Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η ηχώ των ειδήσεων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η ηχώ των ειδήσεων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Μαζωνάκης
Σε σοκ βρίσκεται ο καλλιτεχνικός χώρος και όχι μόνο, στο άκουσμα της είδησης ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 54 ετών.
Όπως αναφέρουν πληροφορίες, ο Γιώργος Μαζωνάκης υπέστη καρδιακή προσβολή σε ιδιωτικό θεραπευτήριο στο κέντρο της Αθήνας.
Άμεσα εκλήθη το ΕΚΑΒ, το οποίο ανταποκρίθηκε στέλνοντας αρχικά μηχανή στο σημείο, όπου του πραγματοποιήθηκε ΚΑΡΠΑ.
Στη συνέχεια μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του στις 17:30.
Τη δυσάρεστη είδηση επιβεβαίωσε το υπουργείο Υγείας.
Τη δυσάρεστη είδηση επιβεβαίωσε το υπουργείο Υγείας.
Ποιός ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης
Ο Γιώργος Μαζωνάκης γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1972 και μεγάλωσε στη Νίκαια του Πειραιά, αλλά καταγόταν από τη Σητεία της Κρήτης.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1972 και μεγάλωσε στη Νίκαια του Πειραιά, αλλά καταγόταν από τη Σητεία της Κρήτης.
Μεγάλωσε ακούγοντας κλασικά λαϊκά τραγούδια από φωνές σαν του Στράτου Διονυσίου, του Γιάννη Πάριου, της Μαρινέλλας, της Χάρις Αλεξίου αλλά και πολύ ξένο ροκ. Πολύ γρήγορα, σε ηλικία μόλις 15 χρόνων, συνειδητοποίησε ότι εκείνο που πραγματικά ήθελε ήταν να γίνει επαγγελματίας τραγουδιστής.
Για πρώτη φορά τραγούδησε σε νυχτερινό κέντρο της Πάτρας, εκεί όπου το καλοκαίρι του 1992 τον ανακάλυψε η Universal Music (τότε Polygram).
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ξεχώρισε για το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο του, την ξεχωριστή ερμηνεία του και τις πρωτοποριακές απόψεις του και άλλαξε τον τρόπο της νυχτερινής διασκέδασης, με τις ιδιαίτερα πετυχημένες εμφανίσεις του σε γνωστά νυχτερινά κέντρα της Αθήνας.
Ο πρώτος δίσκος του Γιώργου Μαζωνάκη κυκλοφόρησε το 1993, και ήταν το «Μεσάνυχτα και κάτι».
Την επόμενη χρονιά το άλμπουμ «Με τα μάτια να το λες» τον έστειλε στην κορυφή των charts με τις επιτυχίες «3 το πρωί», «Ανήκω σε μένα» και «Μη μου ζητάς».
Το 1996 βγαίνει το single «Μου λείπεις», το οποίο έγινε χρυσό. Ακολουθούν πολλά cd singles και albums, όπως το «Παιδί της Νύχτας» το 1997 που έγινε πλατινένιο, το single «Θέλω να γυρίσω» σε στίχους Νίκου Βουρλιώτη κ.α. Έτσι, σιγά-σιγά πολλοί είναι οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες που ζητούν να συνεργαστούν μαζί του.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ξεχώρισε για το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο του, την ξεχωριστή ερμηνεία του και τις πρωτοποριακές απόψεις του και άλλαξε τον τρόπο της νυχτερινής διασκέδασης, με τις ιδιαίτερα πετυχημένες εμφανίσεις του σε γνωστά νυχτερινά κέντρα της Αθήνας.
Ο πρώτος δίσκος του Γιώργου Μαζωνάκη κυκλοφόρησε το 1993, και ήταν το «Μεσάνυχτα και κάτι».
Την επόμενη χρονιά το άλμπουμ «Με τα μάτια να το λες» τον έστειλε στην κορυφή των charts με τις επιτυχίες «3 το πρωί», «Ανήκω σε μένα» και «Μη μου ζητάς».
Το 1996 βγαίνει το single «Μου λείπεις», το οποίο έγινε χρυσό. Ακολουθούν πολλά cd singles και albums, όπως το «Παιδί της Νύχτας» το 1997 που έγινε πλατινένιο, το single «Θέλω να γυρίσω» σε στίχους Νίκου Βουρλιώτη κ.α. Έτσι, σιγά-σιγά πολλοί είναι οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες που ζητούν να συνεργαστούν μαζί του.
Πέθανε σε ηλικία 87 ετών ο συγγραφέας και φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος
Ο Στέλιος Ράμφος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1965 πήγε στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφία.
Από το 1969 έως το 1974 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν, προτού επιστρέψει και εγκατασταθεί οριστικά στην Ελλάδα.
Ασχολήθηκε συστηματικά με ζητήματα φιλοσοφίας, θρησκείας, ψυχολογίας, ιστορίας και ελληνικής ταυτότητας.
Στο επίκεντρο του έργου του βρέθηκε ιδιαίτερα η ερμηνεία του ελληνισμού και η προσπάθεια κατανόησης της επίδρασης που άσκησαν το Βυζάντιο και η ορθόδοξη παράδοση στη διαμόρφωση της νεοελληνικής συνείδησης.
Υπήρξε πολυγραφότατος, με περισσότερα από 30 βιβλία και μελέτες, ενώ για χρόνια πραγματοποιούσε διαλέξεις και κύκλους μαθημάτων με μεγάλη απήχηση στο κοινό.
Εκτός από το ακαδημαϊκό και συγγραφικό έργο του συμμετείχε ενεργά στον δημόσιο διάλογο, μέσα από ομιλίες, συνεντεύξεις και δημόσιες παρεμβάσεις.
Από επιβάτης… στόχος: Ποιός προστατεύει τον πολίτη;
Η απόπειρα αρπαγής δεν πέτυχε. Αλλά η βία ήταν πραγματική. Τόσο πραγματική που άφησε σημάδι στον λαιμό του. Και ακόμη πιο πραγματικό είναι το ερώτημα που μένει πίσω: πώς γίνεται, σε ώρα αιχμής, με κόσμο γύρω, να εκτυλίσσεται ένα τέτοιο περιστατικό σχεδόν ανενόχλητα;
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό μικροεγκληματικότητας. Είναι η αίσθηση ότι κάποιοι δρουν με την πεποίθηση πως δε θα υπάρξουν συνέπειες. Ότι μπορούν να επιλέγουν στόχους, να επιτίθενται και αν δεν τα καταφέρουν να αποχωρούν χωρίς ουσιαστικό φόβο.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Υπάρχει επαρκής παρουσία ασφάλειας σε τέτοια κομβικά σημεία;
Υπάρχει άμεση αντίδραση ή απλώς καταγραφή περιστατικών;
Ο σταθμάρχης ενημερώθηκε, αλλά τί σημαίνει αυτό στην πράξη; Κινήθηκε κάποια διαδικασία ή το συμβάν προστέθηκε απλώς στη λίστα των «γνωστών αγνώστων»;
Δε χρειάζονται υπερβολές ούτε γενικεύσεις. Χρειάζεται όμως ειλικρίνεια: όταν τέτοια περιστατικά επαναλαμβάνονται, το μήνυμα που περνά είναι λάθος. Δεν αφορά μόνο στο θύμα. Αφορά σε όλους όσοι κινούνται καθημερινά σε μέσα μαζικής μεταφοράς και αρχίζουν να νιώθουν ότι η ασφάλεια είναι περισσότερο θέμα τύχης παρά οργάνωσης.
Η ανοχή, πραγματική ή αντιληπτή, γεννά θράσος. Και το θράσος, με τη σειρά του, γεννά επανάληψη.
Το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε εύκολους ενόχους ή να στοχοποιήσουμε ομάδες ανθρώπων. Το ζητούμενο είναι να υπάρχει σαφής, ορατή και άμεση αντίδραση σε τέτοιες πράξεις. Γιατί αλλιώς, η επόμενη «αλυσίδα» μπορεί να μην είναι το μόνο που θα προσπαθήσουν να πάρουν.
Πηγή: ClopYPastE.gr - ClopYandPastE.gr - ClopYandPastE.blogspot.com
Έφυγε από τη ζωή η σπουδαία τραγουδίστρια Μαρινέλλα
Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η οικογένειά της με σχετική ανακοίνωση: «Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00.»
Υπενθυμίζεται ότι η αγαπημένη τραγουδίστρια είχε υποστεί σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο επί σκηνής του Ηρωδείου την ώρα που τραγουδούσε, στις 25 Σεπτεμβρίου του 2024.
Ποιά ήταν η Μαρινέλλα
Μυθιστορηματική και εξόχως μουσική ήταν και η προσωπική της ζωή, η οποία καθορίστηκε από δύο μεγάλους έρωτες, με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Τόλη Βοσκόπουλο. Και με τους δύο εμφανίστηκε επί σειρά ετών σε νυχτερινά κέντρα και συναυλίες, αλλά και σε πολλές ταινίες, οι πιο διάσημες από τις οποίες ήταν «Η κυρία δήμαρχος», «Οι αδίστακτοι», «Τιμωρία», «Χαρτορίχτρα», «Γοργόνες και μάγκες» και «Η Παριζιάνα».
Η φωνή της ξεχώριζε πάντα για την καθαρότητα ενός σπάνιου μουσικού μέταλλου με μοναδική έκταση και μία εντελώς χαρακτηριστική χροιά. Πάνω απ’ όλα, όμως, η Μαρινέλλα διακρίθηκε για την καθαρά προσωπική της εκφραστικότητα, την αγέρωχη στάση του σώματος, το τίναγμα του κεφαλιού, την κίνηση των χεριών τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις της όσο και στις ηχογραφήσεις της. Ήταν η πρώτη που έφερε το «ανδρόγυνο» στιλ στη σκηνή, με το κοντό μαλλί και τα «καμπάνα» παντελόνια. Κυκλοφόρησε πολλά προσωπικά άλμπουμ, τα περισσότερα εκ των οποίων, γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και της χάρισαν διεθνή αναγνώριση.
«Ποτέ δεν αισθάνθηκα μύθος, ούτε θρύλος. Μεγάλες κουβέντες που δεν ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν μου λένε τίποτα οι ταμπέλες. Επίσης, ποτέ δε θα βάλω να ακούσω Μαρινέλλα. Είναι δυνατό να κάθομαι να περνώ την ώρα μου με τα δικά μου τραγούδια; Το βέβαιο είναι ότι είμαι μια γυναίκα χορτασμένη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή, γιατί έχω ζήσει δεκάδες ζωές. Ό,τι και να γίνει, έχω μάθει ότι προέχουν ο αγώνας, η σκληρή δουλειά και το πείσμα. Σημασία έχει να μην ψωνιστείς και υπερεκτιμήσεις τις δυνατότητές σου. Ακόμη και σήμερα ο χρόνος σταματά, όταν βγαίνω στη σκηνή να τραγουδήσω. Η νύχτα μπορεί να σε κάνει σκάρτο άνθρωπο, αλλά εξαρτάται κυρίως από σένα. Προσωπικά, δε παρασύρθηκα από τις Σειρήνες και θεωρώ ότι παρέμεινα ένας καλός άνθρωπος» είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στη LIFO και στον Γιάννη Πανταζόπουλο τον Ιούνιο του 2024.
Η σπουδαία τραγουδίστρια, που το πραγματικό της όνομα ήταν Κυριακή Παπαδόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938 και ήρθε αρκετά νωρίς σε επαφή με το τραγούδι. Από τεσσάρων χρονών συμμετείχε στην παιδική ραδιοφωνική εκπομπή «Παιδική ώρα» στην οποία έτυχε να τραγουδήσει τη «Φλαμουριά» του Σούμπερτ. Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα ενδυμάτων Melka της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία ως ηθοποιός κι ένα τυχαίο περιστατικό στάθηκε η αφορμή για να ασχοληθεί με το πραγματικό της πάθος. Όταν ήταν 17 ετών, συμμετείχε στον θίασο της Μαίρης Λωράνς, μαζί με ηθοποιούς που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα στην υποκριτική, όπως η Μάρθα Καραγιάννη, ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Κώστας Βουτσάς. Κατά την περιοδεία τους σε ένα χωριό της Καρδίτσας, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και την αντικατάστησε η Μαρινέλλα, η οποία ερμήνευσε το «Μαλαγκένια», το γερμανικό τραγούδι της Κατοχής, και το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο. Οι συντελεστές της παράστασης εντυπωσιάστηκαν από την ερμηνεία της και την έκαναν βασική τραγουδίστρια του θιάσου.
Το 1956 ήταν η χρονιά-σταθμός που έγινε η «Μαρινέλλα» κι αυτό οφείλεται στον Τόλη Χάρμα, με τον οποίο συνεργάζονταν στο κέντρο «Πανόραμα» της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης. Όπως αφηγήθηκε η ίδια στη Lifo, «η έμπνευση του ήρθε από το ομώνυμο τραγούδι του». «"Κορίτσι μου, είναι δυνατό να σε βγάλουμε στο πάλκο ως Κική Παπαδοπούλου; Για τραγουδίστρια σε πήραμε, όχι για δακτυλογράφο", μου είπε τότε και κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα» είχε δηλώσει.
Στο κέντρο αυτό γνώρισε το 1957 τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο συνδέθηκε τόσο στο πάλκο όσο και στη ζωή. Είναι επίσης η χρονιά που κατεβαίνουν στην Αθήνα, από όπου άρχισε και η ανοδική τους πορεία. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη, που κυκλοφόρησαν σε δίσκους 78′ στροφών.
Ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα γνώρισαν απίστευτη δόξα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό – τραγούδησαν στην Αμερική και στην Αυστραλία, ενώ ηχογράφησαν τραγούδια σε πρώτη και δεύτερη εκτέλεση. Οι διφωνίες που έκαναν μαζί αποτελούν ακόμη και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, προσοχής και μελέτης. Ερμήνευσαν τραγούδια των Θεόδωρου Δερβενιώτη, Απόστολου Καλδάρα, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βασίλη Τσιτσάνη, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Κώστα Βίρβου κ.α. Τον Μάρτιο του 1961, στο θέατρο Κεντρικόν, ερμήνευσαν 4 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι («Αθήνα», «Κουρασμένο παλληκάρι», «Ο κυρ Αντώνης», «Το πέλαγο είναι βαθύ») σε ποίηση Νίκου Γκάτσου (τα δύο πρώτα) και 6 του Μίκη Θεοδωράκη («Βράχο – βράχο τον καημό μου», «Παράπονο», «Ο μετανάστης», «Καημός», «Σαββατόβραδο» και «Έχω μια αγάπη») από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία», σε ποίηση Δημήτρη Χριστοδούλου και Τάσου Λειβαδίτη. Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργάστηκαν ξανά το 1962 στο θέατρο Παρκ, στη θεατρική παράσταση «Όμορφη πόλη» σε κείμενα του θεατρικού συγγραφέα Μποστ, ενώ ερμήνευσαν το τραγούδι «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη και στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, στην κινηματογραφική ταινία του Κώστα Στράντζαλη «Κλάψε φτωχή μου καρδιά».
Στα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονταν («Τριάνα του Χειλά» στη Συγγρού, «Κουλουριώτη» στις Τζιτζιφιές, «Ξυπολητάκου» στο Ηράκλειο, «Μαντουμπάλα» στην Αλεξάνδρας, «Φαληρικόν» στην οδό Ηπείρου) γινόταν το αδιαχώρητο. Επίσης, συνεργάστηκαν με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής, όπως οι Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Στράτος Παγιουμτζής, Καίτη Γκρέι, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Γιώργος Ζαμπέτας, Μανώλης Χιώτης, Μαίρη Λίντα, Άννα Χρυσάφη, Αντώνης Ρεπάνης κ.ά.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964. Στις αρχές του 1965 ο Καζαντζίδης πήρε την απόφαση να σταματήσει τις εμφανίσεις του. Χώρισαν τον Σεπτέμβρη του 1966, ενώ συναντήθηκαν δισκογραφικά για τελευταία φορά το 1968, ηχογραφώντας έναν κοινό δίσκο 33′ στροφών.
Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, και στη συνέχεια ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μαρινέλλας ήταν το τραγούδι «Σταλιά – σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, που κυκλοφόρησε το 1968 και το οποίο αρχικά προοριζόταν να το πει η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια». Ωστόσο, το τραγούδι που άνοιξε διάπλατα τις καλλιτεχνικές πόρτες στην Μαρινέλλα ήταν το «Άνοιξε πέτρα», που είπε στο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Γοργόνες και Μάγκες». Το τραγούδι, σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, το ηχογράφησε μόνο μια φορά, καθώς ήταν άψογο, κι αυτή η ηχογράφηση είναι που ακούγεται στην ταινία.
Το 1969, κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο 33′ στροφών (με τον τίτλο «Σταλιά – σταλιά»), μια συλλογή από τραγούδια που είχαν ήδη χαράξει πορεία στις 45′ στροφές τον προηγούμενο χρόνο. Ερμήνευσε αξέχαστα τραγούδια στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Η Παριζιάνα» (του Μίμη Πλέσσα «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό» και «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου), στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη «Ησαΐα μη χορεύεις» (το τραγούδι του Νάκη Πετρίδη «Πάλι θα κλάψω» σε στίχους Σέβης Τηλιακού) και στο κινηματογραφικό δράμα του Γιάννη Δαλιανίδη «Γυμνοί στο δρόμο» (τα τραγούδια «Αστέρι στο παράθυρο» και «Δυο αδέρφια» του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη, που μέχρι και σήμερα παραμένουν ανέκδοτα).
