταγωνιστής της, ο οποίος ερμηνεύει τον ρόλο του Αγίου Νεκταρίου, υπάρχει «μεγάλη ανταπόκριση» κάτι που χαρακτήρισε «συγκινητικό», ενώ εκτίμησε ότι «η ταινία επικοινωνεί με τον κόσμο».
Τέλος, ο Άρης Σερβετάλης έκανε λόγο για «επίκαιρη ταινία που μας βοηθά στις δυσκολίες που ζούμε».
Now on TV
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  | |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
Οι πηγές μας
-
24ωρο
-
αυτοΔΙΟΙκηΣη
-
ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
-
δikaiologitika.gr
-
Ελλάδα Press
-
Ζούγκλ@
-
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
-
Μ@ΚΕΛΕΙΟ.gr
-
Ξυπνήστε Ρε
-
ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
-
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.gr
-
ΣΚΑΪ
-
ΤΑ ΝΕΑ
-
ΤΟ ΒΗΜΑ
-
ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ
-
το χωνί
-
AlfaVita
-
ALPHAFREEPRESS
-
AROURAIOS
-
Athens magazine
-
ATHENS voice.gr
-
ATHLETIKO
-
BRIEFING NEWS
-
Capital.gr
-
CCN Greece
-
cookpad
-
Coolweb.gr
-
diaforetiko
-
dwrean.net
-
e-dimosio.gr
-
economy 365
-
EL ΜΟΝΟ Η ΑΛΗΘΕΙΑ
-
EleftherosTypos.gr
-
emprosnet
-
enikos.gr
-
eretikos.gr
-
FAY'S BOOK
-
Filathlos.gr
-
FLASH.GR
-
FORTUNE GREECE
-
gazzetta.gr
-
Google Ειδήσεις
-
healthview
-
HellasJournal
-
iefimerida
-
iEidiseis.gr
-
in.gr
-
InfoKids.gr
-
intronews
-
Karfitsa.gr
-
kourdistoportocali
-
LEFT.gr
-
liberal
-
LiFO
-
MATRIX24
-
MEGA
-
MHXANH του ΧΡΟΝΟΥ
-
msn.gr
-
naftemporiki.gr
-
NEWPOST
-
news 247
-
NEWS.GR
-
newsbeast.gr
-
NEWSBOMB
-
NEWSBREAK
-
newsique.gr
-
NEWSIT
-
ONALERT
-
ONEMAN
-
ONMED.GR
-
OnSports
-
otherside.gr
-
pagenews.gr
-
PATRAS EVENTS
-
Perierga.gr
-
politik.gr
-
PRONEWS
-
Protagon
-
real.gr
-
SecNews
-
SPIROS SOULIS
-
SPORT24
-
SPORtime
-
Techblog
-
the CaLLER
-
THE HUFFINGTON POST
-
THE PRESIDENT
-
THETOC
-
tilegrafima
-
TO10.GR
-
TRELO KOUNELI
-
tribune
-
tvxs
-
usay.gr
-
xristika.gr
-
YOURTIPSTER
