Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάθε τέχνη κι άστηνε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάθε τέχνη κι άστηνε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
«Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» - Όλη η σειρά με ελληνικούς υπότιτλους
Ο Ιταλός σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφιρέλι απέδωσε με ευλάβεια τα Πάθη του Ιησού, αναπαριστώντας τα γεγονότα με πίστη στις Γραφές και απόλυτο σεβασμό στην ιερότητα του θέματος. Τα γυρίσματα κράτησαν σχεδόν έναν χρόνο, έγιναν σε αυθεντικούς χώρους και ο Τζεφιρέλι εξασφάλισε ένα επιτελείο διάσημων ηθοποιών και κομπάρσων, ανάμεσά τους και ο Έλληνας ηθοποιός Γιώργος Βογιατζής στον ρόλο του Ιωσήφ.
Χάρη στο διαδίκτυο και το Youtube, μπορείς να απολαύσεις τη σειρά δωρεάν μέσα από ένα εξάωρο βίντεο:
Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (όλη η σειρά)
Επιπλέον, μπορείς να δεις μερικά ενδιαφέροντα behind the scenes από τα γυρίσματα του έργου όπου χρειάστηκαν 3 χρόνια για να ολοκληρωθεί η ταινία. Κάνε κλικ στον σύνδεσμο που ακολουθεί:
Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (Behind the scenes)
Έφυγε από τη ζωή η σπουδαία τραγουδίστρια Μαρινέλλα
Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η οικογένειά της με σχετική ανακοίνωση: «Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00.»
Υπενθυμίζεται ότι η αγαπημένη τραγουδίστρια είχε υποστεί σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο επί σκηνής του Ηρωδείου την ώρα που τραγουδούσε, στις 25 Σεπτεμβρίου του 2024.
Ποιά ήταν η Μαρινέλλα
Μυθιστορηματική και εξόχως μουσική ήταν και η προσωπική της ζωή, η οποία καθορίστηκε από δύο μεγάλους έρωτες, με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Τόλη Βοσκόπουλο. Και με τους δύο εμφανίστηκε επί σειρά ετών σε νυχτερινά κέντρα και συναυλίες, αλλά και σε πολλές ταινίες, οι πιο διάσημες από τις οποίες ήταν «Η κυρία δήμαρχος», «Οι αδίστακτοι», «Τιμωρία», «Χαρτορίχτρα», «Γοργόνες και μάγκες» και «Η Παριζιάνα».
Η φωνή της ξεχώριζε πάντα για την καθαρότητα ενός σπάνιου μουσικού μέταλλου με μοναδική έκταση και μία εντελώς χαρακτηριστική χροιά. Πάνω απ’ όλα, όμως, η Μαρινέλλα διακρίθηκε για την καθαρά προσωπική της εκφραστικότητα, την αγέρωχη στάση του σώματος, το τίναγμα του κεφαλιού, την κίνηση των χεριών τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις της όσο και στις ηχογραφήσεις της. Ήταν η πρώτη που έφερε το «ανδρόγυνο» στιλ στη σκηνή, με το κοντό μαλλί και τα «καμπάνα» παντελόνια. Κυκλοφόρησε πολλά προσωπικά άλμπουμ, τα περισσότερα εκ των οποίων, γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και της χάρισαν διεθνή αναγνώριση.
«Ποτέ δεν αισθάνθηκα μύθος, ούτε θρύλος. Μεγάλες κουβέντες που δεν ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν μου λένε τίποτα οι ταμπέλες. Επίσης, ποτέ δε θα βάλω να ακούσω Μαρινέλλα. Είναι δυνατό να κάθομαι να περνώ την ώρα μου με τα δικά μου τραγούδια; Το βέβαιο είναι ότι είμαι μια γυναίκα χορτασμένη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή, γιατί έχω ζήσει δεκάδες ζωές. Ό,τι και να γίνει, έχω μάθει ότι προέχουν ο αγώνας, η σκληρή δουλειά και το πείσμα. Σημασία έχει να μην ψωνιστείς και υπερεκτιμήσεις τις δυνατότητές σου. Ακόμη και σήμερα ο χρόνος σταματά, όταν βγαίνω στη σκηνή να τραγουδήσω. Η νύχτα μπορεί να σε κάνει σκάρτο άνθρωπο, αλλά εξαρτάται κυρίως από σένα. Προσωπικά, δε παρασύρθηκα από τις Σειρήνες και θεωρώ ότι παρέμεινα ένας καλός άνθρωπος» είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στη LIFO και στον Γιάννη Πανταζόπουλο τον Ιούνιο του 2024.
Η σπουδαία τραγουδίστρια, που το πραγματικό της όνομα ήταν Κυριακή Παπαδόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938 και ήρθε αρκετά νωρίς σε επαφή με το τραγούδι. Από τεσσάρων χρονών συμμετείχε στην παιδική ραδιοφωνική εκπομπή «Παιδική ώρα» στην οποία έτυχε να τραγουδήσει τη «Φλαμουριά» του Σούμπερτ. Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα ενδυμάτων Melka της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία ως ηθοποιός κι ένα τυχαίο περιστατικό στάθηκε η αφορμή για να ασχοληθεί με το πραγματικό της πάθος. Όταν ήταν 17 ετών, συμμετείχε στον θίασο της Μαίρης Λωράνς, μαζί με ηθοποιούς που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα στην υποκριτική, όπως η Μάρθα Καραγιάννη, ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Κώστας Βουτσάς. Κατά την περιοδεία τους σε ένα χωριό της Καρδίτσας, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και την αντικατάστησε η Μαρινέλλα, η οποία ερμήνευσε το «Μαλαγκένια», το γερμανικό τραγούδι της Κατοχής, και το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο. Οι συντελεστές της παράστασης εντυπωσιάστηκαν από την ερμηνεία της και την έκαναν βασική τραγουδίστρια του θιάσου.
Το 1956 ήταν η χρονιά-σταθμός που έγινε η «Μαρινέλλα» κι αυτό οφείλεται στον Τόλη Χάρμα, με τον οποίο συνεργάζονταν στο κέντρο «Πανόραμα» της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης. Όπως αφηγήθηκε η ίδια στη Lifo, «η έμπνευση του ήρθε από το ομώνυμο τραγούδι του». «"Κορίτσι μου, είναι δυνατό να σε βγάλουμε στο πάλκο ως Κική Παπαδοπούλου; Για τραγουδίστρια σε πήραμε, όχι για δακτυλογράφο", μου είπε τότε και κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα» είχε δηλώσει.
Στο κέντρο αυτό γνώρισε το 1957 τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο συνδέθηκε τόσο στο πάλκο όσο και στη ζωή. Είναι επίσης η χρονιά που κατεβαίνουν στην Αθήνα, από όπου άρχισε και η ανοδική τους πορεία. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη, που κυκλοφόρησαν σε δίσκους 78′ στροφών.
Ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα γνώρισαν απίστευτη δόξα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό – τραγούδησαν στην Αμερική και στην Αυστραλία, ενώ ηχογράφησαν τραγούδια σε πρώτη και δεύτερη εκτέλεση. Οι διφωνίες που έκαναν μαζί αποτελούν ακόμη και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, προσοχής και μελέτης. Ερμήνευσαν τραγούδια των Θεόδωρου Δερβενιώτη, Απόστολου Καλδάρα, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βασίλη Τσιτσάνη, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Κώστα Βίρβου κ.α. Τον Μάρτιο του 1961, στο θέατρο Κεντρικόν, ερμήνευσαν 4 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι («Αθήνα», «Κουρασμένο παλληκάρι», «Ο κυρ Αντώνης», «Το πέλαγο είναι βαθύ») σε ποίηση Νίκου Γκάτσου (τα δύο πρώτα) και 6 του Μίκη Θεοδωράκη («Βράχο – βράχο τον καημό μου», «Παράπονο», «Ο μετανάστης», «Καημός», «Σαββατόβραδο» και «Έχω μια αγάπη») από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία», σε ποίηση Δημήτρη Χριστοδούλου και Τάσου Λειβαδίτη. Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργάστηκαν ξανά το 1962 στο θέατρο Παρκ, στη θεατρική παράσταση «Όμορφη πόλη» σε κείμενα του θεατρικού συγγραφέα Μποστ, ενώ ερμήνευσαν το τραγούδι «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη και στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, στην κινηματογραφική ταινία του Κώστα Στράντζαλη «Κλάψε φτωχή μου καρδιά».
Στα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονταν («Τριάνα του Χειλά» στη Συγγρού, «Κουλουριώτη» στις Τζιτζιφιές, «Ξυπολητάκου» στο Ηράκλειο, «Μαντουμπάλα» στην Αλεξάνδρας, «Φαληρικόν» στην οδό Ηπείρου) γινόταν το αδιαχώρητο. Επίσης, συνεργάστηκαν με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής, όπως οι Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Στράτος Παγιουμτζής, Καίτη Γκρέι, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Γιώργος Ζαμπέτας, Μανώλης Χιώτης, Μαίρη Λίντα, Άννα Χρυσάφη, Αντώνης Ρεπάνης κ.ά.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964. Στις αρχές του 1965 ο Καζαντζίδης πήρε την απόφαση να σταματήσει τις εμφανίσεις του. Χώρισαν τον Σεπτέμβρη του 1966, ενώ συναντήθηκαν δισκογραφικά για τελευταία φορά το 1968, ηχογραφώντας έναν κοινό δίσκο 33′ στροφών.
Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, και στη συνέχεια ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μαρινέλλας ήταν το τραγούδι «Σταλιά – σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, που κυκλοφόρησε το 1968 και το οποίο αρχικά προοριζόταν να το πει η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια». Ωστόσο, το τραγούδι που άνοιξε διάπλατα τις καλλιτεχνικές πόρτες στην Μαρινέλλα ήταν το «Άνοιξε πέτρα», που είπε στο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Γοργόνες και Μάγκες». Το τραγούδι, σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, το ηχογράφησε μόνο μια φορά, καθώς ήταν άψογο, κι αυτή η ηχογράφηση είναι που ακούγεται στην ταινία.
Το 1969, κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο 33′ στροφών (με τον τίτλο «Σταλιά – σταλιά»), μια συλλογή από τραγούδια που είχαν ήδη χαράξει πορεία στις 45′ στροφές τον προηγούμενο χρόνο. Ερμήνευσε αξέχαστα τραγούδια στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Η Παριζιάνα» (του Μίμη Πλέσσα «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό» και «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου), στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη «Ησαΐα μη χορεύεις» (το τραγούδι του Νάκη Πετρίδη «Πάλι θα κλάψω» σε στίχους Σέβης Τηλιακού) και στο κινηματογραφικό δράμα του Γιάννη Δαλιανίδη «Γυμνοί στο δρόμο» (τα τραγούδια «Αστέρι στο παράθυρο» και «Δυο αδέρφια» του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη, που μέχρι και σήμερα παραμένουν ανέκδοτα).
Το 1971 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μαρινέλλα (Ένας μύθος)», όπου ηχογράφησε σε δεύτερη εκτέλεση τρία τραγούδια του Χατζιδάκι («Ένας μύθος», «Οδός ονείρων» και «Ο ταχυδρόμος πέθανε»). Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τον Άκη Πάνου, ο οποίος της έγραψε τα τραγούδια «Πυρετός (Κάθε γνωριμία)» και «Κοίτα με στα μάτια», που κυκλοφόρησαν σε δίσκο 45′ στροφών.