Το 1971 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μαρινέλλα (Ένας μύθος)», όπου ηχογράφησε σε δεύτερη εκτέλεση τρία τραγούδια του Χατζιδάκι («Ένας μύθος», «Οδός ονείρων» και «Ο ταχυδρόμος πέθανε»). Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τον Άκη Πάνου, ο οποίος της έγραψε τα τραγούδια «Πυρετός (Κάθε γνωριμία)» και «Κοίτα με στα μάτια», που κυκλοφόρησαν σε δίσκο 45′ στροφών.
Τον Φεβρουάριο του 1973, η Μαρινέλλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο φεστιβάλ Midem των Καννών με τρία τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που κυκλοφόρησε σε δίσκο ζωντανές ηχογραφήσεις του προγράμματος της: το «Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα» το 1972 και το «Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα no.2» το 1973, με τις ζωντανές εμφανίσεις της στο «Stork» και το «Μarinella’s» αντίστοιχα. Το 1973 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Αλβανία» σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα, αφιερωμένο στην Εποποιία του 1940.
Εκείνη την περίοδο, η Μαρινέλλα έφερε στον κόσμο τη μοναχοκόρη της, Τζωρτίνα Σερπιέρη, καρπό του έρωτά της με τον πρωταθλητή Ελλάδος στην ιππασία Φρέντυ Σερπιέρη, ενώ λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον τραγουδιστή Τόλη Βοσκόπουλο, με τον οποίο εμφανίστηκαν στη «Νεράιδα», μοιράστηκαν δύο μεγάλους δίσκους («Μαρινέλλα & Βοσκόπουλος» και «Εγώ κι’ εσύ»), αλλά τις περισσότερες φορές μέσα στα επόμενα χρόνια συνόδευε ο ένας τον άλλον στους προσωπικούς τους δίσκους. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το ’81.
Στις 6 Απριλίου του 1974 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου με το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου» σε στίχους Πυθαγόρα, το οποίο κατέλαβε την ενδέκατη θέση ανάμεσα σε 17 χώρες. Το 1975 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μαρινέλλα για πάντα», συμπεριλαμβάνοντας δυο τραγούδια του Κώστα Χατζή («Κι’ ύστερα» και «Πάλι ύπνος δε με πιάνει») και μία διεθνή επιτυχία του Ντέμη Ρούσσου, το «Γιατί φοβάσαι» (From souvenirs to souvenirs), σε ελληνικούς στίχους του Πυθαγόρα. Το 1976 συμμετέχει με τον Κώστα Χατζή στην πλακιώτικη μπουάτ «Σκορπιός» όπου παρουσίασαν το πρόγραμμα «Ρεσιτάλ» με 52 καινούργια τραγούδια του συνθέτη. Ο τριπλός δίσκος που προέκυψε, έφτασε τις 500.000 αντίτυπα και μέχρι και σήμερα, ανήκει στους 10 εμπορικότερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών.
Το 1978 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Η Μαρινέλλα του σήμερα», σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου («Να παίζει το τρανζίστορ», «Σήμερα», «Δεν φταίμε εμείς» κ.ά.), ο οποίος έκανε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το 1979 κυκλοφόρησε τον πολυσυλλεκτικό δίσκο «Σ’ αγαπώ» και τη δεκαετία του ‘80 δίσκους, όπως «Η Μαρινέλλα σε τραγούδια της Βέμπο» (1980), «Μαρινέλλα (Για σένανε μπορώ)» (1981), «Για σένα τον άγνωστο» (1983), «Η αγάπη μας» (1985) κ.ά.
Το 1988, η Μαρινέλλα άλλαξε δισκογραφική εταιρεία ύστερα από 20 χρόνια, και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο τον δίσκο «Τολμώ» από την MINOS-EMI. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ήταν το πρόσωπο που πρωταγωνίστησε στην μετατροπή του ιστορικού κινηματογράφου «Rex» της οδού Πανεπιστημίου, σε Music Hall. Τη δεκαετία του ‘90 ηχογραφεί δίσκους, όπως «Λέγε μου Σ’ αγαπώ» «Η Μαρινέλλα τραγουδά μεγάλες κυρίες», «Για πρώτη φορά».
Το 1995 έπαιξε ως η Κορυφαία του Χορού σε ένα πρόγραμμα με μελοποιημένα χορικά από τραγωδίες του Ευριπίδη, τα οποία είχαν μελοποιήσει για παλαιότερες θεατρικές παραστάσεις οι Χρήστος Λεοντής, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Κουρουπός και Μιχάλης Χριστοδουλίδης. Η παράσταση είχε τον τίτλο «Γυναικών πάθη» και παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και χορογραφίες Ντόρας Τσάτσου. Το 1998, παρουσίασε το πρόγραμμα «Η Μαρινέλλα τραγουδά και θυμάται» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μουσική επιμέλεια του Λάμπρου Λιάβα, με στόχο την ενίσχυση του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας.
Το 2000, η Μαρινέλλα αποδέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» του Γιάννη Ξανθούλη. Το 2002, συμμετείχε στην επέτειο των 50 χρόνων μουσικής του Μίμη Πλέσσα, στη μουσική παράσταση «Ιωβηλαίον», στο Ηρώδειο, ενώ το ίδιο έτος τραγούδησε με τον Γιώργο Νταλάρα μετά από 31 χρόνια. Στις 7 Αυγούστου 2004 συμμετείχε στη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στα εγκαίνια της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, τραγουδώντας σόλο το τραγούδι «Δρόμοι παλιοί» σε ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη και τα τραγούδια «Βράχο-Βράχο τον καημό μου» και «Παράπονο» με τον Γιώργο Νταλάρα. Λίγες μέρες μετά, στις 29 Αυγούστου, συμμετείχε στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
Το 2005, η Μαρινέλλα κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Τίποτα δεν γίνεται τυχαία», ενώ τον χειμώνα του 2006 αποφάσισε να επιστρέψει στη νυχτερινή διασκέδαση. Βρέθηκε στο «Αθηνών Αρένα» με τον Αντώνη Ρέμο για δυο χρονιές. Το 2007, ο Σύνδεσμος Φίλων Ευρωπαϊκής Ιδέας (Σ.Φ.Ε.Ι.) υπό την αιγίδα των υπουργείων Πολιτισμού και Μακεδονίας-Θράκης, της Νομαρχίας και του Δήμου Θεσσαλονίκης, της διοργάνωσε μια τιμητική βραδιά με τίτλο «50 χρόνια Μαρινέλλα», όπου τη βράβευσε για τη συνολική προσφορά της. Αντίστοιχες βραβεύσεις υπήρξαν την ίδια χρονιά, από το μηνιαίο περιοδικό Life & Style, που τη βράβευσε για δεύτερη φορά ως «Ερμηνεύτρια της Χρονιάς ’07», καθώς και από τα Μουσικά Βραβεία Αρίων.
Το 2009, η Μαρινέλλα συμμετείχε σε δυο συναυλίες-αφιερώματα στο Στέλιο Καζαντζίδη, ύστερα από δική της πρωτοβουλία, με τον τίτλο «Η φωνή ζει» (στις 18 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο στάδιο της Αθήνας και στις 23 Σεπτεμβρίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης), για τις ανάγκες ανέγερσης ενός ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες του σωματείου κοινωνικής μέριμνας «Αρωγή».
Το 2010 και το 2011, πρωταγωνίστησε στη μουσικοθεατρική παράσταση «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το 2014, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ – υπερπαραγωγή «Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο» στο Θέατρο Badminton, ενώ το 2015, ο Σταύρος Ξαρχάκος συνέθεσε ένα νέο μουσικό έργο για τη φωνή της Μαρινέλλας, μελοποιώντας την περίφημη «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου.
Συνεργάστηκε με πολλούς τραγουδιστές, όπως η Ελένη Βιτάλη, η Γλυκερία, ο Κώστας Μακεδόνας, η Έλενα Παπαρίζου και το 2020 παρουσίασε τη μουσική παράσταση «Μαρινέλλα – Ο Μύθος» στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος) με τη συνοδεία της «Φιλαρμόνιας» Ορχήστρας Αθηνών, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη. Την ίδια χρονιά, η Μαριάννα Βαρδινογιάννη ανακήρυξε τη Μαρινέλλα ως «Καλλιτέχνη για την ΕΛΠΙΔΑ» δια βίου, απονέμοντας της τιμητική πλακέτα για την προσφορά της στο έργο του Συλλόγου.
Μια διαφορετική και ιδιότυπη βιογραφία της μεγάλης ερμηνεύτριας παρουσιάζει ο φίλος της και συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης στο βιβλίο του «Μαρινέλλα – Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια» (Εκδόσεις Διόπτρα- Οκτώβριος 2023), το οποίο εξιστορεί μέσα από πολύμηνες «μεσημεριανές» συζητήσεις όλη τη ζωή της κι ό,τι απόσταγμα προέκυψε σε μια καριέρα που αγγίζει κοντά εβδομήντα χρόνια διαρκούς παρουσίας.
Με αφορμή την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου, η Μαρινέλλα είχε δηλώσει στην Καθημερινή και στον Βύρωνα Κρίτζα, τον Οκτώβριο του 2023: «Όλα αυτά τα χρόνια, είναι δυνατόν το κοινό μου να είναι το ίδιο; Έχουν πεθάνει όλοι οι παλιοί μου ακροατές και όλοι οι παλιοί μου φίλοι. Μην κοιτάς που εγώ ζω και υπάρχω. Χτύπα ξύλο… Λοιπόν. Εγώ υπάρχω. Γιατί θέλω να υπάρχω. Τώρα, αν με κουράζουν τα "μύθος", "ντίβα" κ.ά… Δε θα πω τη λέξη "κουράζουν". Με αφήνουν παντελώς αδιάφορη. Δε μου άρεσαν ποτέ όλοι αυτοί οι υπέρτιτλοι: ντίβα, Εκάβη, θεά… Είμαι μια απλή τραγουδίστρια, που προσπαθεί εκεί πάνω να είναι καλή. Αν κατάφερα κάτι, είναι να ανεβαίνω σιγά σιγά, έστω και μισό σκαλοπατάκι κάθε φορά. Ανά περιόδους, το κοινό πήγαινε σωρηδόν σε έναν καλλιτέχνη και τον ανέβαζε στα ύψη. Μιλάω γι’ αυτό που έγινε στην Αλίκη, στον Βοσκόπουλο, στον Ξανθόπουλο. Εγώ δεν έγινα ποτέ μόδα. Είχα πολύ και σταθερό κόσμο. Υπήρχε μια κατάθεση».
Ποιά ήταν η Μαρινέλλα
Μυθιστορηματική και εξόχως μουσική ήταν και η προσωπική της ζωή, η οποία καθορίστηκε από δύο μεγάλους έρωτες, με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Τόλη Βοσκόπουλο. Και με τους δύο εμφανίστηκε επί σειρά ετών σε νυχτερινά κέντρα και συναυλίες, αλλά και σε πολλές ταινίες, οι πιο διάσημες από τις οποίες ήταν «Η κυρία δήμαρχος», «Οι αδίστακτοι», «Τιμωρία», «Χαρτορίχτρα», «Γοργόνες και μάγκες» και «Η Παριζιάνα».
Η φωνή της ξεχώριζε πάντα για την καθαρότητα ενός σπάνιου μουσικού μέταλλου με μοναδική έκταση και μία εντελώς χαρακτηριστική χροιά. Πάνω απ’ όλα, όμως, η Μαρινέλλα διακρίθηκε για την καθαρά προσωπική της εκφραστικότητα, την αγέρωχη στάση του σώματος, το τίναγμα του κεφαλιού, την κίνηση των χεριών τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις της όσο και στις ηχογραφήσεις της. Ήταν η πρώτη που έφερε το «ανδρόγυνο» στιλ στη σκηνή, με το κοντό μαλλί και τα «καμπάνα» παντελόνια. Κυκλοφόρησε πολλά προσωπικά άλμπουμ, τα περισσότερα εκ των οποίων, γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και της χάρισαν διεθνή αναγνώριση.
«Ποτέ δεν αισθάνθηκα μύθος, ούτε θρύλος. Μεγάλες κουβέντες που δεν ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν μου λένε τίποτα οι ταμπέλες. Επίσης, ποτέ δε θα βάλω να ακούσω Μαρινέλλα. Είναι δυνατό να κάθομαι να περνώ την ώρα μου με τα δικά μου τραγούδια; Το βέβαιο είναι ότι είμαι μια γυναίκα χορτασμένη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή, γιατί έχω ζήσει δεκάδες ζωές. Ό,τι και να γίνει, έχω μάθει ότι προέχουν ο αγώνας, η σκληρή δουλειά και το πείσμα. Σημασία έχει να μην ψωνιστείς και υπερεκτιμήσεις τις δυνατότητές σου. Ακόμη και σήμερα ο χρόνος σταματά, όταν βγαίνω στη σκηνή να τραγουδήσω. Η νύχτα μπορεί να σε κάνει σκάρτο άνθρωπο, αλλά εξαρτάται κυρίως από σένα. Προσωπικά, δε παρασύρθηκα από τις Σειρήνες και θεωρώ ότι παρέμεινα ένας καλός άνθρωπος» είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στη LIFO και στον Γιάννη Πανταζόπουλο τον Ιούνιο του 2024.
Η σπουδαία τραγουδίστρια, που το πραγματικό της όνομα ήταν Κυριακή Παπαδόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938 και ήρθε αρκετά νωρίς σε επαφή με το τραγούδι. Από τεσσάρων χρονών συμμετείχε στην παιδική ραδιοφωνική εκπομπή «Παιδική ώρα» στην οποία έτυχε να τραγουδήσει τη «Φλαμουριά» του Σούμπερτ. Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα ενδυμάτων Melka της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία ως ηθοποιός κι ένα τυχαίο περιστατικό στάθηκε η αφορμή για να ασχοληθεί με το πραγματικό της πάθος. Όταν ήταν 17 ετών, συμμετείχε στον θίασο της Μαίρης Λωράνς, μαζί με ηθοποιούς που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα στην υποκριτική, όπως η Μάρθα Καραγιάννη, ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Κώστας Βουτσάς. Κατά την περιοδεία τους σε ένα χωριό της Καρδίτσας, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και την αντικατάστησε η Μαρινέλλα, η οποία ερμήνευσε το «Μαλαγκένια», το γερμανικό τραγούδι της Κατοχής, και το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο. Οι συντελεστές της παράστασης εντυπωσιάστηκαν από την ερμηνεία της και την έκαναν βασική τραγουδίστρια του θιάσου.
Το 1956 ήταν η χρονιά-σταθμός που έγινε η «Μαρινέλλα» κι αυτό οφείλεται στον Τόλη Χάρμα, με τον οποίο συνεργάζονταν στο κέντρο «Πανόραμα» της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης. Όπως αφηγήθηκε η ίδια στη Lifo, «η έμπνευση του ήρθε από το ομώνυμο τραγούδι του». «"Κορίτσι μου, είναι δυνατό να σε βγάλουμε στο πάλκο ως Κική Παπαδοπούλου; Για τραγουδίστρια σε πήραμε, όχι για δακτυλογράφο", μου είπε τότε και κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα» είχε δηλώσει.
Στο κέντρο αυτό γνώρισε το 1957 τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο συνδέθηκε τόσο στο πάλκο όσο και στη ζωή. Είναι επίσης η χρονιά που κατεβαίνουν στην Αθήνα, από όπου άρχισε και η ανοδική τους πορεία. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη, που κυκλοφόρησαν σε δίσκους 78′ στροφών.
Ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα γνώρισαν απίστευτη δόξα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό – τραγούδησαν στην Αμερική και στην Αυστραλία, ενώ ηχογράφησαν τραγούδια σε πρώτη και δεύτερη εκτέλεση. Οι διφωνίες που έκαναν μαζί αποτελούν ακόμη και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, προσοχής και μελέτης. Ερμήνευσαν τραγούδια των Θεόδωρου Δερβενιώτη, Απόστολου Καλδάρα, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βασίλη Τσιτσάνη, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Κώστα Βίρβου κ.α. Τον Μάρτιο του 1961, στο θέατρο Κεντρικόν, ερμήνευσαν 4 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι («Αθήνα», «Κουρασμένο παλληκάρι», «Ο κυρ Αντώνης», «Το πέλαγο είναι βαθύ») σε ποίηση Νίκου Γκάτσου (τα δύο πρώτα) και 6 του Μίκη Θεοδωράκη («Βράχο – βράχο τον καημό μου», «Παράπονο», «Ο μετανάστης», «Καημός», «Σαββατόβραδο» και «Έχω μια αγάπη») από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία», σε ποίηση Δημήτρη Χριστοδούλου και Τάσου Λειβαδίτη. Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργάστηκαν ξανά το 1962 στο θέατρο Παρκ, στη θεατρική παράσταση «Όμορφη πόλη» σε κείμενα του θεατρικού συγγραφέα Μποστ, ενώ ερμήνευσαν το τραγούδι «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη και στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, στην κινηματογραφική ταινία του Κώστα Στράντζαλη «Κλάψε φτωχή μου καρδιά».
Στα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονταν («Τριάνα του Χειλά» στη Συγγρού, «Κουλουριώτη» στις Τζιτζιφιές, «Ξυπολητάκου» στο Ηράκλειο, «Μαντουμπάλα» στην Αλεξάνδρας, «Φαληρικόν» στην οδό Ηπείρου) γινόταν το αδιαχώρητο. Επίσης, συνεργάστηκαν με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής, όπως οι Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Στράτος Παγιουμτζής, Καίτη Γκρέι, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Γιώργος Ζαμπέτας, Μανώλης Χιώτης, Μαίρη Λίντα, Άννα Χρυσάφη, Αντώνης Ρεπάνης κ.ά.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964. Στις αρχές του 1965 ο Καζαντζίδης πήρε την απόφαση να σταματήσει τις εμφανίσεις του. Χώρισαν τον Σεπτέμβρη του 1966, ενώ συναντήθηκαν δισκογραφικά για τελευταία φορά το 1968, ηχογραφώντας έναν κοινό δίσκο 33′ στροφών.
Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, και στη συνέχεια ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μαρινέλλας ήταν το τραγούδι «Σταλιά – σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, που κυκλοφόρησε το 1968 και το οποίο αρχικά προοριζόταν να το πει η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια». Ωστόσο, το τραγούδι που άνοιξε διάπλατα τις καλλιτεχνικές πόρτες στην Μαρινέλλα ήταν το «Άνοιξε πέτρα», που είπε στο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Γοργόνες και Μάγκες». Το τραγούδι, σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, το ηχογράφησε μόνο μια φορά, καθώς ήταν άψογο, κι αυτή η ηχογράφηση είναι που ακούγεται στην ταινία.
Το 1969, κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο 33′ στροφών (με τον τίτλο «Σταλιά – σταλιά»), μια συλλογή από τραγούδια που είχαν ήδη χαράξει πορεία στις 45′ στροφές τον προηγούμενο χρόνο. Ερμήνευσε αξέχαστα τραγούδια στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Η Παριζιάνα» (του Μίμη Πλέσσα «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό» και «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου), στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη «Ησαΐα μη χορεύεις» (το τραγούδι του Νάκη Πετρίδη «Πάλι θα κλάψω» σε στίχους Σέβης Τηλιακού) και στο κινηματογραφικό δράμα του Γιάννη Δαλιανίδη «Γυμνοί στο δρόμο» (τα τραγούδια «Αστέρι στο παράθυρο» και «Δυο αδέρφια» του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη, που μέχρι και σήμερα παραμένουν ανέκδοτα).
Το 1971 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μαρινέλλα (Ένας μύθος)», όπου ηχογράφησε σε δεύτερη εκτέλεση τρία τραγούδια του Χατζιδάκι («Ένας μύθος», «Οδός ονείρων» και «Ο ταχυδρόμος πέθανε»). Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τον Άκη Πάνου, ο οποίος της έγραψε τα τραγούδια «Πυρετός (Κάθε γνωριμία)» και «Κοίτα με στα μάτια», που κυκλοφόρησαν σε δίσκο 45′ στροφών.
Τον Φεβρουάριο του 1973, η Μαρινέλλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο φεστιβάλ Midem των Καννών με τρία τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που κυκλοφόρησε σε δίσκο ζωντανές ηχογραφήσεις του προγράμματος της: το «Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα» το 1972 και το «Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα no.2» το 1973, με τις ζωντανές εμφανίσεις της στο «Stork» και το «Μarinella’s» αντίστοιχα. Το 1973 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Αλβανία» σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα, αφιερωμένο στην Εποποιία του 1940.
Εκείνη την περίοδο, η Μαρινέλλα έφερε στον κόσμο τη μοναχοκόρη της, Τζωρτίνα Σερπιέρη, καρπό του έρωτά της με τον πρωταθλητή Ελλάδος στην ιππασία Φρέντυ Σερπιέρη, ενώ λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον τραγουδιστή Τόλη Βοσκόπουλο, με τον οποίο εμφανίστηκαν στη «Νεράιδα», μοιράστηκαν δύο μεγάλους δίσκους («Μαρινέλλα & Βοσκόπουλος» και «Εγώ κι’ εσύ»), αλλά τις περισσότερες φορές μέσα στα επόμενα χρόνια συνόδευε ο ένας τον άλλον στους προσωπικούς τους δίσκους. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το ’81.
Στις 6 Απριλίου του 1974 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου με το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου» σε στίχους Πυθαγόρα, το οποίο κατέλαβε την ενδέκατη θέση ανάμεσα σε 17 χώρες. Το 1975 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μαρινέλλα για πάντα», συμπεριλαμβάνοντας δυο τραγούδια του Κώστα Χατζή («Κι’ ύστερα» και «Πάλι ύπνος δε με πιάνει») και μία διεθνή επιτυχία του Ντέμη Ρούσσου, το «Γιατί φοβάσαι» (From souvenirs to souvenirs), σε ελληνικούς στίχους του Πυθαγόρα. Το 1976 συμμετέχει με τον Κώστα Χατζή στην πλακιώτικη μπουάτ «Σκορπιός» όπου παρουσίασαν το πρόγραμμα «Ρεσιτάλ» με 52 καινούργια τραγούδια του συνθέτη. Ο τριπλός δίσκος που προέκυψε, έφτασε τις 500.000 αντίτυπα και μέχρι και σήμερα, ανήκει στους 10 εμπορικότερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών.
Το 1978 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Η Μαρινέλλα του σήμερα», σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου («Να παίζει το τρανζίστορ», «Σήμερα», «Δεν φταίμε εμείς» κ.ά.), ο οποίος έκανε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το 1979 κυκλοφόρησε τον πολυσυλλεκτικό δίσκο «Σ’ αγαπώ» και τη δεκαετία του ‘80 δίσκους, όπως «Η Μαρινέλλα σε τραγούδια της Βέμπο» (1980), «Μαρινέλλα (Για σένανε μπορώ)» (1981), «Για σένα τον άγνωστο» (1983), «Η αγάπη μας» (1985) κ.ά.
Το 1988, η Μαρινέλλα άλλαξε δισκογραφική εταιρεία ύστερα από 20 χρόνια, και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο τον δίσκο «Τολμώ» από την MINOS-EMI. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ήταν το πρόσωπο που πρωταγωνίστησε στην μετατροπή του ιστορικού κινηματογράφου «Rex» της οδού Πανεπιστημίου, σε Music Hall. Τη δεκαετία του ‘90 ηχογραφεί δίσκους, όπως «Λέγε μου Σ’ αγαπώ» «Η Μαρινέλλα τραγουδά μεγάλες κυρίες», «Για πρώτη φορά».
Το 1995 έπαιξε ως η Κορυφαία του Χορού σε ένα πρόγραμμα με μελοποιημένα χορικά από τραγωδίες του Ευριπίδη, τα οποία είχαν μελοποιήσει για παλαιότερες θεατρικές παραστάσεις οι Χρήστος Λεοντής, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Κουρουπός και Μιχάλης Χριστοδουλίδης. Η παράσταση είχε τον τίτλο «Γυναικών πάθη» και παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και χορογραφίες Ντόρας Τσάτσου. Το 1998, παρουσίασε το πρόγραμμα «Η Μαρινέλλα τραγουδά και θυμάται» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μουσική επιμέλεια του Λάμπρου Λιάβα, με στόχο την ενίσχυση του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας.
Το 2000, η Μαρινέλλα αποδέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» του Γιάννη Ξανθούλη. Το 2002, συμμετείχε στην επέτειο των 50 χρόνων μουσικής του Μίμη Πλέσσα, στη μουσική παράσταση «Ιωβηλαίον», στο Ηρώδειο, ενώ το ίδιο έτος τραγούδησε με τον Γιώργο Νταλάρα μετά από 31 χρόνια. Στις 7 Αυγούστου 2004 συμμετείχε στη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στα εγκαίνια της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, τραγουδώντας σόλο το τραγούδι «Δρόμοι παλιοί» σε ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη και τα τραγούδια «Βράχο-Βράχο τον καημό μου» και «Παράπονο» με τον Γιώργο Νταλάρα. Λίγες μέρες μετά, στις 29 Αυγούστου, συμμετείχε στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
Το 2005, η Μαρινέλλα κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Τίποτα δεν γίνεται τυχαία», ενώ τον χειμώνα του 2006 αποφάσισε να επιστρέψει στη νυχτερινή διασκέδαση. Βρέθηκε στο «Αθηνών Αρένα» με τον Αντώνη Ρέμο για δυο χρονιές. Το 2007, ο Σύνδεσμος Φίλων Ευρωπαϊκής Ιδέας (Σ.Φ.Ε.Ι.) υπό την αιγίδα των υπουργείων Πολιτισμού και Μακεδονίας-Θράκης, της Νομαρχίας και του Δήμου Θεσσαλονίκης, της διοργάνωσε μια τιμητική βραδιά με τίτλο «50 χρόνια Μαρινέλλα», όπου τη βράβευσε για τη συνολική προσφορά της. Αντίστοιχες βραβεύσεις υπήρξαν την ίδια χρονιά, από το μηνιαίο περιοδικό Life & Style, που τη βράβευσε για δεύτερη φορά ως «Ερμηνεύτρια της Χρονιάς ’07», καθώς και από τα Μουσικά Βραβεία Αρίων.
Το 2009, η Μαρινέλλα συμμετείχε σε δυο συναυλίες-αφιερώματα στο Στέλιο Καζαντζίδη, ύστερα από δική της πρωτοβουλία, με τον τίτλο «Η φωνή ζει» (στις 18 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο στάδιο της Αθήνας και στις 23 Σεπτεμβρίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης), για τις ανάγκες ανέγερσης ενός ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες του σωματείου κοινωνικής μέριμνας «Αρωγή».
Το 2010 και το 2011, πρωταγωνίστησε στη μουσικοθεατρική παράσταση «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το 2014, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ – υπερπαραγωγή «Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο» στο Θέατρο Badminton, ενώ το 2015, ο Σταύρος Ξαρχάκος συνέθεσε ένα νέο μουσικό έργο για τη φωνή της Μαρινέλλας, μελοποιώντας την περίφημη «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου.
Συνεργάστηκε με πολλούς τραγουδιστές, όπως η Ελένη Βιτάλη, η Γλυκερία, ο Κώστας Μακεδόνας, η Έλενα Παπαρίζου και το 2020 παρουσίασε τη μουσική παράσταση «Μαρινέλλα – Ο Μύθος» στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος) με τη συνοδεία της «Φιλαρμόνιας» Ορχήστρας Αθηνών, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη. Την ίδια χρονιά, η Μαριάννα Βαρδινογιάννη ανακήρυξε τη Μαρινέλλα ως «Καλλιτέχνη για την ΕΛΠΙΔΑ» δια βίου, απονέμοντας της τιμητική πλακέτα για την προσφορά της στο έργο του Συλλόγου.
Μια διαφορετική και ιδιότυπη βιογραφία της μεγάλης ερμηνεύτριας παρουσιάζει ο φίλος της και συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης στο βιβλίο του «Μαρινέλλα – Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια» (Εκδόσεις Διόπτρα- Οκτώβριος 2023), το οποίο εξιστορεί μέσα από πολύμηνες «μεσημεριανές» συζητήσεις όλη τη ζωή της κι ό,τι απόσταγμα προέκυψε σε μια καριέρα που αγγίζει κοντά εβδομήντα χρόνια διαρκούς παρουσίας.
Με αφορμή την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου, η Μαρινέλλα είχε δηλώσει στην Καθημερινή και στον Βύρωνα Κρίτζα, τον Οκτώβριο του 2023: «Όλα αυτά τα χρόνια, είναι δυνατόν το κοινό μου να είναι το ίδιο; Έχουν πεθάνει όλοι οι παλιοί μου ακροατές και όλοι οι παλιοί μου φίλοι. Μην κοιτάς που εγώ ζω και υπάρχω. Χτύπα ξύλο… Λοιπόν. Εγώ υπάρχω. Γιατί θέλω να υπάρχω. Τώρα, αν με κουράζουν τα "μύθος", "ντίβα" κ.ά… Δε θα πω τη λέξη "κουράζουν". Με αφήνουν παντελώς αδιάφορη. Δε μου άρεσαν ποτέ όλοι αυτοί οι υπέρτιτλοι: ντίβα, Εκάβη, θεά… Είμαι μια απλή τραγουδίστρια, που προσπαθεί εκεί πάνω να είναι καλή. Αν κατάφερα κάτι, είναι να ανεβαίνω σιγά σιγά, έστω και μισό σκαλοπατάκι κάθε φορά. Ανά περιόδους, το κοινό πήγαινε σωρηδόν σε έναν καλλιτέχνη και τον ανέβαζε στα ύψη. Μιλάω γι’ αυτό που έγινε στην Αλίκη, στον Βοσκόπουλο, στον Ξανθόπουλο. Εγώ δεν έγινα ποτέ μόδα. Είχα πολύ και σταθερό κόσμο. Υπήρχε μια κατάθεση».
Σοβαρό ατύχημα σε σχολείο στον Υμηττό: Καλοριφέρ εκτόξευσε καυτό νερό
Σύμφωνα με τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Λυκείου Υμηττού, το περιστατικό δεν επρόκειτο για απλή διαρροή, αλλά για εκτόξευση καυτού νερού, γεγονός που θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρά εγκαύματα. Μάλιστα, όπως αναφέρεται, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου βρισκόταν στο σημείο τη στιγμή του συμβάντος και έχει άμεση εικόνα των όσων συνέβησαν.
«Από καθαρή τύχη δεν υπήρξαν τραυματισμοί»
Όπως καταγγέλλει η Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Δάφνης-Υμηττού, εκπαιδευτικός γλίτωσε τα χειρότερα μόνο επειδή δε βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο γραφείο της. Το περιστατικό αναδεικνύει, σύμφωνα με τους γονείς, τους σοβαρούς κινδύνους που ελλοχεύουν στις σχολικές υποδομές.
Οι ίδιοι κάνουν λόγο για χρόνια προβλήματα συντήρησης, επισημαίνοντας ότι επανειλημμένες παρεμβάσεις και αιτήματα για ελέγχους και χρηματοδότηση έχουν μείνει αναπάντητα.
Καταγγελίες για αδιαφορία και ελλείψεις
Σε έντονο ύφος, οι γονείς καταγγέλλουν «απαράδεκτη και επικίνδυνη κατάσταση» στα σχολεία της περιοχής, τονίζοντας ότι τέτοιου είδους περιστατικά δεν μπορούν να θεωρούνται μεμονωμένα.
«Ζούμε από καθαρή τύχη», σημειώνουν χαρακτηριστικά, προειδοποιώντας ότι η έλλειψη ουσιαστικής παρέμβασης ενδέχεται να οδηγήσει σε σοβαρότερα περιστατικά στο μέλλον.
«Ζούμε από καθαρή τύχη», σημειώνουν χαρακτηριστικά, προειδοποιώντας ότι η έλλειψη ουσιαστικής παρέμβασης ενδέχεται να οδηγήσει σε σοβαρότερα περιστατικά στο μέλλον.
Αίτημα για άμεση παρέμβαση
Οι Σύλλογοι Γονέων ζητούν την άμεση συντήρηση όλων των συστημάτων θέρμανσης και τη διασφάλιση ασφαλούς σχολικού περιβάλλοντος για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Όπως υπογραμμίζουν, δεν πρόκειται να αποδεχθούν την καθυστέρηση λήψης μέτρων μέχρι να σημειωθεί κάποιο σοβαρό ατύχημα.
Οι Σύλλογοι Γονέων ζητούν την άμεση συντήρηση όλων των συστημάτων θέρμανσης και τη διασφάλιση ασφαλούς σχολικού περιβάλλοντος για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Όπως υπογραμμίζουν, δεν πρόκειται να αποδεχθούν την καθυστέρηση λήψης μέτρων μέχρι να σημειωθεί κάποιο σοβαρό ατύχημα.
Έφυγε από τη ζωή η κορυφαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σε ηλικία 99 ετών
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ άφησε την τελευταία της πνοή στο κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας όπου διέμενε τους τελευταίους μήνες, δεχόμενη μόνο τις επισκέψεις ενός πολύ στενού κύκλου φίλων και συνεργατών. Η υγεία της παρουσίασε πρόσφατα εξασθένηση, ενώ κατά την τελευταία εβδομάδα είχε πάψει να σιτίζεται.
Η πρωτοπόρος οικουμενική Ελληνίδα με τη μυθιστορηματική ζωή, που έζησε την Κατοχή, την Αντίσταση, τον Μάη του ’68 στο Παρίσι, που γνώρισε τον Πικάσο, τον Αραγκόν, τον Μπρετόν, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, συναναστράφηκε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Μάνο Χατζιδάκι - ο οποίος είχε γράψει για κείνη το τραγούδι «Για την Ελένη»-, τον Φρανσουά Μιτεράν, υπήρξε εξέχουσα ακαδημαϊκή προσωπικότητα της Ευρώπης και δημόσιο πρόσωπο της Γαλλίας όσο και της Ελλάδας.
Η γυναίκα που μοίρασε τη ζωή της μεταξύ Αθήνας και Παρισιού, εξού και όταν την ρωτούσαν εάν είναι περισσότερο Ελληνίδα ή Γαλλίδα, απαντούσε «Είμαι Αθηναία και Παριζιάνα», γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1926 στη γειτονιά του Βύρωνα, «Σ’ ένα σπίτι προσφυγικό, αλλά παρέα με την Ακρόπολη».
Η γυναίκα που μοίρασε τη ζωή της μεταξύ Αθήνας και Παρισιού, εξού και όταν την ρωτούσαν εάν είναι περισσότερο Ελληνίδα ή Γαλλίδα, απαντούσε «Είμαι Αθηναία και Παριζιάνα», γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1926 στη γειτονιά του Βύρωνα, «Σ’ ένα σπίτι προσφυγικό, αλλά παρέα με την Ακρόπολη».
Πατέρας της ήταν ο Νικόλαος Γλύκατζης, έμπορος, και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας. «Κρατώ μέχρι τώρα το κλειδί του σπιτικού των γονιών που το έφεραν μαζί τους όντας σίγουροι ότι γρήγορα θα γύριζαν πάλι στην Πατρίδα», έγραφε στο βιβλίο «Μικρασία, καρδιά του Ελληνισμού» (εκδόσεις Gutenberg, 2021).