Τον Φεβρουάριο του 1973, η Μαρινέλλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο φεστιβάλ Midem των Καννών με τρία τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που κυκλοφόρησε σε δίσκο ζωντανές ηχογραφήσεις του προγράμματος της: το «Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα» το 1972 και το «Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα no.2» το 1973, με τις ζωντανές εμφανίσεις της στο «Stork» και το «Μarinella’s» αντίστοιχα. Το 1973 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Αλβανία» σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα, αφιερωμένο στην Εποποιία του 1940.
Εκείνη την περίοδο, η Μαρινέλλα έφερε στον κόσμο τη μοναχοκόρη της, Τζωρτίνα Σερπιέρη, καρπό του έρωτά της με τον πρωταθλητή Ελλάδος στην ιππασία Φρέντυ Σερπιέρη, ενώ λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον τραγουδιστή Τόλη Βοσκόπουλο, με τον οποίο εμφανίστηκαν στη «Νεράιδα», μοιράστηκαν δύο μεγάλους δίσκους («Μαρινέλλα & Βοσκόπουλος» και «Εγώ κι’ εσύ»), αλλά τις περισσότερες φορές μέσα στα επόμενα χρόνια συνόδευε ο ένας τον άλλον στους προσωπικούς τους δίσκους. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το ’81.
Στις 6 Απριλίου του 1974 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου με το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου» σε στίχους Πυθαγόρα, το οποίο κατέλαβε την ενδέκατη θέση ανάμεσα σε 17 χώρες. Το 1975 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μαρινέλλα για πάντα», συμπεριλαμβάνοντας δυο τραγούδια του Κώστα Χατζή («Κι’ ύστερα» και «Πάλι ύπνος δε με πιάνει») και μία διεθνή επιτυχία του Ντέμη Ρούσσου, το «Γιατί φοβάσαι» (From souvenirs to souvenirs), σε ελληνικούς στίχους του Πυθαγόρα. Το 1976 συμμετέχει με τον Κώστα Χατζή στην πλακιώτικη μπουάτ «Σκορπιός» όπου παρουσίασαν το πρόγραμμα «Ρεσιτάλ» με 52 καινούργια τραγούδια του συνθέτη. Ο τριπλός δίσκος που προέκυψε, έφτασε τις 500.000 αντίτυπα και μέχρι και σήμερα, ανήκει στους 10 εμπορικότερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών.
Το 1978 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Η Μαρινέλλα του σήμερα», σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου («Να παίζει το τρανζίστορ», «Σήμερα», «Δεν φταίμε εμείς» κ.ά.), ο οποίος έκανε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το 1979 κυκλοφόρησε τον πολυσυλλεκτικό δίσκο «Σ’ αγαπώ» και τη δεκαετία του ‘80 δίσκους, όπως «Η Μαρινέλλα σε τραγούδια της Βέμπο» (1980), «Μαρινέλλα (Για σένανε μπορώ)» (1981), «Για σένα τον άγνωστο» (1983), «Η αγάπη μας» (1985) κ.ά.
Το 1988, η Μαρινέλλα άλλαξε δισκογραφική εταιρεία ύστερα από 20 χρόνια, και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο τον δίσκο «Τολμώ» από την MINOS-EMI. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ήταν το πρόσωπο που πρωταγωνίστησε στην μετατροπή του ιστορικού κινηματογράφου «Rex» της οδού Πανεπιστημίου, σε Music Hall. Τη δεκαετία του ‘90 ηχογραφεί δίσκους, όπως «Λέγε μου Σ’ αγαπώ» «Η Μαρινέλλα τραγουδά μεγάλες κυρίες», «Για πρώτη φορά».
Το 1995 έπαιξε ως η Κορυφαία του Χορού σε ένα πρόγραμμα με μελοποιημένα χορικά από τραγωδίες του Ευριπίδη, τα οποία είχαν μελοποιήσει για παλαιότερες θεατρικές παραστάσεις οι Χρήστος Λεοντής, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Κουρουπός και Μιχάλης Χριστοδουλίδης. Η παράσταση είχε τον τίτλο «Γυναικών πάθη» και παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και χορογραφίες Ντόρας Τσάτσου. Το 1998, παρουσίασε το πρόγραμμα «Η Μαρινέλλα τραγουδά και θυμάται» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μουσική επιμέλεια του Λάμπρου Λιάβα, με στόχο την ενίσχυση του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας.
Το 2000, η Μαρινέλλα αποδέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» του Γιάννη Ξανθούλη. Το 2002, συμμετείχε στην επέτειο των 50 χρόνων μουσικής του Μίμη Πλέσσα, στη μουσική παράσταση «Ιωβηλαίον», στο Ηρώδειο, ενώ το ίδιο έτος τραγούδησε με τον Γιώργο Νταλάρα μετά από 31 χρόνια. Στις 7 Αυγούστου 2004 συμμετείχε στη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στα εγκαίνια της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, τραγουδώντας σόλο το τραγούδι «Δρόμοι παλιοί» σε ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη και τα τραγούδια «Βράχο-Βράχο τον καημό μου» και «Παράπονο» με τον Γιώργο Νταλάρα. Λίγες μέρες μετά, στις 29 Αυγούστου, συμμετείχε στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
Το 2005, η Μαρινέλλα κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Τίποτα δεν γίνεται τυχαία», ενώ τον χειμώνα του 2006 αποφάσισε να επιστρέψει στη νυχτερινή διασκέδαση. Βρέθηκε στο «Αθηνών Αρένα» με τον Αντώνη Ρέμο για δυο χρονιές. Το 2007, ο Σύνδεσμος Φίλων Ευρωπαϊκής Ιδέας (Σ.Φ.Ε.Ι.) υπό την αιγίδα των υπουργείων Πολιτισμού και Μακεδονίας-Θράκης, της Νομαρχίας και του Δήμου Θεσσαλονίκης, της διοργάνωσε μια τιμητική βραδιά με τίτλο «50 χρόνια Μαρινέλλα», όπου τη βράβευσε για τη συνολική προσφορά της. Αντίστοιχες βραβεύσεις υπήρξαν την ίδια χρονιά, από το μηνιαίο περιοδικό Life & Style, που τη βράβευσε για δεύτερη φορά ως «Ερμηνεύτρια της Χρονιάς ’07», καθώς και από τα Μουσικά Βραβεία Αρίων.
Το 2009, η Μαρινέλλα συμμετείχε σε δυο συναυλίες-αφιερώματα στο Στέλιο Καζαντζίδη, ύστερα από δική της πρωτοβουλία, με τον τίτλο «Η φωνή ζει» (στις 18 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο στάδιο της Αθήνας και στις 23 Σεπτεμβρίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης), για τις ανάγκες ανέγερσης ενός ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες του σωματείου κοινωνικής μέριμνας «Αρωγή».
Το 2010 και το 2011, πρωταγωνίστησε στη μουσικοθεατρική παράσταση «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το 2014, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ – υπερπαραγωγή «Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο» στο Θέατρο Badminton, ενώ το 2015, ο Σταύρος Ξαρχάκος συνέθεσε ένα νέο μουσικό έργο για τη φωνή της Μαρινέλλας, μελοποιώντας την περίφημη «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου.
Συνεργάστηκε με πολλούς τραγουδιστές, όπως η Ελένη Βιτάλη, η Γλυκερία, ο Κώστας Μακεδόνας, η Έλενα Παπαρίζου και το 2020 παρουσίασε τη μουσική παράσταση «Μαρινέλλα – Ο Μύθος» στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος) με τη συνοδεία της «Φιλαρμόνιας» Ορχήστρας Αθηνών, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη. Την ίδια χρονιά, η Μαριάννα Βαρδινογιάννη ανακήρυξε τη Μαρινέλλα ως «Καλλιτέχνη για την ΕΛΠΙΔΑ» δια βίου, απονέμοντας της τιμητική πλακέτα για την προσφορά της στο έργο του Συλλόγου.
Μια διαφορετική και ιδιότυπη βιογραφία της μεγάλης ερμηνεύτριας παρουσιάζει ο φίλος της και συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης στο βιβλίο του «Μαρινέλλα – Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια» (Εκδόσεις Διόπτρα- Οκτώβριος 2023), το οποίο εξιστορεί μέσα από πολύμηνες «μεσημεριανές» συζητήσεις όλη τη ζωή της κι ό,τι απόσταγμα προέκυψε σε μια καριέρα που αγγίζει κοντά εβδομήντα χρόνια διαρκούς παρουσίας.
Με αφορμή την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου, η Μαρινέλλα είχε δηλώσει στην Καθημερινή και στον Βύρωνα Κρίτζα, τον Οκτώβριο του 2023: «Όλα αυτά τα χρόνια, είναι δυνατόν το κοινό μου να είναι το ίδιο; Έχουν πεθάνει όλοι οι παλιοί μου ακροατές και όλοι οι παλιοί μου φίλοι. Μην κοιτάς που εγώ ζω και υπάρχω. Χτύπα ξύλο… Λοιπόν. Εγώ υπάρχω. Γιατί θέλω να υπάρχω. Τώρα, αν με κουράζουν τα "μύθος", "ντίβα" κ.ά… Δε θα πω τη λέξη "κουράζουν". Με αφήνουν παντελώς αδιάφορη. Δε μου άρεσαν ποτέ όλοι αυτοί οι υπέρτιτλοι: ντίβα, Εκάβη, θεά… Είμαι μια απλή τραγουδίστρια, που προσπαθεί εκεί πάνω να είναι καλή. Αν κατάφερα κάτι, είναι να ανεβαίνω σιγά σιγά, έστω και μισό σκαλοπατάκι κάθε φορά. Ανά περιόδους, το κοινό πήγαινε σωρηδόν σε έναν καλλιτέχνη και τον ανέβαζε στα ύψη. Μιλάω γι’ αυτό που έγινε στην Αλίκη, στον Βοσκόπουλο, στον Ξανθόπουλο. Εγώ δεν έγινα ποτέ μόδα. Είχα πολύ και σταθερό κόσμο. Υπήρχε μια κατάθεση».
Ποιά ήταν η Μαρινέλλα
Μυθιστορηματική και εξόχως μουσική ήταν και η προσωπική της ζωή, η οποία καθορίστηκε από δύο μεγάλους έρωτες, με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Τόλη Βοσκόπουλο. Και με τους δύο εμφανίστηκε επί σειρά ετών σε νυχτερινά κέντρα και συναυλίες, αλλά και σε πολλές ταινίες, οι πιο διάσημες από τις οποίες ήταν «Η κυρία δήμαρχος», «Οι αδίστακτοι», «Τιμωρία», «Χαρτορίχτρα», «Γοργόνες και μάγκες» και «Η Παριζιάνα».
Η φωνή της ξεχώριζε πάντα για την καθαρότητα ενός σπάνιου μουσικού μέταλλου με μοναδική έκταση και μία εντελώς χαρακτηριστική χροιά. Πάνω απ’ όλα, όμως, η Μαρινέλλα διακρίθηκε για την καθαρά προσωπική της εκφραστικότητα, την αγέρωχη στάση του σώματος, το τίναγμα του κεφαλιού, την κίνηση των χεριών τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις της όσο και στις ηχογραφήσεις της. Ήταν η πρώτη που έφερε το «ανδρόγυνο» στιλ στη σκηνή, με το κοντό μαλλί και τα «καμπάνα» παντελόνια. Κυκλοφόρησε πολλά προσωπικά άλμπουμ, τα περισσότερα εκ των οποίων, γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και της χάρισαν διεθνή αναγνώριση.