Αποφοίτησε από το Δ΄ Γυμνάσιο Αθηνών και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας). Στην Κατοχή εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ, ωστόσο, όπως είχε η ίδια αποκαλύψει, υπήρξε για μία περίοδο γραμματέας της βασίλισσας Φρειδερίκης, καθώς γνώριζε την αγγλική και γαλλική γλώσσα. Το 1953 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές της στην École des Hautes Études στη Γαλλία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιστορίας (1960) και Docteur des Lettres το έτος 1966.
Ερευνήτρια του Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (1955 κ.εξ.) και Διευθύντρια Ερευνών από το 1964, εξελέγη καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης (1967) – ήταν άλλωστε η ιστορικός η οποία φώτισε με το ερευνητικό έργο της και εν πολλοίς, «αποκατέστησε» ιστορικά την περίοδο του Βυζαντίου.
Διετέλεσε διευθύντρια του Τμήματος Ιστορίας και Πρόεδρος της Επιτροπής Έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-70), επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Harvard (19731974), Αντιπρόεδρος (1970-1973) και Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Paris I (1976-1981, Επίτιμη Πρόεδρος από το 1981), Πρύτανης της Ακαδημίας και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων (1982-1989), Αντιπρόεδρος (1976-1989) και εν συνεχεία Πρόεδρος του Ιδρύματος Georges Pompidou (1989-1991), Πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης (Γαλλία), Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Danielle Mitterrand, Εμπειρογνώμων για κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες στην UNESCO, Πρόεδρος και εν συνεχεία Επίτιμη Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης, Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Βυζαντινών Σπουδών (1975 κ.εξ.), Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Ενώσεως Ιστορικών Επιστημών (1980-1990), Πρόεδρος και εν συνεχεία Επίτιμη Πρόεδρος της Παγκόσμιας Κίνησης Επιστημονικής Ευθύνης (MURS), Πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου (1999-2012), Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1993-2022) και του Διεθνούς Ιδρύματος Ντιμίτρι Σοστακόβιτς. Αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Βρετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου και της Βουλγαρίας. Επίτιμη διδάκτωρ πλειάδας Πανεπιστημίων (Λονδίνου, Harvard, Βελιγραδίου, Νέας Υόρκης, Νιου Μπρούνσβικ, Λίμας, Χάιφας, Παντείου Πανεπιστημίου, Ελληνικού Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου Aθηνών, Αμερικανικού Πανεπιστημίου του Παρισιού, Φριμπούρ, Θεσσαλονίκης και Κρήτης).
«Ουδέποτε στέλνω γραμματείς ή βοηθούς μου σε ανώτερο. Πάντα, εγώ μπροστά, και “το πρόσωπο σπαθί”, όπως μου έλεγε ο πατέρας μου», είχε εξομολογηθεί στην Άννα Γριμάνη, η οποία υπέγραψε τη βιογραφία της με τίτλο «Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. 600 μολύβια και 10 ποιήματα» (εκδόσεις Γκοβόστη, 2021), αναφερόμενη στην εποχή που έγινε πρύτανης της Ακαδημίας και της καγκελαρίας όλων των Πανεπιστημίων του Παρισιού.
Είχε παρασημοφορηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας, τον Ταξιάρχη της Λεγεώνος της Τιμής, τον Μεγαλόσταυρο του Εθνικού Τάγματος Αξίας, τον Ταξιάρχη Γραμμάτων και Τεχνών και ήταν Ανώτερη αξιωματούχος πολυάριθμων ταγμάτων (Γερμανίας, Λουξεμβούργου, Ισλανδίας, Αυστρίας, Μεξικού, Ιταλίας, Πορτογαλίας).
Η Ελένη Γλύκατζη ήταν παντρεμένη με τον Ζακ Αρβελέρ (Jacques Ahrweiler), αξιωματικό του γαλλικού στρατού και γόνο μεγαλοαστικής παρισινής οικογένειας, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Μαρί Ελέν. Φίλος μεταξύ άλλων με τον Λουί Αραγκόν και τον Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο Ζακ Αρβελέρ ήταν, όπως έλεγε η ίδια για τον σύζυγο της, «Το θεμέλιο μου». Η απώλεια του, το 2010, έφερε, όπως είχε εξομολογηθεί, «ένα τεράστιο κενό και αφόρητη μοναξιά».
Ερευνήτρια του Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (1955 κ.εξ.) και Διευθύντρια Ερευνών από το 1964, εξελέγη καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης (1967) – ήταν άλλωστε η ιστορικός η οποία φώτισε με το ερευνητικό έργο της και εν πολλοίς, «αποκατέστησε» ιστορικά την περίοδο του Βυζαντίου.
Διετέλεσε διευθύντρια του Τμήματος Ιστορίας και Πρόεδρος της Επιτροπής Έρευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (1969-70), επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Harvard (19731974), Αντιπρόεδρος (1970-1973) και Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Paris I (1976-1981, Επίτιμη Πρόεδρος από το 1981), Πρύτανης της Ακαδημίας και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων (1982-1989), Αντιπρόεδρος (1976-1989) και εν συνεχεία Πρόεδρος του Ιδρύματος Georges Pompidou (1989-1991), Πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Τέχνης (Γαλλία), Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Danielle Mitterrand, Εμπειρογνώμων για κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες στην UNESCO, Πρόεδρος και εν συνεχεία Επίτιμη Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης, Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Βυζαντινών Σπουδών (1975 κ.εξ.), Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Ενώσεως Ιστορικών Επιστημών (1980-1990), Πρόεδρος και εν συνεχεία Επίτιμη Πρόεδρος της Παγκόσμιας Κίνησης Επιστημονικής Ευθύνης (MURS), Πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου (1999-2012), Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1993-2022) και του Διεθνούς Ιδρύματος Ντιμίτρι Σοστακόβιτς. Αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Βρετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου και της Βουλγαρίας. Επίτιμη διδάκτωρ πλειάδας Πανεπιστημίων (Λονδίνου, Harvard, Βελιγραδίου, Νέας Υόρκης, Νιου Μπρούνσβικ, Λίμας, Χάιφας, Παντείου Πανεπιστημίου, Ελληνικού Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου Aθηνών, Αμερικανικού Πανεπιστημίου του Παρισιού, Φριμπούρ, Θεσσαλονίκης και Κρήτης).
«Ουδέποτε στέλνω γραμματείς ή βοηθούς μου σε ανώτερο. Πάντα, εγώ μπροστά, και “το πρόσωπο σπαθί”, όπως μου έλεγε ο πατέρας μου», είχε εξομολογηθεί στην Άννα Γριμάνη, η οποία υπέγραψε τη βιογραφία της με τίτλο «Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. 600 μολύβια και 10 ποιήματα» (εκδόσεις Γκοβόστη, 2021), αναφερόμενη στην εποχή που έγινε πρύτανης της Ακαδημίας και της καγκελαρίας όλων των Πανεπιστημίων του Παρισιού.
Είχε παρασημοφορηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας, τον Ταξιάρχη της Λεγεώνος της Τιμής, τον Μεγαλόσταυρο του Εθνικού Τάγματος Αξίας, τον Ταξιάρχη Γραμμάτων και Τεχνών και ήταν Ανώτερη αξιωματούχος πολυάριθμων ταγμάτων (Γερμανίας, Λουξεμβούργου, Ισλανδίας, Αυστρίας, Μεξικού, Ιταλίας, Πορτογαλίας).
Η Ελένη Γλύκατζη ήταν παντρεμένη με τον Ζακ Αρβελέρ (Jacques Ahrweiler), αξιωματικό του γαλλικού στρατού και γόνο μεγαλοαστικής παρισινής οικογένειας, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Μαρί Ελέν. Φίλος μεταξύ άλλων με τον Λουί Αραγκόν και τον Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο Ζακ Αρβελέρ ήταν, όπως έλεγε η ίδια για τον σύζυγο της, «Το θεμέλιο μου». Η απώλεια του, το 2010, έφερε, όπως είχε εξομολογηθεί, «ένα τεράστιο κενό και αφόρητη μοναξιά».
Το τελευταίο βιβλίο: «Από μένα αυτά…»
Το 2023 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Από μένα αυτά» (εκδόσεις Πατάκη), στο οποίο καταγράφονται οι συνομιλίες της με τον Μάκη Προβατά και την Έφη Βασιλοπούλου μεταξύ Νοεμβρίου 2021 και Αυγούστου 2022, στους Δελφούς. Στο σημαντικό αυτό ντοκουμέντο, που εκκινεί με τη φράση της «Με τα μάτια στον ουρανό και τα πόδια στη γη κυνήγα αδιάκοπα το όνειρο σου», η διεθνής Ελληνίδα μιλά μεταξύ άλλων, για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, για τους γονείς της, την Κατοχή και την Αντίσταση, για τη ζωή της στη Γαλλία, για τη μητρότητα και τον ρόλο της ως γιαγιάς. Όπως επίσης, για την «ελληνική συνέχεια», την αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, για τη νεότερη ελληνική ιστορία, ενώ καταθέτει τις απόψεις της για το κατά πόσον βελτιώνει η εκπαίδευση τον άνθρωπο, για τους νέους την εποχή του διαδικτύου και τον σχολικό εκφοβισμό, το τι είναι όντως αυτονόητο στη ζωή· για την έννοια της μνήμης, της λήθης και της αλήθειας· για τον έρωτα και τον ευτυχισμένο γάμο, την προδοσία και την απώλεια· για το εφικτό ή όχι της αυτογνωσίας και τον γρίφο που λέγεται «ψυχή»· για την ανθρωπιά ως μέγιστη αρετή και την τέχνη ως ζωντανό οργανισμό, για τους ποιητές που θαυμάζει.
Από την έκδοση - την οποία αξίζει να επισκεφθούμε ξανά - που συμπληρώνεται από παράρτημα με 14 δημοσιευμένα και αδημοσίευτα ποιήματά της, σταχυολογήσαμε τα παρακάτω αποσπάσματα:
Η θνητότητα
«… Αν το σκεφτόμασταν αυτό, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Ο Πλάτωνας στο Περί Ψυχής έχει έναν διάλογο μεταξύ Σωκράτη και Σιμμία. Ο Σωκράτης τού λέει ότι «οι αληθινοί φιλόσοφοι στην πραγματικότητα προετοιμάζονται να πεθάνουν και ο θάνατος ελάχιστα τους φοβίζει συγκριτικά προς τους άλλους ανθρώπους. Η μελέτη θανάτου είναι το μεγαλύτερο δείγμα ζωής ανθρώπου σκεπτόμενου. Οπότε, γνωρίζοντας οι άνθρωποι ότι δεν είναι αιώνιοι, θα μπορούσαν τον λίγο χρόνο που έχουν, μπρος στην αιωνιότητα, να τον διαχειριστούν ουσιαστικά και όχι βιαστικά και επιπόλαια. Νομίζω ότι η βιασύνη, το «όλα εδώ και τώρα», είναι μεγάλο ελάττωμα ως στάση ζωής. Είναι όμως αναμενόμενο να το έχουν οι νέοι».
Το μέλλον της ανθρωπότητας – «Όλοι είμαστε ένα, χωρίς σύνορα»
«Δεν υπάρχει εμπειρογνώμονας του μέλλοντος. Πρέπει να πω ότι ζούμε όλοι την ίδια εικονική εμπειρία, ζούμε αυτό που ονομάζω «το μέλλον-παρόν». Επομένως ποιό είναι το παρόν του μέλλοντος; Ασφαλώς η ψηφιακή πραγματικότητα, που χάρη σ’ αυτήν ζούμε σε έναν κόσμο εικονικό, «εξ αποστάσεως» θα έλεγα, και το «εμείς» έχει γίνει «εγώ». Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει η παγκοσμιοποίηση, από την οποία έχουμε διδαχθεί ότι κανείς δεν είναι νησίδα. Όλοι είμαστε ένα, χωρίς σύνορα, και με την αγωνία για το καλύτερο».
«Το σημαντικό για μένα είναι η συμβίωση»
«Είναι άλλο η μοναχικότητα και άλλο η μοναξιά. Προσωπικά, μου αρέσει η μοναχικότητα, αλλά, παρ’ όλα αυτά, το σημαντικό για μένα είναι η συμβίωση. Αυτή είναι το ανθρώπινο, αυτή ταιριάζει στον άνθρωπο, αυτή είναι που έκανε τον Έλληνα να μιλάει για «συνάνθρωπο», μια λέξη αμετάφραστη. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι στη ζωή όπως ο Ροβινσώνας Κρούσος».
«Άκου, Ελένη, εσύ και εγώ θα είμαστε οι άντρες της χρονιάς!»
«Είναι άλλο η μοναχικότητα και άλλο η μοναξιά. Προσωπικά, μου αρέσει η μοναχικότητα, αλλά, παρ’ όλα αυτά, το σημαντικό για μένα είναι η συμβίωση. Αυτή είναι το ανθρώπινο, αυτή ταιριάζει στον άνθρωπο, αυτή είναι που έκανε τον Έλληνα να μιλάει για «συνάνθρωπο», μια λέξη αμετάφραστη. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι στη ζωή όπως ο Ροβινσώνας Κρούσος».
«Άκου, Ελένη, εσύ και εγώ θα είμαστε οι άντρες της χρονιάς!»
«Υπήρξα στενή φίλη με τη Σιμόν Βέιλ, τη διάσημη φιλόσοφο, ακτιβίστρια και πρώτη γυναίκα Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1979 έως το 1982. Σε κάποια από τις συναντήσεις μας, μου είπε: «Άκου, Ελένη, εσύ και εγώ θα είμαστε οι άντρες της χρονιάς!», καταδεικνύοντας πόσο δύσκολο ήταν για μια γυναίκα να ανέλθει σε πανεπιστημιακά αξιώματα την εποχή εκείνη. Πόσο πολύ πιο δύσκολο μάλιστα, εάν ήσουν και από άλλη χώρα. Η Γαλλία είχε ένα κλαμπ, που λεγόταν “Le Siècle”, «Ο Αιώνας», και μέλη του ήταν όσοι είχαν κορυφαίες διοικητικές θέσεις στη Γαλλία. Στην αρχή δεν συμμετείχαν γυναίκες, και όταν το αποφάσισαν, δέχτηκαν μόνο οκτώ, μεταξύ των οποίων ήμουν κι εγώ. Μία φορά τον μήνα γευμάτιζαν όλοι μαζί. Καθόντουσαν ανά ομάδες, σε ξεχωριστά τραπέζια, και την πρώτη φορά που πήγα, κάθισα μαζί με τον Άγγλο Όουεν-Τζόουνς, ο οποίος ήταν τότε Γενικός Διευθυντής της L’Οréal και έπαιρνε τον μεγαλύτερο μισθό στη χώρα. Κάποια στιγμή, καθώς τρώγαμε, γυρίζει και μου λέει: «Κυρία Αρβελέρ, εσείς και εγώ είμαστε οι πιο επιτυχημένοι μετανάστες στη Γαλλία». Αναιδέστατη εγώ, του απαντώ: «Δεν είναι το ίδιο. Εσείς είστε άντρας, αγγλόφωνος και σε ιδιωτική εταιρεία, ενώ εγώ είμαι γυναίκα, ελληνόφωνη και σε δημόσιο φορέα». Και καθώς ήταν έξυπνος, απάντησε αμέσως: «Δίκιο έχετε»».
«Οι Έλληνες είναι οι μόνοι Βαλκάνιοι που δεν ελευθέρωσαν την κοιτίδα του Γένους τους»
«… Και εννοώ την Κωνσταντινούπολη. Άλλο κοιτίδα, άλλο πρωτεύουσα. Το 1834 ο Όθωνας, λόγω της λατρείας που είχε στην αρχαία Αθήνα, την έκανε πρωτεύουσα με επτά χιλιάδες κατοίκους, και σπίτια εκ των οποίων τα μισά ήταν χωρίς στέγη. Μετά οι Έλληνες ένιωσαν ότι ήταν απόγονοι του Περικλή, και πολύ λίγοι γνώριζαν για τον Ιουστινιανό, τον Φωκά και τη γυναίκα του τη Θεανώ. Αυτό ισχύει μέχρι σήμερα. Δεν έχουμε ανακηρύξει ούτε καν όσιο τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ τον Παλαιολόγο, τον μαρμαρωμένο βασιλιά κατά την παράδοση, τον πρώτο νεομάρτυρα του Γένους […] Η Κωνσταντινούπολη ήταν ταυτόχρονα τρία πράγματα: η «Αρχαία Ελλάδα» χάρη στη γλώσσα, η «Ρώμη» χάρη στη διοικητική οργάνωση και η «Ιερουσαλήμ» χάρη στη θρησκεία. Αυτά, και τα τρία ταυτόχρονα, είναι βυζαντινή κατάκτηση. Η αρχαία Αθήνα δεν τα είχε και τα τρία μαζί. Άρα, η κοιτίδα του Γένους είναι η Κωνσταντινούπολη».