«Ποτέ δεν αισθάνθηκα μύθος, ούτε θρύλος. Μεγάλες κουβέντες που δεν ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν μου λένε τίποτα οι ταμπέλες. Επίσης, ποτέ δε θα βάλω να ακούσω Μαρινέλλα. Είναι δυνατό να κάθομαι να περνώ την ώρα μου με τα δικά μου τραγούδια; Το βέβαιο είναι ότι είμαι μια γυναίκα χορτασμένη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή, γιατί έχω ζήσει δεκάδες ζωές. Ό,τι και να γίνει, έχω μάθει ότι προέχουν ο αγώνας, η σκληρή δουλειά και το πείσμα. Σημασία έχει να μην ψωνιστείς και υπερεκτιμήσεις τις δυνατότητές σου. Ακόμη και σήμερα ο χρόνος σταματά, όταν βγαίνω στη σκηνή να τραγουδήσω. Η νύχτα μπορεί να σε κάνει σκάρτο άνθρωπο, αλλά εξαρτάται κυρίως από σένα. Προσωπικά, δε παρασύρθηκα από τις Σειρήνες και θεωρώ ότι παρέμεινα ένας καλός άνθρωπος» είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στη LIFO και στον Γιάννη Πανταζόπουλο τον Ιούνιο του 2024.
Η σπουδαία τραγουδίστρια, που το πραγματικό της όνομα ήταν Κυριακή Παπαδόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938 και ήρθε αρκετά νωρίς σε επαφή με το τραγούδι. Από τεσσάρων χρονών συμμετείχε στην παιδική ραδιοφωνική εκπομπή «Παιδική ώρα» στην οποία έτυχε να τραγουδήσει τη «Φλαμουριά» του Σούμπερτ. Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα ενδυμάτων Melka της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία ως ηθοποιός κι ένα τυχαίο περιστατικό στάθηκε η αφορμή για να ασχοληθεί με το πραγματικό της πάθος. Όταν ήταν 17 ετών, συμμετείχε στον θίασο της Μαίρης Λωράνς, μαζί με ηθοποιούς που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα στην υποκριτική, όπως η Μάρθα Καραγιάννη, ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Κώστας Βουτσάς. Κατά την περιοδεία τους σε ένα χωριό της Καρδίτσας, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και την αντικατάστησε η Μαρινέλλα, η οποία ερμήνευσε το «Μαλαγκένια», το γερμανικό τραγούδι της Κατοχής, και το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο. Οι συντελεστές της παράστασης εντυπωσιάστηκαν από την ερμηνεία της και την έκαναν βασική τραγουδίστρια του θιάσου.
Το 1956 ήταν η χρονιά-σταθμός που έγινε η «Μαρινέλλα» κι αυτό οφείλεται στον Τόλη Χάρμα, με τον οποίο συνεργάζονταν στο κέντρο «Πανόραμα» της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης. Όπως αφηγήθηκε η ίδια στη Lifo, «η έμπνευση του ήρθε από το ομώνυμο τραγούδι του». «"Κορίτσι μου, είναι δυνατό να σε βγάλουμε στο πάλκο ως Κική Παπαδοπούλου; Για τραγουδίστρια σε πήραμε, όχι για δακτυλογράφο", μου είπε τότε και κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα» είχε δηλώσει.
Στο κέντρο αυτό γνώρισε το 1957 τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο συνδέθηκε τόσο στο πάλκο όσο και στη ζωή. Είναι επίσης η χρονιά που κατεβαίνουν στην Αθήνα, από όπου άρχισε και η ανοδική τους πορεία. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη, που κυκλοφόρησαν σε δίσκους 78′ στροφών.
Ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα γνώρισαν απίστευτη δόξα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό – τραγούδησαν στην Αμερική και στην Αυστραλία, ενώ ηχογράφησαν τραγούδια σε πρώτη και δεύτερη εκτέλεση. Οι διφωνίες που έκαναν μαζί αποτελούν ακόμη και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, προσοχής και μελέτης. Ερμήνευσαν τραγούδια των Θεόδωρου Δερβενιώτη, Απόστολου Καλδάρα, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βασίλη Τσιτσάνη, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Κώστα Βίρβου κ.α. Τον Μάρτιο του 1961, στο θέατρο Κεντρικόν, ερμήνευσαν 4 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι («Αθήνα», «Κουρασμένο παλληκάρι», «Ο κυρ Αντώνης», «Το πέλαγο είναι βαθύ») σε ποίηση Νίκου Γκάτσου (τα δύο πρώτα) και 6 του Μίκη Θεοδωράκη («Βράχο – βράχο τον καημό μου», «Παράπονο», «Ο μετανάστης», «Καημός», «Σαββατόβραδο» και «Έχω μια αγάπη») από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία», σε ποίηση Δημήτρη Χριστοδούλου και Τάσου Λειβαδίτη. Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργάστηκαν ξανά το 1962 στο θέατρο Παρκ, στη θεατρική παράσταση «Όμορφη πόλη» σε κείμενα του θεατρικού συγγραφέα Μποστ, ενώ ερμήνευσαν το τραγούδι «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη και στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, στην κινηματογραφική ταινία του Κώστα Στράντζαλη «Κλάψε φτωχή μου καρδιά».
Στα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονταν («Τριάνα του Χειλά» στη Συγγρού, «Κουλουριώτη» στις Τζιτζιφιές, «Ξυπολητάκου» στο Ηράκλειο, «Μαντουμπάλα» στην Αλεξάνδρας, «Φαληρικόν» στην οδό Ηπείρου) γινόταν το αδιαχώρητο. Επίσης, συνεργάστηκαν με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής, όπως οι Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Στράτος Παγιουμτζής, Καίτη Γκρέι, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Γιώργος Ζαμπέτας, Μανώλης Χιώτης, Μαίρη Λίντα, Άννα Χρυσάφη, Αντώνης Ρεπάνης κ.ά.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964. Στις αρχές του 1965 ο Καζαντζίδης πήρε την απόφαση να σταματήσει τις εμφανίσεις του. Χώρισαν τον Σεπτέμβρη του 1966, ενώ συναντήθηκαν δισκογραφικά για τελευταία φορά το 1968, ηχογραφώντας έναν κοινό δίσκο 33′ στροφών.
Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, και στη συνέχεια ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μαρινέλλας ήταν το τραγούδι «Σταλιά – σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, που κυκλοφόρησε το 1968 και το οποίο αρχικά προοριζόταν να το πει η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια». Ωστόσο, το τραγούδι που άνοιξε διάπλατα τις καλλιτεχνικές πόρτες στην Μαρινέλλα ήταν το «Άνοιξε πέτρα», που είπε στο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Γοργόνες και Μάγκες». Το τραγούδι, σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, το ηχογράφησε μόνο μια φορά, καθώς ήταν άψογο, κι αυτή η ηχογράφηση είναι που ακούγεται στην ταινία.
Το 1969, κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο 33′ στροφών (με τον τίτλο «Σταλιά – σταλιά»), μια συλλογή από τραγούδια που είχαν ήδη χαράξει πορεία στις 45′ στροφές τον προηγούμενο χρόνο. Ερμήνευσε αξέχαστα τραγούδια στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Η Παριζιάνα» (του Μίμη Πλέσσα «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό» και «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου), στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη «Ησαΐα μη χορεύεις» (το τραγούδι του Νάκη Πετρίδη «Πάλι θα κλάψω» σε στίχους Σέβης Τηλιακού) και στο κινηματογραφικό δράμα του Γιάννη Δαλιανίδη «Γυμνοί στο δρόμο» (τα τραγούδια «Αστέρι στο παράθυρο» και «Δυο αδέρφια» του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη, που μέχρι και σήμερα παραμένουν ανέκδοτα).
Το 1971 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μαρινέλλα (Ένας μύθος)», όπου ηχογράφησε σε δεύτερη εκτέλεση τρία τραγούδια του Χατζιδάκι («Ένας μύθος», «Οδός ονείρων» και «Ο ταχυδρόμος πέθανε»). Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τον Άκη Πάνου, ο οποίος της έγραψε τα τραγούδια «Πυρετός (Κάθε γνωριμία)» και «Κοίτα με στα μάτια», που κυκλοφόρησαν σε δίσκο 45′ στροφών.
Τον Φεβρουάριο του 1973, η Μαρινέλλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο φεστιβάλ Midem των Καννών με τρία τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που κυκλοφόρησε σε δίσκο ζωντανές ηχογραφήσεις του προγράμματος της: το «Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα» το 1972 και το «Μια βραδιά με τη Μαρινέλλα no.2» το 1973, με τις ζωντανές εμφανίσεις της στο «Stork» και το «Μarinella’s» αντίστοιχα. Το 1973 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Αλβανία» σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα, αφιερωμένο στην Εποποιία του 1940.
Εκείνη την περίοδο, η Μαρινέλλα έφερε στον κόσμο τη μοναχοκόρη της, Τζωρτίνα Σερπιέρη, καρπό του έρωτά της με τον πρωταθλητή Ελλάδος στην ιππασία Φρέντυ Σερπιέρη, ενώ λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον τραγουδιστή Τόλη Βοσκόπουλο, με τον οποίο εμφανίστηκαν στη «Νεράιδα», μοιράστηκαν δύο μεγάλους δίσκους («Μαρινέλλα & Βοσκόπουλος» και «Εγώ κι’ εσύ»), αλλά τις περισσότερες φορές μέσα στα επόμενα χρόνια συνόδευε ο ένας τον άλλον στους προσωπικούς τους δίσκους. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το ’81.
Στις 6 Απριλίου του 1974 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου με το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου» σε στίχους Πυθαγόρα, το οποίο κατέλαβε την ενδέκατη θέση ανάμεσα σε 17 χώρες. Το 1975 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μαρινέλλα για πάντα», συμπεριλαμβάνοντας δυο τραγούδια του Κώστα Χατζή («Κι’ ύστερα» και «Πάλι ύπνος δε με πιάνει») και μία διεθνή επιτυχία του Ντέμη Ρούσσου, το «Γιατί φοβάσαι» (From souvenirs to souvenirs), σε ελληνικούς στίχους του Πυθαγόρα. Το 1976 συμμετέχει με τον Κώστα Χατζή στην πλακιώτικη μπουάτ «Σκορπιός» όπου παρουσίασαν το πρόγραμμα «Ρεσιτάλ» με 52 καινούργια τραγούδια του συνθέτη. Ο τριπλός δίσκος που προέκυψε, έφτασε τις 500.000 αντίτυπα και μέχρι και σήμερα, ανήκει στους 10 εμπορικότερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών.
Το 1978 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Η Μαρινέλλα του σήμερα», σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου («Να παίζει το τρανζίστορ», «Σήμερα», «Δεν φταίμε εμείς» κ.ά.), ο οποίος έκανε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το 1979 κυκλοφόρησε τον πολυσυλλεκτικό δίσκο «Σ’ αγαπώ» και τη δεκαετία του ‘80 δίσκους, όπως «Η Μαρινέλλα σε τραγούδια της Βέμπο» (1980), «Μαρινέλλα (Για σένανε μπορώ)» (1981), «Για σένα τον άγνωστο» (1983), «Η αγάπη μας» (1985) κ.ά.
Το 1988, η Μαρινέλλα άλλαξε δισκογραφική εταιρεία ύστερα από 20 χρόνια, και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο τον δίσκο «Τολμώ» από την MINOS-EMI. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ήταν το πρόσωπο που πρωταγωνίστησε στην μετατροπή του ιστορικού κινηματογράφου «Rex» της οδού Πανεπιστημίου, σε Music Hall. Τη δεκαετία του ‘90 ηχογραφεί δίσκους, όπως «Λέγε μου Σ’ αγαπώ» «Η Μαρινέλλα τραγουδά μεγάλες κυρίες», «Για πρώτη φορά».
Το 1995 έπαιξε ως η Κορυφαία του Χορού σε ένα πρόγραμμα με μελοποιημένα χορικά από τραγωδίες του Ευριπίδη, τα οποία είχαν μελοποιήσει για παλαιότερες θεατρικές παραστάσεις οι Χρήστος Λεοντής, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Κουρουπός και Μιχάλης Χριστοδουλίδης. Η παράσταση είχε τον τίτλο «Γυναικών πάθη» και παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και χορογραφίες Ντόρας Τσάτσου. Το 1998, παρουσίασε το πρόγραμμα «Η Μαρινέλλα τραγουδά και θυμάται» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μουσική επιμέλεια του Λάμπρου Λιάβα, με στόχο την ενίσχυση του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας.
Το 2000, η Μαρινέλλα αποδέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να πρωταγωνιστήσει στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» του Γιάννη Ξανθούλη. Το 2002, συμμετείχε στην επέτειο των 50 χρόνων μουσικής του Μίμη Πλέσσα, στη μουσική παράσταση «Ιωβηλαίον», στο Ηρώδειο, ενώ το ίδιο έτος τραγούδησε με τον Γιώργο Νταλάρα μετά από 31 χρόνια. Στις 7 Αυγούστου 2004 συμμετείχε στη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στα εγκαίνια της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, τραγουδώντας σόλο το τραγούδι «Δρόμοι παλιοί» σε ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη και τα τραγούδια «Βράχο-Βράχο τον καημό μου» και «Παράπονο» με τον Γιώργο Νταλάρα. Λίγες μέρες μετά, στις 29 Αυγούστου, συμμετείχε στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
Το 2005, η Μαρινέλλα κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Τίποτα δεν γίνεται τυχαία», ενώ τον χειμώνα του 2006 αποφάσισε να επιστρέψει στη νυχτερινή διασκέδαση. Βρέθηκε στο «Αθηνών Αρένα» με τον Αντώνη Ρέμο για δυο χρονιές. Το 2007, ο Σύνδεσμος Φίλων Ευρωπαϊκής Ιδέας (Σ.Φ.Ε.Ι.) υπό την αιγίδα των υπουργείων Πολιτισμού και Μακεδονίας-Θράκης, της Νομαρχίας και του Δήμου Θεσσαλονίκης, της διοργάνωσε μια τιμητική βραδιά με τίτλο «50 χρόνια Μαρινέλλα», όπου τη βράβευσε για τη συνολική προσφορά της. Αντίστοιχες βραβεύσεις υπήρξαν την ίδια χρονιά, από το μηνιαίο περιοδικό Life & Style, που τη βράβευσε για δεύτερη φορά ως «Ερμηνεύτρια της Χρονιάς ’07», καθώς και από τα Μουσικά Βραβεία Αρίων.
Το 2009, η Μαρινέλλα συμμετείχε σε δυο συναυλίες-αφιερώματα στο Στέλιο Καζαντζίδη, ύστερα από δική της πρωτοβουλία, με τον τίτλο «Η φωνή ζει» (στις 18 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο στάδιο της Αθήνας και στις 23 Σεπτεμβρίου στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης), για τις ανάγκες ανέγερσης ενός ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες του σωματείου κοινωνικής μέριμνας «Αρωγή».
Το 2010 και το 2011, πρωταγωνίστησε στη μουσικοθεατρική παράσταση «Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το 2014, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ – υπερπαραγωγή «Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο» στο Θέατρο Badminton, ενώ το 2015, ο Σταύρος Ξαρχάκος συνέθεσε ένα νέο μουσικό έργο για τη φωνή της Μαρινέλλας, μελοποιώντας την περίφημη «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου.
Συνεργάστηκε με πολλούς τραγουδιστές, όπως η Ελένη Βιτάλη, η Γλυκερία, ο Κώστας Μακεδόνας, η Έλενα Παπαρίζου και το 2020 παρουσίασε τη μουσική παράσταση «Μαρινέλλα – Ο Μύθος» στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος) με τη συνοδεία της «Φιλαρμόνιας» Ορχήστρας Αθηνών, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη. Την ίδια χρονιά, η Μαριάννα Βαρδινογιάννη ανακήρυξε τη Μαρινέλλα ως «Καλλιτέχνη για την ΕΛΠΙΔΑ» δια βίου, απονέμοντας της τιμητική πλακέτα για την προσφορά της στο έργο του Συλλόγου.
Μια διαφορετική και ιδιότυπη βιογραφία της μεγάλης ερμηνεύτριας παρουσιάζει ο φίλος της και συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης στο βιβλίο του «Μαρινέλλα – Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια» (Εκδόσεις Διόπτρα- Οκτώβριος 2023), το οποίο εξιστορεί μέσα από πολύμηνες «μεσημεριανές» συζητήσεις όλη τη ζωή της κι ό,τι απόσταγμα προέκυψε σε μια καριέρα που αγγίζει κοντά εβδομήντα χρόνια διαρκούς παρουσίας.
Με αφορμή την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου, η Μαρινέλλα είχε δηλώσει στην Καθημερινή και στον Βύρωνα Κρίτζα, τον Οκτώβριο του 2023: «Όλα αυτά τα χρόνια, είναι δυνατόν το κοινό μου να είναι το ίδιο; Έχουν πεθάνει όλοι οι παλιοί μου ακροατές και όλοι οι παλιοί μου φίλοι. Μην κοιτάς που εγώ ζω και υπάρχω. Χτύπα ξύλο… Λοιπόν. Εγώ υπάρχω. Γιατί θέλω να υπάρχω. Τώρα, αν με κουράζουν τα "μύθος", "ντίβα" κ.ά… Δε θα πω τη λέξη "κουράζουν". Με αφήνουν παντελώς αδιάφορη. Δε μου άρεσαν ποτέ όλοι αυτοί οι υπέρτιτλοι: ντίβα, Εκάβη, θεά… Είμαι μια απλή τραγουδίστρια, που προσπαθεί εκεί πάνω να είναι καλή. Αν κατάφερα κάτι, είναι να ανεβαίνω σιγά σιγά, έστω και μισό σκαλοπατάκι κάθε φορά. Ανά περιόδους, το κοινό πήγαινε σωρηδόν σε έναν καλλιτέχνη και τον ανέβαζε στα ύψη. Μιλάω γι’ αυτό που έγινε στην Αλίκη, στον Βοσκόπουλο, στον Ξανθόπουλο. Εγώ δεν έγινα ποτέ μόδα. Είχα πολύ και σταθερό κόσμο. Υπήρχε μια κατάθεση».
Γιάννης Κότσιρας: Σεβαστείτε τη νοημοσύνη μου, μη μου στέλνετε τραγούδια που έχουν φτιαχτεί μέσω AI
Μέσω μίας ανάρτηση που έκανε στο Instagram το πρωί της Κυριακής (22/03/2026) τόνισε ότι ο ίδιος είναι πολύ καλός γνώστης της τεχνολογίας και όταν λαμβάνει κομμάτια που έχουν δημιουργηθεί μέσω τεχνητής νοημοσύνης το καταλαβαίνει αμέσως. Επίσης, ο Γιάννης Κότσιρας δήλωσε ότι αυτά τα τραγούδια τα σβήνει αμέσως.
Θα ήθελα να κάνω μια δημόσια παράκληση.
Μην μου στέλνετε τραγούδια που έχουν φτιαχτεί μέσω εφαρμογών AI όπως το Suno, το Udio, Mureca κλπ.
Δυστυχώς τα καταλαβαίνω από το πρώτο άκουσμα και τα σβήνω.
Οι εφαρμογές αυτές δεν έγιναν για να θεωρούν όλοι ότι έγιναν ξαφνικά συνθέτες και στιχουργοί. Έγιναν για διασκέδαση και για να βοηθήσουν, σε κάποιες περιπτώσεις, στην μουσική παραγωγή.
Εν πάση περιπτώσει, σας παρακαλώ μην μου στέλνετε τέτοια τραγούδια. Και κυρίως μην μου τα στέλνετε λέγοντας ότι τα έχετε γράψει εσείς. Είμαι πολλά χρόνια technology freak και το αντιλαμβάνομαι αμέσως.
Σας παρακαλώ σεβαστείτε την επιθυμία μου, τον χρόνο μου, την καλή μου διάθεση να ακούω όλα όσα μου στέλνετε αλλά κυρίως σεβαστείτε την νοημοσύνη μου.
Σας ευχαριστώ πολύ.»
Τα 10 μεγαλύτερα ελληνικά τραγούδια κατά τον Λευτέρη Παπαδόπουλο
1) Φραγκοσυριανή
2) Αχάριστη
3) Συννεφιασμένη Κυριακή
4) Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι
5) Τα παιδιά του Πειραιά
6) Όλα είναι ένα ψέμα
7) Πριν το χάραμα
8) Ξεκινάει μια ψαροπούλα
9) Άπονη ζωή
10) Στρώσε το στρώμα σου
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης: 11η ετήσια ομαδική έκθεση ψηφιδωτού "Tesserae beyond borders", 20 Μαρτίου - 5 Απριλίου 2026, 18.00’ – 22.00’
Φέτος η καθιερωμένη έκθεση φέρνει κοντά διεθνώς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες και νέες δημιουργικές φωνές, παρουσιάζοντας ένα δυναμικό πανόραμα της σύγχρονης ψηφιδωτής τέχνης, με βραβευμένους δημιουργούς τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα, και έργα πρωτότυπα και διαχρονικά. Με υλικά και ιδέες απρόσμενες και τεχνικές που παντρεύουν το ψηφιδωτό με άλλες μορφές τέχνης, τα έργα συνταιριάζουν την παράδοση με τη σύγχρονη ματιά και επαναπροσδιορίζουν μία από τις αρχαιότερες μορφές τέχνης της ανθρωπότητας στο σημερινό πολιτιστικό τοπίο.
Οι χώρες: Ιταλία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Η.Π.Α., Ιαπωνία, Νότιος Κορέα, Κίνα, Βουλγαρία, Ελλάδα
Οι καλλιτέχνες: Akiko Ao, Anik-Chaima Appert Ligonnet, Marco De Luca, Elaine M Goodwin, Jae Hee Kim, Paul George Papadopoulos, Ralitza Vladimirova, Qiqi Maggie Wen, Τζούλυ Αθανασάκη, Μιχάλης Αθανασάκης, Καρολίνα Ανανιάδου, Απόστολος Ανδριτσάκης, Ελευθερία Γαλανοπούλου, Δέσποινα Γεωργιάδη-Θεσσαλονικέως, Ευφροσύνη-Σμαραγδή Γεωργιάδου, Μαίρη Γιαννακοπούλου-Χρήστου, Πένυ Γιάννου, Αικατερίνη Γκίρτζου, Ευαγγελία Γλύκου, Σοφία Γούναρη, Μαρία Δαμιτζόγλου, Μαριάννα Δώριζα, Γεράσιμος Καλπογιαννάκης, Κατερίνα Καλύβη-Κουρκούτη, Αγγελική Καπιωτά, Μαρία Ηώ Καπνίδη, Ξένια Καραμπάτσου, Μαρίνα Κασίμη, Μαρία Κελεσίδου, Ελευθερία Κεντρωτή, Ελένη Κεχαγιόγλου, Άρτεμις Κλίτση, Κατερίνα Π. Κοντογιώργη, Σωτηρία Κριεμάδη, Βάσια Κωνσταντοπούλου, Γεώργιος-Αντώνιος Λαγουρός, Καλλιόπη Λάκκα, Μικέλης Μαρκίδης, Έρικα Μαρτούδη, Μαριάντζελα Μιχαήλ, Αντώνης Μπαριτάκης, Αλέξανδρος Μπασαντής, Γεράσιμος Μπούρας-Βαλλιανάτος, Λυδία Νακοπούλου, Λουκία Ορφανού, Δημήτρης Παναής, Άρτεμις Παπαγιαννακοπούλου, Λύδια Παπαδοπούλου, Αφροδίτη Παπαθεοδώρου, Ευθύμιος Παπαϊωάννου, Ελένη Παπανάτσιου, Αγλαΐα Πειθή, Άννα Πέτρου, Αντώνης Πλατής, Αλίκη Ρήγου, Βάσω (Βασιλική) Σπανού, Γιώργος Σταματίου, Νίκος Τόλης, Ευτυχία Φίνου, Συμεωνία Κωστοπούλου-Φίνου, Μίκα Φούτη, Στέλλα Χατζηκυριάκου-Πλατή.