Η έννοια «έθνος»
«Ποιος δίνει πρώτος τον ορισμό του έθνους; Τον δίνει ο Ηρόδοτος, όταν αναφέρει τη στιχομυθία του Δημάρατου με τον Ξέρξη το 480 π.Χ. Ο Δημάρατος ήταν βασιλιάς της Σπάρτης, μάλωσε κάποτε με τον Λεωτυχίδη, τον έτερο βασιλιά (στη Σπάρτη υπήρχε ο θεσμός της διπλής βασιλείας), τον έδιωξαν και πήγε με τους Πέρσες. Ο Ξέρξης λέει στον Δημάρατο ότι έχει συγκεντρώσει περίπου ένα εκατομμύριο στρατό και θα κάνει περίπατο στην Ελλάδα. Και ο Δημάρατος απαντά: «Βασιλέα, πρόσεχε, μπορεί αυτοί να είναι χωρισμένοι σε πόλεις, να σκοτώνονται μεταξύ τους, αλλά μπροστά στον ξένο θα γίνουν μια γροθιά». Ο Ξέρξης τότε τον ρωτάει για ποιο λόγο θα γίνει αυτό, και απαντά ο Δημάρατος: «Για το ομόγλωσσο, το ομόθρησκο, το ομόηθες και το όμαιμο». Ίδια γλώσσα, ίδια θρησκεία, ίδια ήθη, ίδιο αίμα. Σήμερα οι Έλληνες έχουν μια κληρονομιά με ρήγματα, όμως υπάρχει η συνείδηση του ανήκειν, που τους οδηγεί ως τους αρχαιοτάτους χρόνους».
«Ένα ψηφιδωτό θα ήθελα»
«… Αν μπορούσα να έχω κάτι, θα ήθελα το ψηφιδωτό όπου απεικονίζεται ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ και η συνοδεία του, το οποίο βρίσκεται στον Άγιο Βιτάλιο της Ραβέννας, στον διάδρομο στην είσοδο. Από τη μία μεριά του διαδρόμου είναι το ψηφιδωτό με τον Ιουστινιανό και την ακολουθία του και από την άλλη ένα άλλο της αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Αν σταθείς στη μέση, θα διαπιστώσεις ότι ο ένας κοιτάζει τον άλλον. Σε αυτό το ψηφιδωτό ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός απεικονίζεται στο κέντρο της παράστασης, συνοδευόμενος από φρουρούς και αξιωματούχους, και δίπλα του στέκεται ο επίσκοπος της Ραβέννας Μαξιμιανός, όπως βλέπουμε να γράφει η επιγραφή πάνω από το κεφάλι του. Ρωτούσα συχνά τους φοιτητές μου: Ένα ψηφιδωτό που βρίσκεται στη Ραβέννα αναφέρει μόνο το όνομα του επισκόπου της Ραβέννας; Οι άλλοι που απεικονίζονται ποιοι είναι; Γιατί δεν τους αναφέρει; «Βρε σεις» τους έλεγα «σκεφτείτε το». Συνήθως δεν απαντούσε κανείς. Ο λόγος είναι επειδή αυτό το ψηφιδωτό «κεντήθηκε» στην Πόλη, όπου εκεί τους γνώριζαν όλους εκτός από τον Μαξιμιανό, γι’ αυτό γράφουν το όνομά του. Από αυτό βέβαια αποδεικνύεται ότι δεν υπήρχε μεγάλο εργαστήριο ψηφιδωτών στη Ραβέννα. Για να επανέλθουμε στο ερώτημά σας, θα ήθελα επίσης να έχω τη γνήσια εικόνα του Ιωάννη του Πρόδρομου των Σερρών, της οποίας έχω μόνο αντίγραφο».
«Οι Έλληνες είναι οι μόνοι Βαλκάνιοι που δεν ελευθέρωσαν την κοιτίδα του Γένους τους»
«… Και εννοώ την Κωνσταντινούπολη. Άλλο κοιτίδα, άλλο πρωτεύουσα. Το 1834 ο Όθωνας, λόγω της λατρείας που είχε στην αρχαία Αθήνα, την έκανε πρωτεύουσα με επτά χιλιάδες κατοίκους, και σπίτια εκ των οποίων τα μισά ήταν χωρίς στέγη. Μετά οι Έλληνες ένιωσαν ότι ήταν απόγονοι του Περικλή, και πολύ λίγοι γνώριζαν για τον Ιουστινιανό, τον Φωκά και τη γυναίκα του τη Θεανώ. Αυτό ισχύει μέχρι σήμερα. Δεν έχουμε ανακηρύξει ούτε καν όσιο τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ τον Παλαιολόγο, τον μαρμαρωμένο βασιλιά κατά την παράδοση, τον πρώτο νεομάρτυρα του Γένους […] Η Κωνσταντινούπολη ήταν ταυτόχρονα τρία πράγματα: η «Αρχαία Ελλάδα» χάρη στη γλώσσα, η «Ρώμη» χάρη στη διοικητική οργάνωση και η «Ιερουσαλήμ» χάρη στη θρησκεία. Αυτά, και τα τρία ταυτόχρονα, είναι βυζαντινή κατάκτηση. Η αρχαία Αθήνα δεν τα είχε και τα τρία μαζί. Άρα, η κοιτίδα του Γένους είναι η Κωνσταντινούπολη».
Η έννοια «έθνος»
«Ποιος δίνει πρώτος τον ορισμό του έθνους; Τον δίνει ο Ηρόδοτος, όταν αναφέρει τη στιχομυθία του Δημάρατου με τον Ξέρξη το 480 π.Χ. Ο Δημάρατος ήταν βασιλιάς της Σπάρτης, μάλωσε κάποτε με τον Λεωτυχίδη, τον έτερο βασιλιά (στη Σπάρτη υπήρχε ο θεσμός της διπλής βασιλείας), τον έδιωξαν και πήγε με τους Πέρσες. Ο Ξέρξης λέει στον Δημάρατο ότι έχει συγκεντρώσει περίπου ένα εκατομμύριο στρατό και θα κάνει περίπατο στην Ελλάδα. Και ο Δημάρατος απαντά: «Βασιλέα, πρόσεχε, μπορεί αυτοί να είναι χωρισμένοι σε πόλεις, να σκοτώνονται μεταξύ τους, αλλά μπροστά στον ξένο θα γίνουν μια γροθιά». Ο Ξέρξης τότε τον ρωτάει για ποιο λόγο θα γίνει αυτό, και απαντά ο Δημάρατος: «Για το ομόγλωσσο, το ομόθρησκο, το ομόηθες και το όμαιμο». Ίδια γλώσσα, ίδια θρησκεία, ίδια ήθη, ίδιο αίμα. Σήμερα οι Έλληνες έχουν μια κληρονομιά με ρήγματα, όμως υπάρχει η συνείδηση του ανήκειν, που τους οδηγεί ως τους αρχαιοτάτους χρόνους».
«Ένα ψηφιδωτό θα ήθελα»
«… Αν μπορούσα να έχω κάτι, θα ήθελα το ψηφιδωτό όπου απεικονίζεται ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ και η συνοδεία του, το οποίο βρίσκεται στον Άγιο Βιτάλιο της Ραβέννας, στον διάδρομο στην είσοδο. Από τη μία μεριά του διαδρόμου είναι το ψηφιδωτό με τον Ιουστινιανό και την ακολουθία του και από την άλλη ένα άλλο της αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Αν σταθείς στη μέση, θα διαπιστώσεις ότι ο ένας κοιτάζει τον άλλον. Σε αυτό το ψηφιδωτό ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός απεικονίζεται στο κέντρο της παράστασης, συνοδευόμενος από φρουρούς και αξιωματούχους, και δίπλα του στέκεται ο επίσκοπος της Ραβέννας Μαξιμιανός, όπως βλέπουμε να γράφει η επιγραφή πάνω από το κεφάλι του. Ρωτούσα συχνά τους φοιτητές μου: Ένα ψηφιδωτό που βρίσκεται στη Ραβέννα αναφέρει μόνο το όνομα του επισκόπου της Ραβέννας; Οι άλλοι που απεικονίζονται ποιοι είναι; Γιατί δεν τους αναφέρει; «Βρε σεις» τους έλεγα «σκεφτείτε το». Συνήθως δεν απαντούσε κανείς. Ο λόγος είναι επειδή αυτό το ψηφιδωτό «κεντήθηκε» στην Πόλη, όπου εκεί τους γνώριζαν όλους εκτός από τον Μαξιμιανό, γι’ αυτό γράφουν το όνομά του. Από αυτό βέβαια αποδεικνύεται ότι δεν υπήρχε μεγάλο εργαστήριο ψηφιδωτών στη Ραβέννα. Για να επανέλθουμε στο ερώτημά σας, θα ήθελα επίσης να έχω τη γνήσια εικόνα του Ιωάννη του Πρόδρομου των Σερρών, της οποίας έχω μόνο αντίγραφο».
Στύλος με διαφημιστικές πινακίδες έπεσε από τους θυελλώδεις ανέμους και τραυμάτισε μία 15χρονη στο κεφάλι
Αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν ότι μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα οι ριπές του αέρα ήταν τόσο δυνατές, που ξερίζωσαν την πινακίδα, η οποία κατέληξε στο πεζοδρόμιο, τραυματίζοντας το ανήλικο κορίτσι.
«Είδα την κοπέλα να πέφτει και να αιμορραγεί. Ήταν μόλις 15 ετών», ανέφερε συγκλονισμένος μάρτυρας.
Στο σημείο έσπευσε άμεσα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, που μετέφερε τη μαθήτρια στο νοσοκομείο ΚΑΤ, όπου της παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες για τα τραύματα.
Σύμφωνα με κατοίκους της περιοχής, ο στύλος φέρεται να ήταν παλαιός και σε κακή κατάσταση.
Σύμφωνα με κατοίκους της περιοχής, ο στύλος φέρεται να ήταν παλαιός και σε κακή κατάσταση.
Πηγή: star.gr - enikos.gr - ClopYPastE.gr - ClopYandPastE.gr - ClopYandPastE.blogspot.com
Προσωπικός Αριθμός: Αυτόματη έκδοση για όλους
Η απόδοση του Προσωπικού Αριθμού υλοποιείται σταδιακά και χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε ενέργεια από τους πολίτες.
Όλα αυτά εν μέσω έντονων αντιδράσεων από τους Έλληνες που καταγγέλλουν τον Προσωπικό Αριθμό σαν ένα μέτρο «ελέγχου και επιτήρησης» αναφέροντας ότι η συγκέντρωση όλων των προσωπικών, οικονομικών και βιομετρικών δεδομένων σε έναν ενιαίο ψηφιακό φάκελο αυξάνει τον κίνδυνο καταχρήσεων και παραβίασης θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Τί πρέπει να ξέρετε για τον Προσωπικό Αριθμό
1. Ο Προσωπικός Αριθμός δεν αντικαθιστά άλλους αριθμούς (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΤΑΥΤΌΤΗΤΑΣ)
2. Δεν τηρείται από άλλους δημόσιους φορείς πλην του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης
3. Δεν υφίσταται πρόβλεψη για χρήση του Προσωπικού Αριθμού σε φορείς του Ιδιωτικού Τομέα
Σημειώνεται ότι δεν υπάρχει κάποια κοινοτική οδηγία ή σχέδιο για την έκδοση του Προσωπικού Αριθμού. Το μόνο σχετικό που σχεδιάζεται αυτή την στιγμή, είναι το ψηφιακό πορτοφόλι, που θα περιέχει όλα τα προσωπικά δεδομένα του κάθε πολίτη.
Σημειώνεται ότι δεν υπάρχει κάποια κοινοτική οδηγία ή σχέδιο για την έκδοση του Προσωπικού Αριθμού. Το μόνο σχετικό που σχεδιάζεται αυτή την στιγμή, είναι το ψηφιακό πορτοφόλι, που θα περιέχει όλα τα προσωπικά δεδομένα του κάθε πολίτη.
Πηγή: iguru.gr - pa.gov.gr - ClopYPastE.gr - ClopYandPastE.gr - ClopYandPastE.blogspot.com
«Έφυγε» από τη ζωή ο Διονύσης Σαββόπουλος
Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1944 στη Θεσσαλονίκη και σε ηλικία περίπου 20 ετών βρέθηκε στην Αθήνα για να ασχοληθεί με το τραγούδι, εγκαταλείποντας τη Νομική Σχολή. Το 1967 φυλακίστηκε δύο φορές από τη χούντα.
Συνεργάστηκε με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως μεταξύ άλλων τη Μαρία Φαραντούρη, τον Μάνο Λοΐζο (με τους οποίους είχε εμφανιστεί στα πρώτα του βήματα σε νυχτερινά κέντρα), τη Δόμνα Σαμίου, τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Μάνο Χατζηδάκι και τον Μανώλη Ρασούλη, ενώ είχε υπογράψει τη μουσική στην ταινία "Happy Day" του Παντελή Βούλγαρη.
Πολλά τα πολιτικά τραγούδια που τον έκαναν γνωστό, στο ξεκίνημα της μουσικής του καριέρας όπως «Οι Δεκαπέντε (Αμνηστία '64)», η «Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ», «Η παράγκα», «Κιλελέρ», «Η Δημοσθένους λέξις», «Άγγελος εξάγγελος» ενώ ο «Μπάλλος» θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους δίσκους της ελληνικής ροκ, καθώς σε 17 λεπτά το «πάντρεψε» με την παραδοσιακή μουσική.
Το τελευταίο διάστημα είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο, ενώ ήταν γνωστή η πολύχρονη «μάχη» με τον καρκίνο.
Στέφανος Ντούσκος: Χρυσό μετάλλιο στον τελικό του σκιφ στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Κωπηλασίας
Ο Έλληνας κωπηλάτης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο τερματίζοντας σε χρόνο 6:36:75, ενώ αφιέρωσε την επιτυχία του σε όλους τους Έλληνες.
Αμερική: Άνδρας που προκάλεσε σύγκρουση drone με πυροσβεστικό αεροπλάνο καταδικάστηκε σε φυλάκιση και πρόστιμα 156.000 δολαρίων
Ο Akemann είναι συνιδρυτής της Treyarch, εταιρείας βιντεοπαιχνιδιών γνωστής για τη σειρά Call of Duty. Το drone του (DJI Mini 3 Pro) συγκρούστηκε στις 9 Ιανουαρίου 2025 με πυροσβεστικό αεροπλάνο Super Scooper που επιχειρούσε στη φωτιά του Pacific Palisades.
Ο Akemann παραδέχτηκε την ενοχή του για «επικίνδυνη λειτουργία μη επανδρωμένου αεροσκάφους» σε ομοσπονδιακό δικαστήριο του Λος Άντζελες. Εκτός από τη φυλάκιση, του επιβλήθηκαν 30 ημέρες κατ’ οίκον περιορισμού και 150 ώρες κοινωνικής εργασίας για την υποστήριξη των προσπαθειών ανακούφισης από τις πυρκαγιές στη Νότια Καλιφόρνια.
Το περιστατικό άφησε μια τρύπα μεγέθους μπάλας ποδοσφαίρου στο φτερό του αεροσκάφους, προκαλώντας σοβαρή ζημιά και θέτοντάς το εκτός υπηρεσίας για αρκετές ημέρες, σε μια περίοδο που υπήρχαν διαθέσιμα μόλις δύο Super Scoopers. Οι επισκευές κόστισαν τουλάχιστον 65.000 δολάρια, ενώ ο Akemann υποχρεώθηκε να καλύψει αποζημιώσεις τόσο προς την κυβέρνηση του Κεμπέκ, που είχε παραχωρήσει το αεροσκάφος, όσο και προς την εταιρεία επισκευών.
Σε επιστολή του προς το δικαστήριο, εξέφρασε «βαθιά μεταμέλεια και ειλικρινή συγγνώμη» προς το πλήρωμα του αεροσκάφους και τους πολίτες του Λος Άντζελες, χαρακτηρίζοντας την πράξη του «ανόητη και απερίσκεπτη». Όπως ανέφερε, πέταξε το drone από «περιέργεια» για να δει τις ζημιές της φωτιάς και από «ανησυχία» για έναν φίλο του, αλλά έχασε το σήμα και τον έλεγχο του μηχανισμού.
Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπορίας (FAA) είχε εκδώσει τότε προσωρινή απαγόρευση πτήσεων drones (Temporary Flight Restrictions), στην περιοχή, λόγω των ενεργών πυρκαγιών. Η παραβίαση αυτής της οδηγίας συνιστά ομοσπονδιακό αδίκημα, με ποινές που μπορούν να φτάσουν έως και τους 12 μήνες φυλάκισης.
«Έφυγε» από τη ζωή ο μεγάλος δεξιοτέχνης του κλαρίνου, Πετρολούκας Χαλκιάς
Ποιός ήταν ο Πετρολούκας Χαλκιάς
Το όνομά του έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Ο Πετρολούκας Χαλκιάς, ο κορυφαίος δεξιοτέχνης του ηπειρώτικου κλαρίνου, δεν υπήρξε απλώς ένας μουσικός, αλλά ένας ολόκληρος θεσμός. Ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στη διάσωση, διατήρηση και διάδοση του ηπειρώτικου ήχου, μετατρέποντάς τον σε παγκόσμιο πολιτιστικό πρεσβευτή της Ελλάδας.
Τα πρώτα χρόνια στο Δελβινάκι
Γεννημένος το 1934 στο Δελβινάκι Πωγωνίου, μέσα στη μουσική παράδοση της Ηπείρου, ο Πετρολούκας μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου οι ήχοι του κλαρίνου, του λαούτου και των μοιρολογιών συνόδευαν την καθημερινότητα. Ο πατέρας του, Περικλής Χαλκιάς, ήταν επίσης μουσικός, και παρότι αρχικά δίσταζε να αφήσει το παιδί του να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι, σύντομα αναγνώρισε το ταλέντο του.
Στα 11 του χρόνια ο Πετρολούκας ξεκίνησε να μαθαίνει κλαρίνο με δάσκαλο τον Φίλιππα Ρούντα, έναν από τους σημαντικότερους κλαρινετίστες της εποχής. Το χάρισμά του ήταν εμφανές από νωρίς. Γρήγορα έγινε γνωστός σε όλη την Ήπειρο για την καθαρότητα του ήχου του, τη δεξιοτεχνία, αλλά κυρίως για την ψυχή που έδινε σε κάθε του ερμηνεία.