Οι χώρες: Ιταλία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Η.Π.Α., Ιαπωνία, Νότιος Κορέα, Κίνα, Βουλγαρία, Ελλάδα
Οι καλλιτέχνες: Akiko Ao, Anik-Chaima Appert Ligonnet, Marco De Luca, Elaine M Goodwin, Jae Hee Kim, Paul George Papadopoulos, Ralitza Vladimirova, Qiqi Maggie Wen, Τζούλυ Αθανασάκη, Μιχάλης Αθανασάκης, Καρολίνα Ανανιάδου, Απόστολος Ανδριτσάκης, Ελευθερία Γαλανοπούλου, Δέσποινα Γεωργιάδη-Θεσσαλονικέως, Ευφροσύνη-Σμαραγδή Γεωργιάδου, Μαίρη Γιαννακοπούλου-Χρήστου, Πένυ Γιάννου, Αικατερίνη Γκίρτζου, Ευαγγελία Γλύκου, Σοφία Γούναρη, Μαρία Δαμιτζόγλου, Μαριάννα Δώριζα, Γεράσιμος Καλπογιαννάκης, Κατερίνα Καλύβη-Κουρκούτη, Αγγελική Καπιωτά, Μαρία Ηώ Καπνίδη, Ξένια Καραμπάτσου, Μαρίνα Κασίμη, Μαρία Κελεσίδου, Ελευθερία Κεντρωτή, Ελένη Κεχαγιόγλου, Άρτεμις Κλίτση, Κατερίνα Π. Κοντογιώργη, Σωτηρία Κριεμάδη, Βάσια Κωνσταντοπούλου, Γεώργιος-Αντώνιος Λαγουρός, Καλλιόπη Λάκκα, Μικέλης Μαρκίδης, Έρικα Μαρτούδη, Μαριάντζελα Μιχαήλ, Αντώνης Μπαριτάκης, Αλέξανδρος Μπασαντής, Γεράσιμος Μπούρας-Βαλλιανάτος, Λυδία Νακοπούλου, Λουκία Ορφανού, Δημήτρης Παναής, Άρτεμις Παπαγιαννακοπούλου, Λύδια Παπαδοπούλου, Αφροδίτη Παπαθεοδώρου, Ευθύμιος Παπαϊωάννου, Ελένη Παπανάτσιου, Αγλαΐα Πειθή, Άννα Πέτρου, Αντώνης Πλατής, Αλίκη Ρήγου, Βάσω (Βασιλική) Σπανού, Γιώργος Σταματίου, Νίκος Τόλης, Ευτυχία Φίνου, Συμεωνία Κωστοπούλου-Φίνου, Μίκα Φούτη, Στέλλα Χατζηκυριάκου-Πλατή.
Υ.Γ.
ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΨΗΦΟΘΕΤΩΝ AIMC (Associazione Internazionale Mosaicisti Contemporanei), RAVENNA, ITALIA
ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΨΗΦΟΘΕΤΩΝ AIMC (Associazione Internazionale Mosaicisti Contemporanei), RAVENNA, ITALIA
Εγκαίνια Έκθεσης: Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2026 στις 19.30
Διάρκεια: 20 Μαρτίου - 5 Απριλίου 2026
Ώρες επισκέψεων: Δευτέρα έως και Κυριακή 18.00’- 22.00’
Τηλ. επικοινωνίας: 2105201634
Εmail: info@mosaicart.gr
Οργάνωση έκθεσης: ΨΗΦΙΔΩΝ Γνώσις, web page: www.mosaicart.gr
Οργάνωση έκθεσης: ΨΗΦΙΔΩΝ Γνώσις, web page: www.mosaicart.gr
"El cazo de Lorenzo": Ένα τρυφερό animation που μαθαίνει στα παιδιά να αγαπούν ό,τι τα κάνει μοναδικά
Πίσω από τις πολύχρωμες ιστορίες πολλά από αυτά κρύβουν πράγματα που βοηθούν, τόσο τους γονείς, όσο και τα παιδιά να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
Ένα από αυτά είναι και το διδακτικό "El cazo de Lorenzo", μία συγκινητική ταινία μικρού μήκους, το οποίο αφορά στα παιδιά με διαφορετικές ικανότητες.
Από τη μικρή ηλικία είναι καθοριστικής σημασίας τα παιδιά να καλλιεργούν ηθικές αξίες, που θα τα βοηθήσουν στη ζωή τους, αλλά και στη ζωή των γύρω τους. Μιλάμε για αξίες, όπως η αυτοαποδοχή, η ενσυναίσθηση, η αυτοβελτίωση και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Αυτά τα μαθήματα θα βοηθήσουν τα παιδιά να ξεπεράσουν εμπόδια, που μπορεί να ανακύψουν στο δρόμο της ζωής τους, καθώς και να υψώνουν τη φωνή τους απέναντι στην όποια αδικία διαπράττεται.
Η παρακάτω ταινία αφορά σε όλα εκείνα τα παιδιά που γεννιούνται με ιδιότητες που τα κάνουν ξεχωριστά και μοναδικά. Ωστόσο, πολλές φορές η άγνοια ή η έλλειψη διακριτικότητας τα κάνει πολλές φορές να νιώθουν περιθωριοποιημένα. Το “El cazo de Lorenzo” είναι η ιστορία της Γαλλίδας συγγραφέα Isabelle Carrier, η οποία έγινε ταινία μικρού μήκους. Μιλά για την ιστορία του μικρού Lorenzo, ενός πολύ συναισθηματικού και χαρισματικού παιδιού. Μία μέρα ένα κόκκινο κατσαρολάκι πέφτει από τον ουρανό και τον συνοδεύει στο υπόλοιπο της ζωής του.
Λόγω αυτού του αναπάντεχου γεγονότος, ο Λορέντζο πρέπει να σέρνει το κατσαρολάκι, όπου πηγαίνει. Κάτι που μερικές φορές τον αναγκάζει να προσπαθεί διπλά για να πετύχει τους στόχους του σε σχέση με άλλους ανθρώπους. Αυτό το μικρό σκεύος, που στην αρχή δεν ήταν ένα τόσο μεγάλο εμπόδιο για το αγόρι, είναι ο τρόπος που η συγγραφέας αποτυπώνει αυτές τις ειδικές ανάγκες και ιδιότητες που ο καθένας μπορεί να κρύβει μέσα του και να τον διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους.
Λόγω αυτού του αναπάντεχου γεγονότος, ο Λορέντζο πρέπει να σέρνει το κατσαρολάκι, όπου πηγαίνει. Κάτι που μερικές φορές τον αναγκάζει να προσπαθεί διπλά για να πετύχει τους στόχους του σε σχέση με άλλους ανθρώπους. Αυτό το μικρό σκεύος, που στην αρχή δεν ήταν ένα τόσο μεγάλο εμπόδιο για το αγόρι, είναι ο τρόπος που η συγγραφέας αποτυπώνει αυτές τις ειδικές ανάγκες και ιδιότητες που ο καθένας μπορεί να κρύβει μέσα του και να τον διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους.
Πώς το «πρόβλημα» γίνεται ευκαιρία
Κι εδώ το κατσαρολάκι αντιπροσωπεύει τον αυτισμό.
Αν και ο Λορέντζο προσπαθεί να ζήσει μία κανονική ζωή και να συνυπάρξει με άλλους ανθρώπους, η αλήθεια είναι ότι αυτό το κατσαρολάκι έχει γίνει ένα τεράστιο εμπόδιο, καθώς όλοι γύρω του βλέπουν μόνο ότι το σέρνει παντού, τον κρίνουν και τον απορρίπτουν. Ακριβώς επειδή δεν μπορούν να δουν πέρα από αυτό το κόκκινο σκεύος.
Παρόλα αυτά η υπερευαισθησία του μικρού αγοριού δεν τον αφήνει να καταλάβει, γιατί του βάζουν ταμπέλες ως περίεργο ή διαφορετικό. Έτσι ένα απόγευμα κουρασμένος από το σύρσιμο της κατσαρόλας και όσων έχει να διαχειριστεί, κρύβεται μέσα σε αυτό και απομονώνεται από τους υπόλοιπους. Δεν μπορεί να καταλάβει την κριτική και γιατί θα πρέπει πάντα να κουβαλά αυτό το αντικείμενο που δεν τον αφήνει να ζήσει κανονικά.
Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη ζωή του και αλλάζουν την οπτική του γωνία. Έτσι, ο Λορέντζο συναντά μία υπέροχη γυναίκα, η οποία τον βοηθά να ξεπεράσει την λύπη του και πώς τελικά το κόκκινο κατσαρολάκι δεν είναι πρόβλημα, αλλά μπορεί να το κάνει εργαλείο υπέρ του, μία ευκαιρία στην αυτοαποδοχή και στην αποδοχή από τους γύρω του.
Αξίζει να αφιερώσετε λίγα λεπτά για να τη δείτε με τα παιδιά σας.
*Για ελληνικούς υποτίτλους πατήστε στο Settings και επιλέξτε την ελληνική γλώσσα
Κι εδώ το κατσαρολάκι αντιπροσωπεύει τον αυτισμό.
Αν και ο Λορέντζο προσπαθεί να ζήσει μία κανονική ζωή και να συνυπάρξει με άλλους ανθρώπους, η αλήθεια είναι ότι αυτό το κατσαρολάκι έχει γίνει ένα τεράστιο εμπόδιο, καθώς όλοι γύρω του βλέπουν μόνο ότι το σέρνει παντού, τον κρίνουν και τον απορρίπτουν. Ακριβώς επειδή δεν μπορούν να δουν πέρα από αυτό το κόκκινο σκεύος.
Παρόλα αυτά η υπερευαισθησία του μικρού αγοριού δεν τον αφήνει να καταλάβει, γιατί του βάζουν ταμπέλες ως περίεργο ή διαφορετικό. Έτσι ένα απόγευμα κουρασμένος από το σύρσιμο της κατσαρόλας και όσων έχει να διαχειριστεί, κρύβεται μέσα σε αυτό και απομονώνεται από τους υπόλοιπους. Δεν μπορεί να καταλάβει την κριτική και γιατί θα πρέπει πάντα να κουβαλά αυτό το αντικείμενο που δεν τον αφήνει να ζήσει κανονικά.
Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη ζωή του και αλλάζουν την οπτική του γωνία. Έτσι, ο Λορέντζο συναντά μία υπέροχη γυναίκα, η οποία τον βοηθά να ξεπεράσει την λύπη του και πώς τελικά το κόκκινο κατσαρολάκι δεν είναι πρόβλημα, αλλά μπορεί να το κάνει εργαλείο υπέρ του, μία ευκαιρία στην αυτοαποδοχή και στην αποδοχή από τους γύρω του.