Η μετανάστευση και οι εμφανίσεις στις ΗΠΑ
Τη δεκαετία του 1960, ακολουθώντας το μεταναστευτικό ρεύμα χιλιάδων Ελλήνων, ο Πετρολούκας Χαλκιάς βρέθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί έζησε για δύο δεκαετίες, χωρίς ποτέ να αποκοπεί από την ελληνική μουσική παράδοση. Αντίθετα, η παραμονή του στις ΗΠΑ τον ανέδειξε σε πρεσβευτή της ηπειρώτικης μουσικής στην ομογένεια, σε φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής και σε Πανεπιστήμια.
Η παρουσία του στις ΗΠΑ υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική για τη διάδοση της ελληνικής δημοτικής μουσικής στην Αμερική, αλλά και για τη δημιουργία ενός νέου ακροατηρίου που γνώρισε και αγάπησε τον πλούτο του ηπειρώτικου ήχου μέσα από τις ερμηνείες του Χαλκιά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος είχε την ευκαιρία να παίξει ακόμη και στον Λευκό Οίκο, σε μια στιγμή συμβολικής αναγνώρισης της ελληνικής μουσικής κληρονομιάς.
Η επιστροφή στην Ελλάδα και η καταξίωση
Το 1979 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί του την εμπειρία και τη γνώση που αποκόμισε στο εξωτερικό. Σύντομα οι ηχογραφήσεις του κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Με δίσκους όπως τα «Μοιρολόγια και γυρίσματα» και οι «Δρόμοι της ψυχής», ο Πετρολούκας Χαλκιάς έφερε την ηπειρώτικη μουσική στο επίκεντρο της ελληνικής δισκογραφίας, την εποχή που η παραδοσιακή μουσική διεκδικούσε ξανά τη θέση που της άξιζε στη δημόσια σφαίρα.
Η μουσική του χαρακτηρίζεται από τον σεβασμό στο ύφος και τη λιτότητα της ηπειρώτικης παράδοσης, συνδυασμένα με μια μοναδική εκφραστικότητα που απογείωνε κάθε μοιρολόγι, κάθε σκάρο, κάθε πανηγυριώτικο σκοπό. Το παίξιμό του δεν ήταν μόνο τεχνικά άρτιο, αλλά βαθιά βιωματικό, βγαλμένο μέσα από τον ίδιο τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Ο δάσκαλος των νεότερων γενεών
Εκτός από δεξιοτέχνης, ο Πετρολούκας Χαλκιάς υπήρξε και μεγάλος δάσκαλος. Δίδαξε δεκάδες νεότερους μουσικούς, μεταφέροντας όχι μόνο την τεχνική, αλλά και τη φιλοσοφία της ηπειρώτικης μουσικής, που βασίζεται στη λιτότητα, τη συγκίνηση και το βίωμα. Ανάμεσα στους μαθητές του ξεχωρίζουν σημερινοί κλαρινετίστες, λαουτιέρηδες και τραγουδιστές που συνεχίζουν την παράδοση με σεβασμό και αυθεντικότητα.
Ο ίδιος θεωρούσε πάντα πως το κλαρίνο είναι «φωνή της ψυχής». «Δεν παίζεις κλαρίνο, μιλάς με το κλαρίνο», έλεγε χαρακτηριστικά, θέλοντας να δείξει ότι το όργανο δεν είναι απλώς ένα τεχνικό μέσο, αλλά προέκταση του εσωτερικού κόσμου του μουσικού.
Ο Πετρολούκας Χαλκιάς παρέμεινε μέχρι τα βαθιά του γεράματα ενεργός, δίνοντας συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, συμμετέχοντας σε φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής και ηχογραφώντας. Οι τιμητικές διακρίσεις υπήρξαν πολλές, αλλά εκείνος παρέμενε πάντα σεμνός, πιστός στην καταγωγή και στην τέχνη του.
Δεν υπήρξε μόνο μεγάλος καλλιτέχνης, αλλά και ζωντανός φορέας μνήμης, ιστορίας και πολιτισμού. Η παρακαταθήκη του παραμένει τεράστια: εκατοντάδες ηχογραφήσεις, αναρίθμητες ζωντανές εμφανίσεις, εκατοντάδες μαθητές και πάνω απ’ όλα, η ίδια η συνέχιση του ηπειρώτικου ήχου.
Σε μια εποχή όπου οι παραδόσεις συχνά χάνονται μέσα στο θόρυβο της εποχής, η μορφή του Πετρολούκα Χαλκιά θα στέκει πάντα ως φάρος αυθεντικότητας. Η Ήπειρος, η Ελλάδα και η παγκόσμια μουσική σκηνή οφείλουν πολλά στον άνθρωπο που έκανε το κλαρίνο να μιλάει την πιο βαθιά ανθρώπινη γλώσσα: αυτή της ψυχής.
Eurovision 2025: Μεγάλη νικήτρια η Αυστρία με τον JJ και το τραγούδι "Wasted Love". Στην 6η θέση η Ελλάδα με την Κλαυδία
Η φετινή διοργάνωση, ένα πανόραμα μελωδιών και φαντασμαγορικών σκηνικών, ανέδειξε μεγάλο νικητή τον Αυστρο-φιλιππινέζο JJ με το "Wasted Love".
Με μια απίστευτη ερμηνεία που ξεχείλιζε από ευαισθησία και εσωτερικότητα σε ασπρόμαυρο φόντο, ο νεαρός τενόρος καθήλωσε το κοινό στην κατάμεστη αρένα.
Η εμφάνισή του επισφράγισε τα προγνωστικά και τα στοιχήματα που τον έχριζαν φαβορί από πολύ νωρίς.
Συγκεντρώνοντας 436 βαθμούς η Αυστρία θα φιλοξενήσει την επόμενη διοργάνωση.
Στη δεύτερη θέση ήρθε το Ισραήλ με 357 βαθμούς και ακολουθούν η Εσθονία με 356 βαθμούς, η Σουηδία με 321 βαθμούς και η Ιταλία στη 5η θέση με 256 βαθμούς.
Η Ελλάδα με την Κλαυδία και το τραγούδι «Αστερομάτα» κατέλαβε την 6η θέση συγκεντρώνοντας 231 βαθμούς. Ακολουθούν η Γαλλία με 230 βαθμούς, η Αλβανία με 218 βαθμούς, η Ουκρανία με 218 βαθμούς επίσης και η Ελβετία στη 10 θέση, με 214 βαθμούς.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2026 θα είναι η 70η επέτειος του κορυφαίου μουσικού θεσμού καθώς η πρώτη διοργάνωση έλαβε χώρα το 1956 στο Λουγκάνο της Ελβετίας με νικήτρια την Λις Άσια και το τραγούδι "Refrain".
Ουρουγουάη: «Έφυγε» από τη ζωή ο φτωχότερος πρόεδρος του κόσμου
«Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο του συντρόφου μας, Πέπε Μουχίκα», αναφέρει ο πρόεδρος Όρσι σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ (πρώην Twitter), συμπληρώνοντας: «Σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας έδωσες και για την αστείρευτη αγάπη για τον λαό σου».
Ο Μουχίκα, εμβληματική προσωπικότητα της αριστεράς στη Λατινική Αμερική, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Ουρουγουάης από το 2010 έως το 2015, διαγνώστηκε με καρκίνο τον Μάιο του 2024. Τον περασμένο Ιανουάριο αποκάλυψε πως ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί και ότι ο γερασμένος οργανισμός του δεν μπορούσε πλέον να ανεχθεί τη θεραπεία.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε η σύζυγός του στο Radio Sarandi και μεταδόθηκε τη Δευτέρα, 12/5/2025, η Λουσία Τοπολάνσκι ανέφερε πως ο καρκίνος του Χοσέ Μουχίκα βρισκόταν πλέον στο «τελικό στάδιο» και ότι ο 89χρονος πρώην πρόεδρος λάμβανε παρηγορητική φροντίδα για την ανακούφιση του πόνου.
Ο «φτωχότερος πρόεδρος του κόσμου», όπως τον αποκαλούσαν, επειδή έδωσε σχεδόν όλον τον μισθό που λάμβανε ως αρχηγός του κράτους σε ένα πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας, ο Χοσέ Μουχίκα έκανε την Ουρουγουάη πρωτοπόρο στην υιοθέτηση προοδευτικών μέτρων σε ό,τι αφορά στο δικαίωμα στην άμβλωση, τον γάμο μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών και τη νομιμοποίηση της κάνναβης (η πρώτη χώρα παγκοσμίως, το 2013). Ο πρώην αντάρτης βασανίστηκε και πέρασε 13 χρόνια στη φυλακή - τα περισσότερα κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας (1973-85). Εξελέγη βουλευτής, γερουσιαστής, διορίστηκε υπουργός και κατόπιν ανέλαβε την προεδρία της χώρας των 3,4 εκατομμυρίων κατοίκων.
Έφυγε από τη ζωή ο αγαπητός τραγουδιστής Μανώλης Λιδάκης
Ο αγαπημένος Έλληνας τραγουδιστής γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1960 και άρχισε να ασχολείται με τη μουσική από πολύ νεαρή ηλικία. Στα εννέα του χρόνια, άρχισε τις μουσικές του σπουδές στην κιθάρα, τα πνευστά και στη θεωρία της μουσικής. Από το 1970 ως το 1977, συμμετείχε στις φιλαρμονικές του Ηρακλείου παίζοντας ευφώνιο και τρομπέτα.
Το 1982, ο Εμμανουήλ Σπυρλιδάκης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, ανέβηκε στην Αθήνα, όπου πήρε μέρος στην τηλεοπτική εκπομπή «Να η Ευκαιρία», ενώ υπέγραψε και το πρώτο του συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία. Από τότε ξεκίνησε επαγγελματικά το τραγούδι, ενώ παλαιότερα τραγουδούσε σε μικρές ταβέρνες, μπουάτ και μουσικά μαγαζιά είτε στην Αθήνα, είτε στην Κρήτη, είτε μαζί με τον αδερφό του στις Σέρρες.
Το 1982, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, «Μετά Από Σένα», του Γιώργου Κατσαρού, ενώ συμμετείχε στον δίσκο «Μίλα Μου Απλά» με την Ελένη Δήμου και τον Γιάννη Πάριο, στο «Ρεπορτάζ» του Γιάννη Μαρκόπουλου με τον Γιώργο Νταλάρα κ.ά.
Το 1988, υπογράφει συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Sony Music, οπότε και αρχίζει να γίνεται περισσότερο γνωστός και δημοφιλής, ειδικά με τον δίσκο του «Ούτε Που Ρώτησα» (1990). Τα επόμενα χρόνια, ακολουθεί πληθώρα συνεργασιών και κυκλοφορίες δίσκων με μεγάλη απήχηση στο κοινό, οι οποίοι τον καθιέρωσαν ως έναν εκπρόσωπο του λεγόμενου μοντέρνου έντεχνου και του λαϊκού ελληνικού τραγουδιού.
Τον Ιούνιο του 2001, ο Λιδάκης κυκλοφορεί το άλμπουμ «Υλικό Ονείρων», στο οποίο συνεργάζεται με τον Γιώργο Ανδρέου, τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Κώστα Λειβαδά, τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Άλκη Αλκαίο. Το τραγούδι που έδωσε τον τίτλο του στο άλμπουμ είναι ένα ντουέτο του Λιδάκη με την Ελένη Τσαλιγοπούλου (είχαν συνεργαστεί ξανά το 2002 σε μουσικές εμφανίσεις στη «Σφεντόνα»), εμπνευσμένο από την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ.
Το 2006, συνεργάστηκε σε μουσικές εμφανίσεις με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, αφιέρωμα στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι. Αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής ήταν ο δίσκος «4 Θεατρικοί Μύθοι», που περιλαμβάνει τη μουσική που έγραψε ο Χατζιδάκις για τον «Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα, το «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Καμπανέλλη, τον «Καπετάν Μιχάλη» του Νίκου Καζαντζάκη και τον «Κύκλο με την Κιμωλία» του Μπρεχτ.
Το 1988, υπογράφει συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Sony Music, οπότε και αρχίζει να γίνεται περισσότερο γνωστός και δημοφιλής, ειδικά με τον δίσκο του «Ούτε Που Ρώτησα» (1990). Τα επόμενα χρόνια, ακολουθεί πληθώρα συνεργασιών και κυκλοφορίες δίσκων με μεγάλη απήχηση στο κοινό, οι οποίοι τον καθιέρωσαν ως έναν εκπρόσωπο του λεγόμενου μοντέρνου έντεχνου και του λαϊκού ελληνικού τραγουδιού.
Είχε καταπιαστεί και με την κρητική μουσική, διασκευάζοντας διάφορα παλιά ριζίτικα και άλλα κρητικά τραγούδια (π.χ. δίσκος «Κόκκινο Ακρογιάλι»). Ο ίδιος επίσης είχε δηλώσει ότι είχε επηρεαστεί από τον Ξυλούρη, τον Μπαξεβάνη, τον Αηδονίδη, τον Καζαντζίδη, τον Μπιθικώτση, αλλά και τη Μοσχολιού, τη Χαρούλα Αλεξίου και τη Δήμητρα Γαλάνη.
Τον Ιούνιο του 2001, ο Λιδάκης κυκλοφορεί το άλμπουμ «Υλικό Ονείρων», στο οποίο συνεργάζεται με τον Γιώργο Ανδρέου, τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Κώστα Λειβαδά, τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Άλκη Αλκαίο. Το τραγούδι που έδωσε τον τίτλο του στο άλμπουμ είναι ένα ντουέτο του Λιδάκη με την Ελένη Τσαλιγοπούλου (είχαν συνεργαστεί ξανά το 2002 σε μουσικές εμφανίσεις στη «Σφεντόνα»), εμπνευσμένο από την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ.
Το 2006, συνεργάστηκε σε μουσικές εμφανίσεις με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, αφιέρωμα στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι. Αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής ήταν ο δίσκος «4 Θεατρικοί Μύθοι», που περιλαμβάνει τη μουσική που έγραψε ο Χατζιδάκις για τον «Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα, το «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Καμπανέλλη, τον «Καπετάν Μιχάλη» του Νίκου Καζαντζάκη και τον «Κύκλο με την Κιμωλία» του Μπρεχτ.
Τον Φεβρουάριο του 2006 ο Μανώλης Λιδάκης κυκλοφορεί έναν ακόμα δίσκο, με τίτλο, «Κόκκινο Ακρογιάλι». Το album περιλαμβάνει 14 τραγούδια σε παραγωγή του ίδιου. Ξεχωρίζουν το εισαγωγικό του album, «Xορός Στον Ρυθμό Του Συρτού Πεντοζάλη», του Μάνου Χατζηδάκη, που αποτελεί το ορχηστρικό θέμα του «Kαπετάν Μιχάλη» του Nίκου Καζαντζάκη και το κρητικό ριζίτικο «Περιβόλι».
Το 2007, ο Μανώλης Λιδάκης μας ταξιδεύει με το «Αυστηρώς Λαϊκόν» στον χρόνο ερμηνεύοντας αγαπημένα κλασικά λαϊκά τραγούδια μεγάλων δημιουργών όπως: Bασίλη Τσιτσάνη, Απόστολου Καλδάρα, Μίκη Θεοδωράκη, Χρήστο Νικολόπουλου, Αντώνη Ρεπάνη, Ορφέα Περίδη, Σωκράτη Μάλαμα και άλλων πολλών.
Το 2008, άλλαξε δισκογραφική εταιρεία και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Legend. Την ίδια χρονιά, συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μπάμπη Στόκα στο Κέντρο Αθηνών.
Το 2007, ο Μανώλης Λιδάκης μας ταξιδεύει με το «Αυστηρώς Λαϊκόν» στον χρόνο ερμηνεύοντας αγαπημένα κλασικά λαϊκά τραγούδια μεγάλων δημιουργών όπως: Bασίλη Τσιτσάνη, Απόστολου Καλδάρα, Μίκη Θεοδωράκη, Χρήστο Νικολόπουλου, Αντώνη Ρεπάνη, Ορφέα Περίδη, Σωκράτη Μάλαμα και άλλων πολλών.
Το 2008, άλλαξε δισκογραφική εταιρεία και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Legend. Την ίδια χρονιά, συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μπάμπη Στόκα στο Κέντρο Αθηνών.
Βρες το κοντινότερο καταφύγιο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης
Τί προσφέρει ο διαδικτυακός χάρτης ασφαλών χώρων:
Προσβασιμότητα: Η υπηρεσία είναι διαθέσιμη διαδικτυακά χωρίς την ανάγκη εγκατάστασης εφαρμογής. Αρκεί να επισκεφθείς την ιστοσελίδα mysafetyplan.gov.gr.
Πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο: Ο χάρτης εμφανίζει όλες τις εγκεκριμένες τοποθεσίες προσωρινής φιλοξενίας πολιτών, όπως έχουν οριστεί από την Πολιτική Προστασία, τους Δήμους και τις Περιφέρειες.
Σταδιακή αναβάθμιση: Στο προσεχές διάστημα, η πλατφόρμα θα εμπλουτιστεί με πρόσθετες οδηγίες και ενημερωτικό υλικό για διάφορες κατηγορίες φυσικών καταστροφών.
Πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο: Ο χάρτης εμφανίζει όλες τις εγκεκριμένες τοποθεσίες προσωρινής φιλοξενίας πολιτών, όπως έχουν οριστεί από την Πολιτική Προστασία, τους Δήμους και τις Περιφέρειες.