Αξίζει να αφιερώσετε λίγα λεπτά για να τη δείτε με τα παιδιά σας.
*Για ελληνικούς υποτίτλους πατήστε στο Settings και επιλέξτε την ελληνική γλώσσα
Η Γιορτή του Σινεμά 2025 - Η πιο αγαπημένη κινηματογραφική συνήθεια επιστρέφει!
Η Γιορτή του Σινεμά, μία ιδέα που έγινε θεσμός, έρχεται για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, δίνοντάς μας την ευκαιρία να απολαύσουμε τη μαγεία της μεγάλης οθόνης με μειωμένη τιμή.
Επιλέγουμε την ταινία που θέλουμε, την παρέα που προτιμάμε, την αίθουσα που μας αρέσει, παίρνουμε τα ποπ κορν μας και δίνουμε ραντεβού στη μεγαλύτερη κινηματογραφική γιορτή της χρονιάς.
Φέτος, στη Γιορτή του Σινεμά συμμετέχει και το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που ξεκινά στις 30 Οκτωβρίου 2025 (εξαιρείται η τελετή έναρξης η οποία θα πραγματοποιηθεί αποκλειστικά με προσκλήσεις).
Φέτος, στη Γιορτή του Σινεμά συμμετέχει και το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που ξεκινά στις 30 Οκτωβρίου 2025 (εξαιρείται η τελετή έναρξης η οποία θα πραγματοποιηθεί αποκλειστικά με προσκλήσεις).
Γιατί την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου δεν πάμε απλά σινεμά. Πάμε στη Γιορτή του Σινεμά. Μόνο με 2 ευρώ.
Δείτε εδώ τις ταινίες που θα προβληθούν.
«Έφυγε» από τη ζωή ο Διονύσης Σαββόπουλος
Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1944 στη Θεσσαλονίκη και σε ηλικία περίπου 20 ετών βρέθηκε στην Αθήνα για να ασχοληθεί με το τραγούδι, εγκαταλείποντας τη Νομική Σχολή. Το 1967 φυλακίστηκε δύο φορές από τη χούντα.
Συνεργάστηκε με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως μεταξύ άλλων τη Μαρία Φαραντούρη, τον Μάνο Λοΐζο (με τους οποίους είχε εμφανιστεί στα πρώτα του βήματα σε νυχτερινά κέντρα), τη Δόμνα Σαμίου, τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Μάνο Χατζηδάκι και τον Μανώλη Ρασούλη, ενώ είχε υπογράψει τη μουσική στην ταινία "Happy Day" του Παντελή Βούλγαρη.
Πολλά τα πολιτικά τραγούδια που τον έκαναν γνωστό, στο ξεκίνημα της μουσικής του καριέρας όπως «Οι Δεκαπέντε (Αμνηστία '64)», η «Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ», «Η παράγκα», «Κιλελέρ», «Η Δημοσθένους λέξις», «Άγγελος εξάγγελος» ενώ ο «Μπάλλος» θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους δίσκους της ελληνικής ροκ, καθώς σε 17 λεπτά το «πάντρεψε» με την παραδοσιακή μουσική.
Το τελευταίο διάστημα είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο, ενώ ήταν γνωστή η πολύχρονη «μάχη» με τον καρκίνο.
Ένα διαφορετικό «Δέντρο της Ζωής» - Πώς από θαλασσοδαρμένος κορμός, μετατράπηκε σε ξυλόγλυπτο έργο τέχνης
Ο Λάμπρος-Γιώργος Αλεφαντινός βρήκε τον κοκκινόχρωμο μασιφένιο κορμό δέντρου με ρίζες, στην παραλία που πήγαινε για κολύμπι για ένα ολόκληρο καλοκαίρι. Αυτός ο στριμωγμένος στα βράχια κορμός που θαλασσοδερνόταν ήταν η καθημερινή του συνάντηση και η καθημερινή του απορία, πώς μπορεί να βρέθηκε σε αυτό το σημείο.
«Τον κοιτούσα και σκεφτόμουν τί ωραία που θα ήταν να τον μεταφέρω στο σπίτι μου, καθώς από μόνος του έμοιαζε με έργο τέχνης» ανέφερε ο κ. Αλεφαντινός που εξήγησε πως αφού πέρασε καιρός, σε μια τυχαία επίσκεψή του στην παραλία μετά από μια μεγάλη κακοκαιρία, αντιλήφθηκε ότι ο κορμός όχι μόνο δεν είχε απομακρυνθεί, αλλά είχε βγει σε πιο ευνοϊκό σημείο.
«Με πολύ κόπο καταφέραμε με τον πατέρα μου να τον μεταφέρουμε στο σπίτι μου. Τον έκοψα για να "πατήσει" σωστά στη Γη και τον τοποθέτησα στην αυλή. Επί μήνες τον κοιτούσα και τον παρατηρούσα, μέχρι να καταλάβω τι έπρεπε να κάνω με τον κορμό αυτό».
Όπως ανέφερε ο Λάμπρος-Γιώργος Αλεφαντινός, ύστερα από κάποιο διάστημα, ο κορμός άρχισε να εμφανίζει στα μάτια του διάφορες μορφές.
«Θυμάμαι ότι στην πρώτη καραντίνα έγινε η αρχή για το "Δέντρο της Ζωής". Έβαλα μπροστά μόνο δύο εργαλεία, ένα αλυσοπρίονο και ένα σβουράκι, δεν είχα κάτι άλλο. Οι ρίζες του κορμού, έγιναν τα κλαδιά του και όπως το είχα φανταστεί, το κάθε κλαδί άρχισε να φιλοξενεί μορφές ζωής, να γίνεται πουλί, να γίνεται δελφίνι, να γίνεται παιδί, να γίνεται ζωή».
Μια ιδέα που γεννήθηκε από εσωτερική ανάγκη για δημιουργία και έκφραση, και έναν κορμό που μετατράπηκε σε δάσκαλο. Έτσι αποκαλεί το δημιούργημά του ο κ. Αλεφαντινός που ανέφερε ότι μέσα από τους ρόζους του, ο κορμός του «μίλησε» και τον οδήγησε να τον μεταμορφώσει.
Σήμερα , στην αυλή του σπιτιού του δεν έχει πια την εικόνα ενός κορμού, αυτού του θαλασσοδαρμένου κομματιού ξύλου που τον ενέπνευσε. Είναι ένα ξυλόγλυπτο έργο τέχνης, αυτό που αποκαλεί «Δέντρο της Ζωής». Ένας μασίφενιος κορμός με σμιλεμένες ρίζες, οι οποίες φαίνονται σαν κλαδιά και κάθε κλαδί έχει μια ή περισσότερες μορφές που απεικονίζουν τη ζωή, τον άνθρωπο, αλλά και τη σχέση του με τη φύση, όπως λέει.
«Το "Δέντρο της Ζωής" για μένα ήταν και είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Συμβολίζει την υπομονή, τη δημιουργία, την αντίσταση και την αναγέννηση μέσα από την τέχνη. Είναι ο καθρέφτης της ψυχής μου, μάρτυρας του χρόνου και της ζωής μου» επισήμανε ο ίδιος, λέγοντας παράλληλα ότι το συγκεκριμένο έργο αποτελεί και μια ένδειξη «διαμαρτυρίας» για το πώς είναι ο κόσμος, ταυτόχρονα όμως και ελπίδα για το πώς μπορεί να γίνει καλύτερος.
«Ο στόχος είναι να ευαισθητοποιήσει, να αφυπνίσει και να εμπνεύσει. Είναι μια κραυγή ενάντια στην αδιαφορία, την καταστροφή και την απώλεια σεβασμού προς τη ζωή» λέει ο άνθρωπος που μεταμόρφωσε τον κορμό, υποστηρίζοντας ότι αυτή η διαδικασία τον δίδαξε υπομονή, μέσα από την ομορφιά της σιωπής, την παρατήρηση και τη βαθύτερη κατανόηση της ίδιας της ζωής. «Μου έδειξε τη μεταμορφωτική δύναμη της τέχνης, την αξία της σύνδεσης με τη φύση και την ψυχή, και ότι μέσα από τη δημιουργία, μπορεί να ανθίσει η ελπίδα και η αλήθεια». Σε ό,τι έχει να κάνει με τα επόμενα σχέδιά του, αυτό που εξηγεί είναι ότι θα συνεχίσει να μελετάει και να μαθαίνει, ενώ στόχος του είναι να ασχοληθεί και με άλλα αντικείμενα, χωρίς όμως να βιάζεται. Όπως η περιπέτεια αυτή ξεκίνησε από μια βόλτα στην παραλία, έτσι και το επόμενο στοίχημά του, μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε.
«Έφυγε» από τη ζωή ο μεγάλος δεξιοτέχνης του κλαρίνου, Πετρολούκας Χαλκιάς
Ποιός ήταν ο Πετρολούκας Χαλκιάς
Το όνομά του έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Ο Πετρολούκας Χαλκιάς, ο κορυφαίος δεξιοτέχνης του ηπειρώτικου κλαρίνου, δεν υπήρξε απλώς ένας μουσικός, αλλά ένας ολόκληρος θεσμός. Ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στη διάσωση, διατήρηση και διάδοση του ηπειρώτικου ήχου, μετατρέποντάς τον σε παγκόσμιο πολιτιστικό πρεσβευτή της Ελλάδας.
Τα πρώτα χρόνια στο Δελβινάκι
Γεννημένος το 1934 στο Δελβινάκι Πωγωνίου, μέσα στη μουσική παράδοση της Ηπείρου, ο Πετρολούκας μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου οι ήχοι του κλαρίνου, του λαούτου και των μοιρολογιών συνόδευαν την καθημερινότητα. Ο πατέρας του, Περικλής Χαλκιάς, ήταν επίσης μουσικός, και παρότι αρχικά δίσταζε να αφήσει το παιδί του να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι, σύντομα αναγνώρισε το ταλέντο του.
Στα 11 του χρόνια ο Πετρολούκας ξεκίνησε να μαθαίνει κλαρίνο με δάσκαλο τον Φίλιππα Ρούντα, έναν από τους σημαντικότερους κλαρινετίστες της εποχής. Το χάρισμά του ήταν εμφανές από νωρίς. Γρήγορα έγινε γνωστός σε όλη την Ήπειρο για την καθαρότητα του ήχου του, τη δεξιοτεχνία, αλλά κυρίως για την ψυχή που έδινε σε κάθε του ερμηνεία.
Η μετανάστευση και οι εμφανίσεις στις ΗΠΑ
Τη δεκαετία του 1960, ακολουθώντας το μεταναστευτικό ρεύμα χιλιάδων Ελλήνων, ο Πετρολούκας Χαλκιάς βρέθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί έζησε για δύο δεκαετίες, χωρίς ποτέ να αποκοπεί από την ελληνική μουσική παράδοση. Αντίθετα, η παραμονή του στις ΗΠΑ τον ανέδειξε σε πρεσβευτή της ηπειρώτικης μουσικής στην ομογένεια, σε φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής και σε Πανεπιστήμια.
Η παρουσία του στις ΗΠΑ υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική για τη διάδοση της ελληνικής δημοτικής μουσικής στην Αμερική, αλλά και για τη δημιουργία ενός νέου ακροατηρίου που γνώρισε και αγάπησε τον πλούτο του ηπειρώτικου ήχου μέσα από τις ερμηνείες του Χαλκιά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος είχε την ευκαιρία να παίξει ακόμη και στον Λευκό Οίκο, σε μια στιγμή συμβολικής αναγνώρισης της ελληνικής μουσικής κληρονομιάς.
Η επιστροφή στην Ελλάδα και η καταξίωση
Το 1979 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί του την εμπειρία και τη γνώση που αποκόμισε στο εξωτερικό. Σύντομα οι ηχογραφήσεις του κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Με δίσκους όπως τα «Μοιρολόγια και γυρίσματα» και οι «Δρόμοι της ψυχής», ο Πετρολούκας Χαλκιάς έφερε την ηπειρώτικη μουσική στο επίκεντρο της ελληνικής δισκογραφίας, την εποχή που η παραδοσιακή μουσική διεκδικούσε ξανά τη θέση που της άξιζε στη δημόσια σφαίρα.
Η μουσική του χαρακτηρίζεται από τον σεβασμό στο ύφος και τη λιτότητα της ηπειρώτικης παράδοσης, συνδυασμένα με μια μοναδική εκφραστικότητα που απογείωνε κάθε μοιρολόγι, κάθε σκάρο, κάθε πανηγυριώτικο σκοπό. Το παίξιμό του δεν ήταν μόνο τεχνικά άρτιο, αλλά βαθιά βιωματικό, βγαλμένο μέσα από τον ίδιο τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Ο δάσκαλος των νεότερων γενεών
Εκτός από δεξιοτέχνης, ο Πετρολούκας Χαλκιάς υπήρξε και μεγάλος δάσκαλος. Δίδαξε δεκάδες νεότερους μουσικούς, μεταφέροντας όχι μόνο την τεχνική, αλλά και τη φιλοσοφία της ηπειρώτικης μουσικής, που βασίζεται στη λιτότητα, τη συγκίνηση και το βίωμα. Ανάμεσα στους μαθητές του ξεχωρίζουν σημερινοί κλαρινετίστες, λαουτιέρηδες και τραγουδιστές που συνεχίζουν την παράδοση με σεβασμό και αυθεντικότητα.
Ο ίδιος θεωρούσε πάντα πως το κλαρίνο είναι «φωνή της ψυχής». «Δεν παίζεις κλαρίνο, μιλάς με το κλαρίνο», έλεγε χαρακτηριστικά, θέλοντας να δείξει ότι το όργανο δεν είναι απλώς ένα τεχνικό μέσο, αλλά προέκταση του εσωτερικού κόσμου του μουσικού.
Ο Πετρολούκας Χαλκιάς παρέμεινε μέχρι τα βαθιά του γεράματα ενεργός, δίνοντας συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, συμμετέχοντας σε φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής και ηχογραφώντας. Οι τιμητικές διακρίσεις υπήρξαν πολλές, αλλά εκείνος παρέμενε πάντα σεμνός, πιστός στην καταγωγή και στην τέχνη του.
Δεν υπήρξε μόνο μεγάλος καλλιτέχνης, αλλά και ζωντανός φορέας μνήμης, ιστορίας και πολιτισμού. Η παρακαταθήκη του παραμένει τεράστια: εκατοντάδες ηχογραφήσεις, αναρίθμητες ζωντανές εμφανίσεις, εκατοντάδες μαθητές και πάνω απ’ όλα, η ίδια η συνέχιση του ηπειρώτικου ήχου.
Σε μια εποχή όπου οι παραδόσεις συχνά χάνονται μέσα στο θόρυβο της εποχής, η μορφή του Πετρολούκα Χαλκιά θα στέκει πάντα ως φάρος αυθεντικότητας. Η Ήπειρος, η Ελλάδα και η παγκόσμια μουσική σκηνή οφείλουν πολλά στον άνθρωπο που έκανε το κλαρίνο να μιλάει την πιο βαθιά ανθρώπινη γλώσσα: αυτή της ψυχής.
Eurovision 2025: Μεγάλη νικήτρια η Αυστρία με τον JJ και το τραγούδι "Wasted Love". Στην 6η θέση η Ελλάδα με την Κλαυδία
Η φετινή διοργάνωση, ένα πανόραμα μελωδιών και φαντασμαγορικών σκηνικών, ανέδειξε μεγάλο νικητή τον Αυστρο-φιλιππινέζο JJ με το "Wasted Love".
Με μια απίστευτη ερμηνεία που ξεχείλιζε από ευαισθησία και εσωτερικότητα σε ασπρόμαυρο φόντο, ο νεαρός τενόρος καθήλωσε το κοινό στην κατάμεστη αρένα.
Η εμφάνισή του επισφράγισε τα προγνωστικά και τα στοιχήματα που τον έχριζαν φαβορί από πολύ νωρίς.
Συγκεντρώνοντας 436 βαθμούς η Αυστρία θα φιλοξενήσει την επόμενη διοργάνωση.
Στη δεύτερη θέση ήρθε το Ισραήλ με 357 βαθμούς και ακολουθούν η Εσθονία με 356 βαθμούς, η Σουηδία με 321 βαθμούς και η Ιταλία στη 5η θέση με 256 βαθμούς.
Η Ελλάδα με την Κλαυδία και το τραγούδι «Αστερομάτα» κατέλαβε την 6η θέση συγκεντρώνοντας 231 βαθμούς. Ακολουθούν η Γαλλία με 230 βαθμούς, η Αλβανία με 218 βαθμούς, η Ουκρανία με 218 βαθμούς επίσης και η Ελβετία στη 10 θέση, με 214 βαθμούς.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2026 θα είναι η 70η επέτειος του κορυφαίου μουσικού θεσμού καθώς η πρώτη διοργάνωση έλαβε χώρα το 1956 στο Λουγκάνο της Ελβετίας με νικήτρια την Λις Άσια και το τραγούδι "Refrain".
"Portrait": Όταν ο Τάκης Χατζής συνάντησε τον Χάρρυ Κλυνν
Δείτε το βίντεο της απολαυστικής συνέντευξης με τον άνθρωπο που είχε στιγματίσει τη χώρα με το χιούμορ και τις παρεμβάσεις του.
Παρουσίαση του βιβλίου «Η Βίλλα Αριάδνη»
Για το βιβλίο θα μιλήσουν: η μεταφράστριά του Άρτεμις Κλίτση, ο Επιμελητής Κνωσού της Βρετανικής Σχολής Αθηνών κ. Κωστής Χρηστάκης και ο Αρχαιολόγος κ. Αντώνης Βασιλάκης. Στην εκδήλωση, θα χαιρετήσει η αντιδήμαρχος Πολιτισμού κ. Ρένα Παπαδάκη-Σκαλίδη και θα την συντονίσει ο προϊστάμενος της «Β.Δ.Β.» Δημήτρης Χ. Σάββας.
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Κνωσός, 1985: «Εδώ θα μένω όταν θα έρχομαι να σκάβω στην Κνωσό», δήλωσε αποφασιστικά ο Άρθουρ Έβανς, καθισμένος στην πλαγιά απέναντι από την Κεφάλα, τον πολλά υποσχόμενο λόφο της Κνωσού. Τα επόμενα χρόνια κατάφερε να αποκτήσει την περιοχή και να ξεκινήσει τις ανασκαφές. Και το 1906, στην πλαγιά απέναντι από το ανάκτορο του Μίνωα, ακριβώς στο σημείο που είχε ορίσει έντεκα χρόνια πριν, ο Έβανς έχτισε τη Βίλα Αριάδνη. Οι Άγγλοι αρχαιολόγοι, οι Κρητικοί της Κνωσού και του Αμαρίου, οι ανασκαφές στην Κνωσό, η Μάχη της Κρήτης και η υποχώρηση των συμμαχικών στρατευμάτων στα Σφακιά, οι πορείες των Βρετανών πρακτόρων στα βουνά και τα κρησφύγετα σε ανήλιαγες σπηλιές, η ζωή μετά τον Πόλεμο… Όλ’ αυτά μας τα διηγείται με μοναδικό τρόπο η συγγραφέας του βιβλίου Dilys Powell χάρη στην εξαιρετική μετάφραση της Άρτεμις Κλίτση στην καλαίσθητη αυτή έκδοση της Βικελαίας Βιβλιοθήκης.
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης: 10η ετήσια ομαδική έκθεση ψηφιδωτού «10 χρόνια με ψηφίδες» - 11-23 Φεβρουαρίου 2025
Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης φιλοξενεί για τέταρτη συνεχή χρονιά την ομαδική έκθεση ψηφιδωτού, με τίτλο «10 χρόνια με ψηφίδες».
Γιορτάζουν λοιπόν την ανθεκτικότητά τους, ένα στοιχείο ενσωματωμένο στο DNA του ψηφιδωτού, «την πραγματική ζωγραφική για την αιωνιότητα», όπως το αξιολόγησε ο σπουδαίος αναγεννησιακός ζωγράφος Domenico Ghirlandaio.
Και φυσικά συνεχίζουν να γιορτάζουν με τα έργα τους τον πλουραλισμό στην έκφραση, στις ιδέες, στις τεχνικές, στα πολυάριθμα και συχνά απρόσμενα υλικά που χαρακτηρίζουν αυτή την κοπιώδη, πανάρχαια, αλλά ταυτόχρονα τόσο σύγχρονη μορφή τέχνης. Η διαχρονία της προκύπτει ολοζώντανη στη θεματολογία που επιλέγουν. Αποδόσεις αρχαίων ψηφιδωτών, αποτυπώσεις συμβολισμών, μηνυμάτων, αφηρημένων εννοιών, ανακινήσεις συναισθημάτων, ερμηνείες άλλων μορφών τέχνης, απροσδόκητες συναντήσεις υλικών, το αποδεικνύουν.
Ελπίζουν οι διαφορετικές αυτές αντιλήψεις περιεχομένου και τρόπων έκφρασης να μεταδίδουν στον θεατή κάτι από τη δυναμική, κάτι από τη μαγεία που κρύβει η ψηφιδωτή τέχνη.
Συμμετέχουν:
Απόστολος Ανδριτσάκης, Ελευθερία Γαλανοπούλου, Δέσποινα Γεωργιάδη-Θεσσαλονικέως, Μαίρη Γιαννακοπούλου-Χρήστου, Ευαγγελία Γλύκου, Σοφία Γούναρη, Μαρία Δαμιτζόγλου, Μαριάννα Δώριζα, Θέμης Ζούζουλας, Μαρία Θωμά, Χαρούλα Καββαδία, Κατερίνα Καλύβη-Κουρκούτη, Μαρίνα-Θάλεια Κασίμη, Μαρία Κελεσίδου, Ελευθερία Κεντρωτή, Ελένη Κεχαγιόγλου, Άρτεμις Κλίτση, Αλεξάνδρα Κομποθέκρα, Κατερίνα Κοντογιώργη, Σωτηρία Κριεμάδη, Βάσια Κωνσταντοπούλου, Καλλιόπη Λάκκα, Γεωργία Λαλιώτη, Κατερίνα Λαλιώτη, Μικέλης Μαρκίδης, Αλέξανδρος Μπασαντής, Λυδία Νακοπούλου, Λουκία Ορφανού, Δημήτρης Παναής, Άρτεμις Παπαγιαννακοπούλου, Λύδια Παπαδοπούλου, Ευθύμιος Παπαϊωάννου, Ελένη Παπανάτσιου, Αγλαΐα Πειθή, ΄Ελενα Πισσία, Αλίκη Ρήγου, Μάγδα Ρουμελιώτη, Βάσω (Βασιλική) Σπανού, ΄Ελενα Σταθοπούλου, Γιώργος Σταματίου, Σωτηρία Στουραΐτου-Νίκα, Nίκος Τόλης, Ευτυχία Φίνου, Μίκα Φούτη, Olga Boubounelle, Ralitza Vladimirova
Και φυσικά συνεχίζουν να γιορτάζουν με τα έργα τους τον πλουραλισμό στην έκφραση, στις ιδέες, στις τεχνικές, στα πολυάριθμα και συχνά απρόσμενα υλικά που χαρακτηρίζουν αυτή την κοπιώδη, πανάρχαια, αλλά ταυτόχρονα τόσο σύγχρονη μορφή τέχνης. Η διαχρονία της προκύπτει ολοζώντανη στη θεματολογία που επιλέγουν. Αποδόσεις αρχαίων ψηφιδωτών, αποτυπώσεις συμβολισμών, μηνυμάτων, αφηρημένων εννοιών, ανακινήσεις συναισθημάτων, ερμηνείες άλλων μορφών τέχνης, απροσδόκητες συναντήσεις υλικών, το αποδεικνύουν.