Σταδιακή αναβάθμιση: Στο προσεχές διάστημα, η πλατφόρμα θα εμπλουτιστεί με πρόσθετες οδηγίες και ενημερωτικό υλικό για διάφορες κατηγορίες φυσικών καταστροφών.
Επιπλέον, έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην εξασφάλιση των τηλεπικοινωνιών ακόμα και σε έκτακτες συνθήκες. Σε συνεργασία με τις εταιρείες Cosmote, Vodafone και Nova, τοποθετούνται κινητές μονάδες και γεννήτριες σε περιοχές που πλήττονται ή είναι πιθανό να πληγούν από έντονη σεισμική ή άλλη φυσική δραστηριότητα, όπως η Σαντορίνη, η Ανάφη, η Αμοργός και η Ίος. Στόχος είναι να παραμείνουν οι τηλεπικοινωνίες αδιάλειπτες, ακόμη και σε συνθήκες διακοπής ρεύματος. Επιπλέον, ο HellasSat έχει προετοιμάσει κινητή μονάδα για δορυφορικές επικοινωνίες, η οποία θα μεταφερθεί στη Σαντορίνη και συγκεκριμένα στη βάση της Πολεμικής Αεροπορίας.
Η νέα υπηρεσία mySafetyPlan αποτελεί μέρος μιας συνολικής στρατηγικής της πολιτείας για την πρόληψη, την ασφάλεια και την άμεση ενημέρωση των πολιτών. Ο έγκαιρος προγραμματισμός, η γρήγορη καθοδήγηση και η βελτιωμένη επικοινωνία μεταξύ των φορέων και των πολιτών μπορούν να σώσουν ζωές και να περιορίσουν τις συνέπειες των φυσικών καταστροφών.
Σουηδία: Του επιβλήθηκε πρόστιμο 2.700 ευρώ, επειδή «πιλοτάριζε» μεθυσμένος το drone του
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το συμβάν που έλαβε χώρα στη Σουηδία, το οποίο θα γράψει ιστορία, ως η πρώτη περίπτωση προστίμου για πιλοτάρισμα drone υπό την επήρεια μέθης.
Προφανώς, η κατάσταση έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 2024 κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης κλασικών αυτοκινήτων. Η αστυνομία της περιοχής πετούσε το δικό της drone πάνω από τον χώρο, όταν παρατήρησε ένα ιδιωτικό drone που πετούσε στο ίδιο σημείο. Αυτό αποτέλεσε πρόβλημα, καθώς ο εναέριος χώρος ήταν περιορισμένος για την εκδήλωση και έτσι οι αστυνομικοί εντόπισαν τον χειριστή.
Όταν τον βρήκαν οι αρχές, ο 55χρονος πιλότος του drone είχε στο αίμα του 0,69 χιλιοστά του γραμμαρίου ανά λίτρο εκπνεόμενου αέρα. Το νόμιμο όριο στη Σουηδία είναι 0,2 και οι νόμοι για την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ είναι αυστηροί. Σύμφωνα με το σουηδικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο SVT, οι αρχές εφάρμοσαν την κλίμακα ποινών για την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ για να καθορίσουν το πρόστιμο σε αυτή την περίπτωση.
«Πρόκειται για ένα αεροσκάφος, παρόλο που πετάει μόνο του, ελέγχεται από κάποιον κάτω στο έδαφος και μπορεί να πέσει από μεγάλο ύψος και να τραυματίσει κάποιον», εξηγεί η Karin Hellmont, πρόεδρος του περιφερειακού δικαστηρίου. Αυτή η πλαισίωση εξηγεί γιατί η ίδια η ποινή ακούγεται τόσο σκληρή.
Ο άνδρας θα πληρώσει πρόστιμο 32.000 κορώνες, που μεταφράζεται σε περίπου 2.700 ευρώ. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για την πρώτη τέτοια υπόθεση στη χώρα.
Ο άνδρας θα πληρώσει πρόστιμο 32.000 κορώνες, που μεταφράζεται σε περίπου 2.700 ευρώ. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για την πρώτη τέτοια υπόθεση στη χώρα.
Εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος
Η νοσηλεία του Αρχιεπισκόπου στην Αθήνα ξεκίνησε στις 3 Ιανουαρίου 2025, έπειτα από αεροδιακομιδή από τα Τίρανα.
Ακολούθως είχε υποβληθεί εκτάκτως σε χειρουργική επέμβαση για την αντιμετώπιση αιμορραγικού επεισοδίου και είχε επιστρέψει στη ΜΕΘ, όπου νοσηλευόταν διασωληνωμένος. Τις τελευταίες ώρες η κατάσταση της υγείας του είχε παρουσιάσει νέα επιδείνωση.
Είχε αρχικά εισαχθεί σε νοσοκομείο της αλβανικής πρωτεύουσας στις 30 Δεκεμβρίου 2024, λόγω ίωσης που τον ταλαιπωρούσε.
Η ζωή και το έργο του
Ο κατά κόσμον Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος ήταν ο φωτισμένος ιεράρχης, ο διακεκριμένος πανεπιστημιακός δάσκαλος, που προτάθηκε για Νόμπελ Ειρήνης κατά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, που αναγέννησε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας και είχε σημαντικό ιεραποστολικό, κοινωνικό και συγγραφικό έργο.
Γεννήθηκε στον Πειραιά την 4η Νοεμβρίου 1929. Η μητέρα του ήταν από την Πρέβεζα, ο πατέρας του από τη Λευκάδα, ο παππούς του από την Κεφαλονιά. Μεγάλωσε στην Πρέβεζα κι αργότερα στον Πειραιά.
Σταθμοί στη ζωή του: το 1952, ολοκληρώνει αριστούχος τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών· το 1960, χειροτονείται διάκονος· τέσσερα χρόνια αργότερα πρεσβύτερος-αρχιμανδρίτης· το 1965-1969, σπουδάζει Θρησκειολογία, Ιεραποστολική και Εθνολογία στα Πανεπιστήμια Αμβούργου και Μαρβούργου· το 1972, εκλέγεται καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών· το 1981-1990, ως τοποτηρητής της Μητροπόλεως Ειρηνουπόλεως (Κένυα, Τανζανία, Ουγκάντα) αναπτύσσει ευρύτατο ιεραποστολικό και κοινωνικό έργο· το 1991 γίνεται ομότιμος καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών· το 1992, εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας· και, το 2005, γίνεται επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Θεολόγος, συγγραφέας, πρώην καθηγητής Πανεπιστημίου και αρχιερέας. Ένας από τους προέδρους της κεντρικής επιτροπής του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών και επίτιμος πρόεδρος της Παγκόσμιας Διάσκεψης Θρησκευμάτων για την Ειρήνη. Διετέλεσε επίσκοπος Ανδρούσης και Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Ελλάδος.
Ήταν 24 Ιουνίου του 1992 όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέλεξε ως Αρχιεπίσκοπο της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας τον επίσκοπο Ανδρούσης Αναστάσιο Γιαννουλάτο και η Εκκλησία της Αλβανίας αποκτούσε και πάλι κεφαλή ύστερα από χρόνια.
Με σύνθημα το «Χριστός Ανέστη», ο Αρχιεπίσκοπος φθάνει στην Αλβανία από το 1991 ως Πατριαρχικός Έξαρχος προκειμένου να διαπιστώσει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τότε η Ορθόδοξη Εκκλησία στη χώρα. Η οργάνωσή της ξεκίνησε από μηδενική βάση. Το έδαφός της ήταν κατεξοχήν εχθρικό, καθότι υπήρχε μεγάλη καχυποψία λόγω της ελληνικής καταγωγής του και καμιά εξασφάλιση οικονομικών πόρων. Όμως, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος εργάστηκε σκληρά όλα αυτά τα χρόνια και έδωσε ελπίδα – ελπιδοφόρο και το σύνθημά του «Χριστός Ανέστη» - και βοήθεια σε όλους ανεξαιρέτως στην Αλβανία, στα χρόνια που κράτησε το πηδάλιο της Εκκλησίας. Προχώρησε στην ανασύσταση και ανασυγκρότηση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας, με τη διαμόρφωση αρχικά νέου καταστατικού χάρτη το 2006. Καθόρισε, επίσης, τις σχέσεις της Εκκλησίας με την Πολιτεία με επίσημη Συμφωνία, η οποία έγινε νόμος του κράτους το 2009. Παράλληλα, ξεκίνησε τους αγώνες διεκδίκησης της εκκλησιαστικής περιουσίας, την οποία το αθεϊστικό κράτος του Χότζα είχε δεσμεύσει.
Η Αλβανία απέκτησε σχολεία, Πανεπιστήμια, ναούς, χώρους εργασίας και παραγωγής έργου για τις υπηρεσίες της Εκκλησίας, οικοτροφεία, πνευματικά κέντρα, χώρους αγάπης και φιλοξενίας για ορφανά και ηλικιωμένους, θεολογική ακαδημία για την εκπαίδευση των στελεχών της, ενώ η Αρχιεπισκοπή άνοιξε την αγκαλιά της όχι μόνο για τους χριστιανούς για τους οποίους έγινε σημείο αναφοράς, αλλά και για όλους όσοι είχαν ανάγκες χωρίς διακρίσεις.
Ο ιεραπόστολος των εθνών ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Aκαδημίας Aθηνών από το 1993 έως το 2005 και έκτοτε επίτιμο μέλος της.
Είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας: της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού, ΗΠΑ (1989), του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1995), του St. Vladimir’s Theological Seminary (2003) και του Πανεπιστημίου Κραϊόβας (2006). Ακόμη, υπήρξε επίτιμο μέλος της Θεολογικής Aκαδημίας Mόσχας (1998) και εταίρος της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης (2001). Έλαβε Δίπλωμα π. Δημητρίου Στανιλοάε (η ανώτερη θεολογική διάκριση) του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου (2003). Ακόμη, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας: του Tμήματος Iστορίας και Aρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Iωαννίνων (1996), του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Aθηνών (1996), του Tμήματος Πολιτικής Eπιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής των Nομικών, Oικονομικών και Πολιτικών Eπιστημών του Πανεπιστημίου Aθηνών και όλων των Tμημάτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Aθηνών (1998), του Tμήματος Διεθνών και Eυρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς (2001), του Tμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Kρήτης (2002), των Τμημάτων Φυσικής, Ιατρικής, Δημοτικής Εκπαιδεύσεως και Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών (2004), του Πανεπιστημίου Βοστώνης (2004), των Τμημάτων Ιατρικής και Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Επίσης, έλαβε το Χρυσούν Μετάλλιον (η ανώτατη διάκριση) του ως άνω Πανεπιστημίου (2005). Τέλος, υπήρξε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου (2007), του Πανεπιστημίου Κορυτσάς (2008), του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας, καθώς και εκείνου της Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού των Παρευξείνιων Λαών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (2009).
Επιπρόσθετα, είχε παρασημοφορηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, τον Μεγαλόσταυρο της Ρουμανικής Δημοκρατίας, τον Σταυρό του Αποστόλου Ανδρέου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου Α’ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, τον Σταυρό του Ισαποστόλου Βλαδιμήρου Α’ του Πατριαρχείου Ρωσίας, τον Μεγαλόσταυρο του Αποστόλου Παύλου της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον Σταυρό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Τσεχοσλοβακίας, τον Σταυρό της Αγίας Αικατερίνης της Ιεράς Μονής Σινά, τον Χρυσό Σταυρό μετά Δαφνών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το Χρυσό Κλειδί της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Λαμίας, μεταξύ άλλων.
Πάντα με ταπεινότητα, είχε λάβει πολλά βραβεία. Μεταξύ αυτών, το βραβείο Giuseppe Sciacca «για την ιεραποστολική δράση και την κοινωνική αλληλεγγύη», σε ειδική τελετή, η οποία πραγματοποιήθηκε το 2015 στη Ρώμη.
Στην επίσημη αιτιολογία της βράβευσής του, το ίδρυμα Giuseppe Sciacca είχε υπογραμμίσει: «Πρόκειται για θεολόγο και ιστορικό των θρησκειών, ο οποίος έχει εκδώσει σειρά σημαντικών επιστημονικών μελετών που μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος αφιερώθηκε πολύ δυναμικά στην ιεραποστολική δράση στην Αφρική. Στη δράση του οφείλεται η οικοδόμηση 145 νέων εκκλησιών και η συντήρηση άλλων 70. Πραγματοποίησε, επίσης, και μεγάλα κοινωνικά έργα: σχολεία, νοσοκομεία και κέντρα επαγγελματικής κατάρτισης, στοχεύοντας όχι μόνο σε παρεμβάσεις που να περιθάλπουν, αλλά και σε άλλες, ικανές να ελευθερώσουν τους ανθρώπους από τη φτώχεια, μέσω της συγκεκριμένων πρωτοβουλιών και απευθείας διαχείρισης από τους διάφορους πληθυσμούς».
Όταν του είχε απονεμηθεί από το ΑΠΘ η τιμητική διάκριση «Χρυσούς Αριστοτέλης», υπό το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού που αναφωνούσε «Άξιος», ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος είχε τονίσει ότι «η παγκόσμια ειρήνη δεν αποτελεί ουτοπία, αλλά άμεση προτεραιότητα όλων όσοι πονούν και αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο». Είχε σημειώσει ότι το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωκεντρισμός, το αντίδοτο του οποίου είναι μόνο η αγάπη.
«Μόνο η εξουσία της αγάπης μπορεί να νικήσει την αγάπη για εξουσία» είχε υπογραμμίσει, ενώ είχε μιλήσει για μια αγάπη που φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων δίχως να γνωρίζει σύνορα, δίχως να γνωρίζει προκαταλήψεις. Στην ομιλία του, μάλιστα, είχε αναφερθεί στον Ευαγγελιστή Ιωάννη, στον Απόστολο Παύλο, αλλά και στον Άλμπερτ Αϊνστάιν που ύμνησαν ο καθένας τους τη δύναμη της αγάπης με τον δικό του τρόπο.
Επιπρόσθετα, είχε επισημάνει ότι κύριο συστατικό της ειρηνικής συνύπαρξης αποτελεί η καλλιέργεια μιας υγιούς θρησκευτικής συνείδησης, η οποία στηλιτεύει κάθε μορφή βίας και εμπνέει τον σεβασμό στη θρησκευτική ελευθερία. «Η βία στο όνομα της θρησκείας βιάζει την ουσία της θρησκείας», είχε πει χαρακτηριστικά. Και είχε συνεχίσει με τη δήλωση πως η ειρήνη συνδέεται με τη δικαιοσύνη, η οποία στην εποχή μας είναι συνώνυμο της ανάπτυξης. «Η φτώχεια είναι ο χειρότερος τύπος βίας».
Σε αναφορά του στη σημασία του διαθρησκευτικού διαλόγου, είχε επικαλεστεί το παράδειγμα της Αλβανίας, όπου συμβιώνουν πέντε διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες. Όπως είχε κάνει γνωστό, στη χώρα υπάρχει πλέον διαθρησκευτικό συμβούλιο, ενώ οι διαφορετικές θρησκείες ενώνουν τις δυνάμεις τους για την ενίσχυση των αδυνάτων. Εμφατικά είχε σημειώσει ότι στόχος δεν είναι η θρησκευτική ανοχή, μα η αρμονική συνύπαρξη.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2020, στον ιστορικό καθεδρικό ναό του Άαχεν της Γερμανίας, είχε τιμηθεί με το διεθνές βραβείο «Κλάους Χεμέρλε» (ο οποίος ήταν επίσκοπος Άαχεν και καθηγητής Φιλοσοφίας των Θρησκειών), τιμητική διάκριση που απονέμεται ανά διετία από το Ρωμαιοκαθολικό Κίνημα Φοκολιάρ σε διεθνείς προσωπικότητες, οι οποίες έχουν συμβάλει στην προσέγγιση και την κατανόηση κοινοτήτων με διαφορετικές πολιτιστικές και θρησκευτικές παραδόσεις.
«Το αντίδοτο στον εγωκεντρισμό, που τορπιλίζει την ειρηνική συμβίωση, είναι η ενδυνάμωση της αγάπης μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, μέσα στην κοινωνία. Μιας πολυδιάστατης αγάπης, που δεν περιορίζεται από σύνορα, προκαταλήψεις ή άλλες διακρίσεις. Προς αυτή την κατεύθυνση καλείται να συμβάλει η υγιής θρησκευτική συνείδηση», λίγα από τα λόγια του.
Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο βιβλίων, 240 πραγματειών και μελετημάτων.
Μεταξύ αυτών τα εξής: Τα πνεύματα M’μπάν’ντουα και τα πλαίσια της λατρείας των. Θρησκειολογική διερεύνησις πλευρών της αφρικανικής θρησκείας (1970), Ο Kύριος της Λαμπρότητος. O Θεός των παρά το όρος Κένυα φυλών (1971, 1981), Various Christian Approaches to the Other Religions: A Historical Outline (1971), Ο όρθρος της Oρθοδοξίας εις την Iαπωνίαν (1971). Mορφαί αφρικανικού τελετουργικού (1972, 1981), Iσλάμ. Θρησκειολογική Eπισκόπησις (1975), Pουχάν’γκα – O Δημιουργός (1975), Θέσεις των χριστιανών έναντι των άλλων θρησκειών (1975), Όψεις Iνδουϊσμού – Bουδδισμού (1985), Παγκοσμιότητα και Oρθοδοξία (2000, 2005), Ίχνη από την αναζήτηση του Yπερβατικού: Συλλογή θρησκειολογικών μελετημάτων (2004, 2006), Ιεραποστολή στα ίχνη του Χριστού. Θεολογικές μελέτες και ομιλίες (2007), Θεός εφανερώθη εν σαρκί… (2006). Κυκλοφόρησε επίσης στα αλβανικά: Perëndia u shfaq në mish… (2006), Μια άλλη άποψη. Τυπωμένο κείμενo και αφήγηση σε ψηφιακό δίσκο (CD) – (2006), Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός… (2007), που κυκλοφόρησε επίσης στα αλβανικά: Të gjitha u mbushën me dritë… (2007), Μοναχοί και ιεραποστολή κατά τους 4ο και 9ο αιώνες (2008), Έως εσχάτου της γης (2009), Στην Αφρική (2010), Στην Αλβανία: Σταυρός και Ανάσταση (2011), Συνύπαρξη: Ειρήνη, φύση, φτώχεια, τρομοκρατία, αξίες. Θρησκειολογική θεώρηση (2016).