Ελπίζουν οι διαφορετικές αυτές αντιλήψεις περιεχομένου και τρόπων έκφρασης να μεταδίδουν στον θεατή κάτι από τη δυναμική, κάτι από τη μαγεία που κρύβει η ψηφιδωτή τέχνη.
Συμμετέχουν:
Απόστολος Ανδριτσάκης, Ελευθερία Γαλανοπούλου, Δέσποινα Γεωργιάδη-Θεσσαλονικέως, Μαίρη Γιαννακοπούλου-Χρήστου, Ευαγγελία Γλύκου, Σοφία Γούναρη, Μαρία Δαμιτζόγλου, Μαριάννα Δώριζα, Θέμης Ζούζουλας, Μαρία Θωμά, Χαρούλα Καββαδία, Κατερίνα Καλύβη-Κουρκούτη, Μαρίνα-Θάλεια Κασίμη, Μαρία Κελεσίδου, Ελευθερία Κεντρωτή, Ελένη Κεχαγιόγλου, Άρτεμις Κλίτση, Αλεξάνδρα Κομποθέκρα, Κατερίνα Κοντογιώργη, Σωτηρία Κριεμάδη, Βάσια Κωνσταντοπούλου, Καλλιόπη Λάκκα, Γεωργία Λαλιώτη, Κατερίνα Λαλιώτη, Μικέλης Μαρκίδης, Αλέξανδρος Μπασαντής, Λυδία Νακοπούλου, Λουκία Ορφανού, Δημήτρης Παναής, Άρτεμις Παπαγιαννακοπούλου, Λύδια Παπαδοπούλου, Ευθύμιος Παπαϊωάννου, Ελένη Παπανάτσιου, Αγλαΐα Πειθή, ΄Ελενα Πισσία, Αλίκη Ρήγου, Μάγδα Ρουμελιώτη, Βάσω (Βασιλική) Σπανού, ΄Ελενα Σταθοπούλου, Γιώργος Σταματίου, Σωτηρία Στουραΐτου-Νίκα, Nίκος Τόλης, Ευτυχία Φίνου, Μίκα Φούτη, Olga Boubounelle, Ralitza Vladimirova
Υ.Γ.
ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΨΗΦΟΘΕΤΩΝ AIMC
Associazione Internazionale Mosaicisti Contemporanei, RAVENNA, ITALIA
Εγκαίνια Έκθεσης: Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2025 στις 19.00
Διάρκεια: 11 - 23 Φεβρουαρίου 2025
Ώρες επισκέψεων: Δευτέρα έως και Κυριακή 18.00’-22.00’
Τηλ. επικοινωνίας: 2105201634
Εmail: info@mosaicart.gr
Οργάνωση έκθεσης: ΨΗΦΙΔΩΝ Γνώσις, web page: www.mosaicart.gr
Οργάνωση έκθεσης: ΨΗΦΙΔΩΝ Γνώσις, web page: www.mosaicart.gr
Θοδωρής Γκόλιας: Η επιλογή των υλικών είναι το πιο σημαντικό κεφάλαιο στην κατασκευή ενός μπουζουκιού
Μπουζούκια τρίχορδα και τετράχορδα, τζουράδες, μπαγλαμάδες και λαούτα, ενώ επίσης αναλαμβάνει επισκευές και μετατροπές σε όλα τα έγχορδα.
Η επιλογή των υλικών είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο στην οργανοποιία, ίσως το σημαντικότερο, τονίζει, εξηγώντας τα μυστικά για την κατασκευή ενός καλού μπουζουκιού.
Τα υλικά επιλέγονται προσεκτικά, και όπως λέει, πρέπει να τηρούν αυστηρά κριτήρια και να έχουν αυτό πού λέμε μουσικότητα. «Υπάρχουν δέντρα που τηρούν αυτές τις προϋποθέσεις, ευτυχώς και στην περιοχή μας. Πρέπει όμως, να καταφεύγουμε και σε λύσεις από το εξωτερικό , αφού κάποια μέρη του οργάνου απαιτούν ειδική ξυλεία που βρίσκουμε μόνο από εισαγωγές. Για παράδειγμα στο σκάφος του μπουζουκιού χρησιμοποιούμε καρυδιά, σφένδαμο, μουριά από τα ντόπια ξύλα και παλίσανδρο, έβενο και πολλά άλλα που είναι είδη τροπικής ξυλείας. Για το καπάκι του μπουζουκιού που είναι υπεύθυνο για το 80% περίπου του ήχου του οργάνου, χρησιμοποιείται ερυθρελάτη και κέδρος. Η ταστιέρα φτιάχνεται αποκλειστικά με έβενο».
Η σωστή διαλογή των υλικών, εξηγεί ο κ. Γκόλιας, είναι το πρώτο και σημαντικότερο στάδιο, όπως και η σωστή αποθήκευση.
Την οργανοποιία αν δεν την αγαπάς δεν μπορείς να την κάνεις λέει και τονίζει πως η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι αυτή που κάνει τη διαφορά, αυτό είναι που στην τελική θα κάνει ένα πελάτη ευχαριστημένο και εννοείται εμένα σαν τεχνίτη. Μιλώντας για τις απαιτήσεις των πελατών, αναφέρει πως μπορεί οι απαιτήσεις των πελατών να διαφέρουν, αφού είναι καταξιωμένοι επαγγελματίες που θέλουν ένα όργανο να μπορεί να ανταποκριθεί στη δύσκολη και σκληρή δουλειά του επαγγελματία μουσικού.
Ξέρετε, διευκρινίζει, ένα όργανο τέτοιων απαιτήσεων για να κατασκευαστεί χρειάζεται η επικοινωνία κατασκευαστή και πελάτη. Γίνεται προσπάθεια το όργανο να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του εκάστοτε πελάτη και αισθητικά, αφού αυτός επιλέγει τη διακόσμηση του οργάνου.
Επίσης, κάτι που είναι και το πιο σημαντικό, πρέπει να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του πελάτη και ηχητικά.
Η γεωμετρία στην κατασκευή ενός καλού οργάνου είναι υπεύθυνη για το ηχόχρωμα και ακόμα περισσότερο για την αντοχή στο χρόνο, ακόμα μια πτυχή της επιστήμης που εμπλέκεται στην οργανοποιία, τονίζει ο κ. Γκόλιας.
Τα όργανα του εργαστηρίου μας, συμπληρώνει έχουν σαν πατρίδα τα Τρίκαλα, με την πλούσια ιστορία στο λαϊκό τραγούδι, και ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα και σε προορισμούς του εξωτερικού. Έχω στείλει όργανα όπου υπάρχουν Έλληνες ή άνθρωποι που αγαπούν τον ελληνικό πολιτισμό. Ενδεικτικά αναφέρει ότι έχει στείλει όργανα στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Βραζιλία αλλά και στην Ευρώπη, στη Γερμανία, τη μεγάλη Βρετανία και αλλού. Για να καταλήξει υπογραμμίζοντας:
«Η πορεία μου ως επαγγελματία μουσικού για πολλά χρόνια, μέχρι και σήμερα, με έχει βοηθήσει να αντιλαμβάνομαι πιο εύκολα τις ανάγκες των μουσικών, επαγγελματιών και μη. Εφόσον κατανοώ τις ανάγκες είναι και πιο εύκολο να τις ικανοποιήσω. Όργανα φτιαγμένα από επαγγελματία για επαγγελματίες...».
Μιχάλης Γκανάς: «Το σκυλί»
Το 'να σκυλί το σκότωσαν
τ' άλλο το πήραν οι γειτόνοι.
Βγαίνει τις νύχτες
και κοιτάει το φεγγάρι,
μυρίζει στις μολόχες
που του 'ριχνες ψωμί.
Ύστερα βρίσκει τον τορό
κ' έρχεται με μουσούδα
όλο δροσιές στο μνήμα σου.
Κάθεται στα πισινά κι ακούει
τ' άλλο σκυλί που αλυχτάει κάποιο διαβάτη.
Υ.Γ.
Από τη συλλογή «Μαύρα Λιθάρια» (1980).
Μαρία Πολυδούρη: «Γιατί μ' αγάπησες»
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.
Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.
Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.
Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κι είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
– μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,
γι' αυτό η ζωή μού εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.
Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.
Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες,
κι έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.
Από τη συλλογή «Oι τρίλλιες που σβήνουν» (1928).
Now on TV
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  | |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
Οι πηγές μας
-
24ωρο
-
αυτοΔΙΟΙκηΣη
-
ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
-
δikaiologitika.gr
-
Ελλάδα Press
-
Ζούγκλ@
-
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
-
Μ@ΚΕΛΕΙΟ.gr
-
Ξυπνήστε Ρε
-
ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
-
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.gr
-
ΣΚΑΪ
-
ΤΑ ΝΕΑ
-
ΤΟ ΒΗΜΑ
-
ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ
-
το χωνί
-
AlfaVita
-
ALPHAFREEPRESS
-
AROURAIOS
-
Athens magazine
-
ATHENS voice.gr
-
ATHLETIKO
-
BRIEFING NEWS
-
Capital.gr
-
CCN Greece
-
cookpad
-
Coolweb.gr
-
diaforetiko
-
dwrean.net
-
e-dimosio.gr
-
economy 365
-
EL ΜΟΝΟ Η ΑΛΗΘΕΙΑ
-
EleftherosTypos.gr
-
emprosnet
-
enikos.gr
-
eretikos.gr
-
FAY'S BOOK
-
Filathlos.gr
-
FLASH.GR
-
FORTUNE GREECE
-
gazzetta.gr
-
Google Ειδήσεις
-
healthview
-
HellasJournal
-
iefimerida
-
iEidiseis.gr
-
in.gr
-
InfoKids.gr
-
intronews
-
Karfitsa.gr
-
kourdistoportocali
-
LEFT.gr
-
liberal
-
LiFO
-
MATRIX24
-
MEGA
-
MHXANH του ΧΡΟΝΟΥ
-
msn.gr
-
naftemporiki.gr
-
NEWPOST
-
news 247
-
NEWS.GR
-
newsbeast.gr
-
NEWSBOMB
-
NEWSBREAK
-
newsique.gr
-
NEWSIT
-
ONALERT
-
ONEMAN
-
ONMED.GR
-
OnSports
-
otherside.gr
-
pagenews.gr
-
PATRAS EVENTS
-
Perierga.gr
-
politik.gr
-
PRONEWS
-
Protagon
-
real.gr
-
SecNews
-
SPIROS SOULIS
-
SPORT24
-
SPORtime
-
Techblog
-
the CaLLER
-
THE HUFFINGTON POST
-
THE PRESIDENT
-
THETOC
-
tilegrafima
-
TO10.GR
-
TRELO KOUNELI
-
tribune
-
tvxs
-
usay.gr
-
xristika.gr
-
YOURTIPSTER