Επιπλέον, είχε δημοσιεύσει κατηχητικά βοηθήματα, είχε εκδώσει ελληνικά και αγγλικά κείμενα και είχε διευθύνει το περιοδικό «Πορευθέντες» (1960-70) και το περιοδικό «Πάντα τα Έθνη» (1981-92).
Είχε αρχικά εισαχθεί σε νοσοκομείο της αλβανικής πρωτεύουσας στις 30 Δεκεμβρίου 2024, λόγω ίωσης που τον ταλαιπωρούσε.
Η ζωή και το έργο του
Ο κατά κόσμον Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος ήταν ο φωτισμένος ιεράρχης, ο διακεκριμένος πανεπιστημιακός δάσκαλος, που προτάθηκε για Νόμπελ Ειρήνης κατά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, που αναγέννησε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας και είχε σημαντικό ιεραποστολικό, κοινωνικό και συγγραφικό έργο.
Γεννήθηκε στον Πειραιά την 4η Νοεμβρίου 1929. Η μητέρα του ήταν από την Πρέβεζα, ο πατέρας του από τη Λευκάδα, ο παππούς του από την Κεφαλονιά. Μεγάλωσε στην Πρέβεζα κι αργότερα στον Πειραιά.
Σταθμοί στη ζωή του: το 1952, ολοκληρώνει αριστούχος τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών· το 1960, χειροτονείται διάκονος· τέσσερα χρόνια αργότερα πρεσβύτερος-αρχιμανδρίτης· το 1965-1969, σπουδάζει Θρησκειολογία, Ιεραποστολική και Εθνολογία στα Πανεπιστήμια Αμβούργου και Μαρβούργου· το 1972, εκλέγεται καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών· το 1981-1990, ως τοποτηρητής της Μητροπόλεως Ειρηνουπόλεως (Κένυα, Τανζανία, Ουγκάντα) αναπτύσσει ευρύτατο ιεραποστολικό και κοινωνικό έργο· το 1991 γίνεται ομότιμος καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών· το 1992, εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας· και, το 2005, γίνεται επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Θεολόγος, συγγραφέας, πρώην καθηγητής Πανεπιστημίου και αρχιερέας. Ένας από τους προέδρους της κεντρικής επιτροπής του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών και επίτιμος πρόεδρος της Παγκόσμιας Διάσκεψης Θρησκευμάτων για την Ειρήνη. Διετέλεσε επίσκοπος Ανδρούσης και Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Ελλάδος.
Ήταν 24 Ιουνίου του 1992 όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέλεξε ως Αρχιεπίσκοπο της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας τον επίσκοπο Ανδρούσης Αναστάσιο Γιαννουλάτο και η Εκκλησία της Αλβανίας αποκτούσε και πάλι κεφαλή ύστερα από χρόνια.
Με σύνθημα το «Χριστός Ανέστη», ο Αρχιεπίσκοπος φθάνει στην Αλβανία από το 1991 ως Πατριαρχικός Έξαρχος προκειμένου να διαπιστώσει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τότε η Ορθόδοξη Εκκλησία στη χώρα. Η οργάνωσή της ξεκίνησε από μηδενική βάση. Το έδαφός της ήταν κατεξοχήν εχθρικό, καθότι υπήρχε μεγάλη καχυποψία λόγω της ελληνικής καταγωγής του και καμιά εξασφάλιση οικονομικών πόρων. Όμως, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος εργάστηκε σκληρά όλα αυτά τα χρόνια και έδωσε ελπίδα – ελπιδοφόρο και το σύνθημά του «Χριστός Ανέστη» - και βοήθεια σε όλους ανεξαιρέτως στην Αλβανία, στα χρόνια που κράτησε το πηδάλιο της Εκκλησίας. Προχώρησε στην ανασύσταση και ανασυγκρότηση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας, με τη διαμόρφωση αρχικά νέου καταστατικού χάρτη το 2006. Καθόρισε, επίσης, τις σχέσεις της Εκκλησίας με την Πολιτεία με επίσημη Συμφωνία, η οποία έγινε νόμος του κράτους το 2009. Παράλληλα, ξεκίνησε τους αγώνες διεκδίκησης της εκκλησιαστικής περιουσίας, την οποία το αθεϊστικό κράτος του Χότζα είχε δεσμεύσει.
Η Αλβανία απέκτησε σχολεία, Πανεπιστήμια, ναούς, χώρους εργασίας και παραγωγής έργου για τις υπηρεσίες της Εκκλησίας, οικοτροφεία, πνευματικά κέντρα, χώρους αγάπης και φιλοξενίας για ορφανά και ηλικιωμένους, θεολογική ακαδημία για την εκπαίδευση των στελεχών της, ενώ η Αρχιεπισκοπή άνοιξε την αγκαλιά της όχι μόνο για τους χριστιανούς για τους οποίους έγινε σημείο αναφοράς, αλλά και για όλους όσοι είχαν ανάγκες χωρίς διακρίσεις.
Ο ιεραπόστολος των εθνών ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Aκαδημίας Aθηνών από το 1993 έως το 2005 και έκτοτε επίτιμο μέλος της.
Είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας: της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού, ΗΠΑ (1989), του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1995), του St. Vladimir’s Theological Seminary (2003) και του Πανεπιστημίου Κραϊόβας (2006). Ακόμη, υπήρξε επίτιμο μέλος της Θεολογικής Aκαδημίας Mόσχας (1998) και εταίρος της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης (2001). Έλαβε Δίπλωμα π. Δημητρίου Στανιλοάε (η ανώτερη θεολογική διάκριση) του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου (2003). Ακόμη, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας: του Tμήματος Iστορίας και Aρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Iωαννίνων (1996), του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Aθηνών (1996), του Tμήματος Πολιτικής Eπιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής των Nομικών, Oικονομικών και Πολιτικών Eπιστημών του Πανεπιστημίου Aθηνών και όλων των Tμημάτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Aθηνών (1998), του Tμήματος Διεθνών και Eυρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς (2001), του Tμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Kρήτης (2002), των Τμημάτων Φυσικής, Ιατρικής, Δημοτικής Εκπαιδεύσεως και Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών (2004), του Πανεπιστημίου Βοστώνης (2004), των Τμημάτων Ιατρικής και Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Επίσης, έλαβε το Χρυσούν Μετάλλιον (η ανώτατη διάκριση) του ως άνω Πανεπιστημίου (2005). Τέλος, υπήρξε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου (2007), του Πανεπιστημίου Κορυτσάς (2008), του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας, καθώς και εκείνου της Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού των Παρευξείνιων Λαών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (2009).
Επιπρόσθετα, είχε παρασημοφορηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, τον Μεγαλόσταυρο της Ρουμανικής Δημοκρατίας, τον Σταυρό του Αποστόλου Ανδρέου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου Α’ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, τον Σταυρό του Ισαποστόλου Βλαδιμήρου Α’ του Πατριαρχείου Ρωσίας, τον Μεγαλόσταυρο του Αποστόλου Παύλου της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον Σταυρό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Τσεχοσλοβακίας, τον Σταυρό της Αγίας Αικατερίνης της Ιεράς Μονής Σινά, τον Χρυσό Σταυρό μετά Δαφνών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το Χρυσό Κλειδί της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Λαμίας, μεταξύ άλλων.
Πάντα με ταπεινότητα, είχε λάβει πολλά βραβεία. Μεταξύ αυτών, το βραβείο Giuseppe Sciacca «για την ιεραποστολική δράση και την κοινωνική αλληλεγγύη», σε ειδική τελετή, η οποία πραγματοποιήθηκε το 2015 στη Ρώμη.
Στην επίσημη αιτιολογία της βράβευσής του, το ίδρυμα Giuseppe Sciacca είχε υπογραμμίσει: «Πρόκειται για θεολόγο και ιστορικό των θρησκειών, ο οποίος έχει εκδώσει σειρά σημαντικών επιστημονικών μελετών που μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος αφιερώθηκε πολύ δυναμικά στην ιεραποστολική δράση στην Αφρική. Στη δράση του οφείλεται η οικοδόμηση 145 νέων εκκλησιών και η συντήρηση άλλων 70. Πραγματοποίησε, επίσης, και μεγάλα κοινωνικά έργα: σχολεία, νοσοκομεία και κέντρα επαγγελματικής κατάρτισης, στοχεύοντας όχι μόνο σε παρεμβάσεις που να περιθάλπουν, αλλά και σε άλλες, ικανές να ελευθερώσουν τους ανθρώπους από τη φτώχεια, μέσω της συγκεκριμένων πρωτοβουλιών και απευθείας διαχείρισης από τους διάφορους πληθυσμούς».
Όταν του είχε απονεμηθεί από το ΑΠΘ η τιμητική διάκριση «Χρυσούς Αριστοτέλης», υπό το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού που αναφωνούσε «Άξιος», ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος είχε τονίσει ότι «η παγκόσμια ειρήνη δεν αποτελεί ουτοπία, αλλά άμεση προτεραιότητα όλων όσοι πονούν και αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο». Είχε σημειώσει ότι το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωκεντρισμός, το αντίδοτο του οποίου είναι μόνο η αγάπη.
«Μόνο η εξουσία της αγάπης μπορεί να νικήσει την αγάπη για εξουσία» είχε υπογραμμίσει, ενώ είχε μιλήσει για μια αγάπη που φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων δίχως να γνωρίζει σύνορα, δίχως να γνωρίζει προκαταλήψεις. Στην ομιλία του, μάλιστα, είχε αναφερθεί στον Ευαγγελιστή Ιωάννη, στον Απόστολο Παύλο, αλλά και στον Άλμπερτ Αϊνστάιν που ύμνησαν ο καθένας τους τη δύναμη της αγάπης με τον δικό του τρόπο.
Επιπρόσθετα, είχε επισημάνει ότι κύριο συστατικό της ειρηνικής συνύπαρξης αποτελεί η καλλιέργεια μιας υγιούς θρησκευτικής συνείδησης, η οποία στηλιτεύει κάθε μορφή βίας και εμπνέει τον σεβασμό στη θρησκευτική ελευθερία. «Η βία στο όνομα της θρησκείας βιάζει την ουσία της θρησκείας», είχε πει χαρακτηριστικά. Και είχε συνεχίσει με τη δήλωση πως η ειρήνη συνδέεται με τη δικαιοσύνη, η οποία στην εποχή μας είναι συνώνυμο της ανάπτυξης. «Η φτώχεια είναι ο χειρότερος τύπος βίας».
Σε αναφορά του στη σημασία του διαθρησκευτικού διαλόγου, είχε επικαλεστεί το παράδειγμα της Αλβανίας, όπου συμβιώνουν πέντε διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες. Όπως είχε κάνει γνωστό, στη χώρα υπάρχει πλέον διαθρησκευτικό συμβούλιο, ενώ οι διαφορετικές θρησκείες ενώνουν τις δυνάμεις τους για την ενίσχυση των αδυνάτων. Εμφατικά είχε σημειώσει ότι στόχος δεν είναι η θρησκευτική ανοχή, μα η αρμονική συνύπαρξη.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2020, στον ιστορικό καθεδρικό ναό του Άαχεν της Γερμανίας, είχε τιμηθεί με το διεθνές βραβείο «Κλάους Χεμέρλε» (ο οποίος ήταν επίσκοπος Άαχεν και καθηγητής Φιλοσοφίας των Θρησκειών), τιμητική διάκριση που απονέμεται ανά διετία από το Ρωμαιοκαθολικό Κίνημα Φοκολιάρ σε διεθνείς προσωπικότητες, οι οποίες έχουν συμβάλει στην προσέγγιση και την κατανόηση κοινοτήτων με διαφορετικές πολιτιστικές και θρησκευτικές παραδόσεις.
«Το αντίδοτο στον εγωκεντρισμό, που τορπιλίζει την ειρηνική συμβίωση, είναι η ενδυνάμωση της αγάπης μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, μέσα στην κοινωνία. Μιας πολυδιάστατης αγάπης, που δεν περιορίζεται από σύνορα, προκαταλήψεις ή άλλες διακρίσεις. Προς αυτή την κατεύθυνση καλείται να συμβάλει η υγιής θρησκευτική συνείδηση», λίγα από τα λόγια του.
Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο βιβλίων, 240 πραγματειών και μελετημάτων.
Μεταξύ αυτών τα εξής: Τα πνεύματα M’μπάν’ντουα και τα πλαίσια της λατρείας των. Θρησκειολογική διερεύνησις πλευρών της αφρικανικής θρησκείας (1970), Ο Kύριος της Λαμπρότητος. O Θεός των παρά το όρος Κένυα φυλών (1971, 1981), Various Christian Approaches to the Other Religions: A Historical Outline (1971), Ο όρθρος της Oρθοδοξίας εις την Iαπωνίαν (1971). Mορφαί αφρικανικού τελετουργικού (1972, 1981), Iσλάμ. Θρησκειολογική Eπισκόπησις (1975), Pουχάν’γκα – O Δημιουργός (1975), Θέσεις των χριστιανών έναντι των άλλων θρησκειών (1975), Όψεις Iνδουϊσμού – Bουδδισμού (1985), Παγκοσμιότητα και Oρθοδοξία (2000, 2005), Ίχνη από την αναζήτηση του Yπερβατικού: Συλλογή θρησκειολογικών μελετημάτων (2004, 2006), Ιεραποστολή στα ίχνη του Χριστού. Θεολογικές μελέτες και ομιλίες (2007), Θεός εφανερώθη εν σαρκί… (2006). Κυκλοφόρησε επίσης στα αλβανικά: Perëndia u shfaq në mish… (2006), Μια άλλη άποψη. Τυπωμένο κείμενo και αφήγηση σε ψηφιακό δίσκο (CD) – (2006), Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός… (2007), που κυκλοφόρησε επίσης στα αλβανικά: Të gjitha u mbushën me dritë… (2007), Μοναχοί και ιεραποστολή κατά τους 4ο και 9ο αιώνες (2008), Έως εσχάτου της γης (2009), Στην Αφρική (2010), Στην Αλβανία: Σταυρός και Ανάσταση (2011), Συνύπαρξη: Ειρήνη, φύση, φτώχεια, τρομοκρατία, αξίες. Θρησκειολογική θεώρηση (2016).
Επιπλέον, είχε δημοσιεύσει κατηχητικά βοηθήματα, είχε εκδώσει ελληνικά και αγγλικά κείμενα και είχε διευθύνει το περιοδικό «Πορευθέντες» (1960-70) και το περιοδικό «Πάντα τα Έθνη» (1981-92).
Now on TV
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  | |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
Οι πηγές μας
-
24ωρο
-
αυτοΔΙΟΙκηΣη
-
ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
-
δikaiologitika.gr
-
Ελλάδα Press
-
Ζούγκλ@
-
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
-
Μ@ΚΕΛΕΙΟ.gr
-
Ξυπνήστε Ρε
-
ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
-
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.gr
-
ΣΚΑΪ
-
ΤΑ ΝΕΑ
-
ΤΟ ΒΗΜΑ
-
ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ
-
το χωνί
-
AlfaVita
-
ALPHAFREEPRESS
-
AROURAIOS
-
Athens magazine
-
ATHENS voice.gr
-
ATHLETIKO
-
BRIEFING NEWS
-
Capital.gr
-
CCN Greece
-
cookpad
-
Coolweb.gr
-
diaforetiko
-
dwrean.net
-
e-dimosio.gr
-
economy 365
-
EL ΜΟΝΟ Η ΑΛΗΘΕΙΑ
-
EleftherosTypos.gr
-
emprosnet
-
enikos.gr
-
eretikos.gr
-
FAY'S BOOK
-
Filathlos.gr
-
FLASH.GR
-
FORTUNE GREECE
-
gazzetta.gr
-
Google Ειδήσεις
-
healthview
-
HellasJournal
-
iefimerida
-
iEidiseis.gr
-
in.gr
-
InfoKids.gr
-
intronews
-
Karfitsa.gr
-
kourdistoportocali
-
LEFT.gr
-
liberal
-
LiFO
-
MATRIX24
-
MEGA
-
MHXANH του ΧΡΟΝΟΥ
-
msn.gr
-
naftemporiki.gr
-
NEWPOST
-
news 247
-
NEWS.GR
-
newsbeast.gr
-
NEWSBOMB
-
NEWSBREAK
-
newsique.gr
-
NEWSIT
-
ONALERT
-
ONEMAN
-
ONMED.GR
-
OnSports
-
otherside.gr
-
pagenews.gr
-
PATRAS EVENTS
-
Perierga.gr
-
politik.gr
-
PRONEWS
-
Protagon
-
real.gr
-
SecNews
-
SPIROS SOULIS
-
SPORT24
-
SPORtime
-
Techblog
-
the CaLLER
-
THE HUFFINGTON POST
-
THE PRESIDENT
-
THETOC
-
tilegrafima
-
TO10.GR
-
TRELO KOUNELI
-
tribune
-
tvxs
-
usay.gr
-
xristika.gr
-
YOURTIPSTER
